De maartcolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Schroei

Als eigenaar van een caravan vertoef ik geregeld op de camping, alwaar ik geregeld even in het Reitdiep spring. Via het campingleven heb ik geleerd dat je op het Groningse Hogeland altijd met twee maten moet meten. Is het dus grijs, dan is het daar grijzer; zijn de bomen nog kaal, dan zijn ze daar kaler; is het groen, dan groener; mooi – nog mooier, warm – warmer, geil-geiler enz.

Is het water dus koud, dan is het ijskoud in het Reitdiep. Hierdoor heb ik een beetje merkwaardige verslaving opgelopen. Ik geniet namelijk intens van de sprong in april, als het overal nog een beetje winter is en de oostenwind strak staat. De kou laat mijn lichaam weliswaar beven en krimpen, maar eenmaal uit het water ervaar ik de weldadige zegen van de indalende warmte. Alsof je stevig aangeschoten bent en onder het koffiedrinken langzaam verschroeit.

Als ik zeg ‘verslaving’, dan bedoel ik ook verslaving. Tijdens mijn fietsvakantie langs de Deense kust was het om de twintig kilometer raak en toen ik in oktober op een herfstige dag op Borkum verbleef, dwong de zee mij. Steeds weer moesten de kleren uit en maakte ik de gang naar het water, waarna het adembenemende effect van de schroei intrad.

Ik kan het u nog sterker vertellen, want verslaafd zijn is best erg. Afgelopen februari bivakkeerde ik een week op Terschelling. Het was er zo koud, dat ik met drie maten moest meten. Bomen knakten, dieren bevroren, in zee dreven ijsschotsen. Toch moest ik mijn verslaving gehoorzamen en rende ik het water in. Zo werd ik dronken zonder ook maar één druppel te hebben gedronken.

Maar het kan nog erger. De nieuwste trend in therapieland heet cryotherapie. Voor een paar tientjes kun je drie minuten in een koelcel, waar de temperatuur zakt tot 110 graden onder nul. Volgens de vriesspecialisten stimuleert dit de doorbloeding en vermindert het pijn, jeuk, spasmen en nog veel meer. Ik zou hieraan willen toevoegen dat je er smoorbezopen van wordt en de hele verdere dag leuke moppen aan het vertellen bent. Genoeg reden om me eind deze maand – als het alweer bijna april is – te laten opsluiten en dan te wachten op de totale schroei.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *