Kollum Friesch Dagblad, 15-04-2017

Ellinde

Utsein de gewoane hús-en-keuken-ellinde is my fierdere ellinde aardich besparre bleaun. Gjin radikale dea om my hinne, gjin tsjustere famyljegeheimen, gjin oarloch, natuergeweld of honger. Ik bin net allinnich in bern fan woldiedige jierren santich, ik bin ek opgroeid tusken de feilige muorren fan de troch boeren en bûtenlju faak sa ferfoeide nijbouwenning.

Dochs merk ik dat myn ellinde tanimt – de hús-en-keuken-fariant dan. Myn maatskiplike karriere komt net echt op steam, de jildkrapte bliuwt mar oanhâlden en it dêropfolgjende gefoel fan stilstân wurdt geregeld grutter en grutter.

Wêrmei myn gefoel fan achterdocht en lilkens ek grutter wurdt. Fan dat lêste sil ik jo in skrinend foarbyld jaan. Lêsten stie ik op de merk by myn fêste tsiiskream foar in pûn ekstra belegen tsiis. Ik nim ek wolris âld belegen of boerenbelegen, soks hinget fan ’e jildkrapte ôf, mar no dus ekstra belegen. Doe’t ik nei betelling fan fiif euro en tritich sint it stik yn hannen krige, fûn ik it mar in meager stikje en koe ik net leauwe dat dit 500 gram tsiis wie. ‘Het is wel erg dun, klopt het wel?’ frege ik noch sa beskaafd mogelijk. It famke fan de kream antwurde resolút: ‘Het is 480 gram meneer. Mag ik trouwens een handtekening van u?’

Ik skuodholle resolút en fytste fuort. Earst oertinkend en beskôgjend, dêrnei briesend en blaffend – it pakje yn myn hannen waard nammentlik hieltyd tinner, miende ik. In fingerhoedsje eins, mear net. Ik blaasde steam(sel) en wist ynienen wer dat merklju wolris mei meardere gewichtseenheden wurkje. My tefolle betelje litte, frdkke noch oan ta, wa tinkt sa’n frommis wol net wa’tkbn, tsiiskream’n b’nnefand’elite, #$&%:-(!!

No it skrinende. Doe’t ik thús kaam, ha ik op myn smartphone fuort in digitale weachskeal download en de tsiis op de smartphone set. It pak wie eksakt 490 gram, wêrnei ik de tsiis op tafel batste en de digitale weachskeal wer fan de telefoan wiste. Ik rôp ‘Aaaah!’, want ik hie it mis en waard dêrom noch lilker. Fan al dy opsternate ellinde wie ik de bôle ek noch ferjitten, sadat ik ek noch werom koe.

Tuskentiids kalmearre ik gelokkich wat. Ik kaam wer ta mysels en gie toch mar nei it merkfamke foar dy hântekening.

‘Waarom wilt u eigenlijk mijn handtekening?’  frege ik fol ferwachting. Ik tocht oan myn posysje as HELD en oan myn grutte ferantwurding as de takomstige Jaap des Vaderlands. ‘O, voor een petitie’. It merkfamke kaam doe mei in stikje echte ellinde, sadat ik myn eigen hús-en-keuken-ellinde dochs wat minder ellindich fûn.

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *