De februaricolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Project & management

Onlangs kreeg ik een belangrijk boek in mijn handen gedrukt: Value-based Project Management. Scherpte en focus aanbrengen in complexe projecten. Ik zat nogal in de rats over mijn werk – onzekerheid, stress, gevoelens van minderwaardigheid – daarom sloeg ik driftig aan het lezen.

Logisch, want managementliteratuur inspireert. De schrijvers zijn ervaringsdeskundig, erkennen schuld, signaleren problemen en maken die bespreekbaar. Eigenlijk passen ze wel goed in ons neder-protestantse levensgevoel.

Waarvan akte in de inleiding: ‘De opdrachtgever kent zijn eigen probleem niet. Jij krijgt geen heldere vraagstelling mee. Je weet niet eens of je het kunt volbrengen; laat staan hoe je dat moet doen.’ Hierna volgt een heilsboodschap om de chaos te bezweren. In Value-based Project Management worden projecten voortvarend aangepakt door ze chaordisch te noemen: chaos en orde tegelijkertijd. ‘Een orde van verbondenheid, verrassing en bewustzijn.’

En een verrassing werd het zeker. Zo las ik onder het kopje ‘Gebruikersbetrokkenheid’: ‘Het betrekken van gebruikers bij de ontwikkeling van het projectresultaat heeft het meeste effect op gebruikerstevredenheid’. Ik zou zelf nooit zoiets kunnen bedenken, maar gelukkig had een kwartet Amerikaanse onderzoekers dat heel smart gedaan – in de managementliteratuur zijn Amerikanen leidend.

Toch is de implementatie niet altijd gemakkelijk. Want over wie hebben we het eigenlijk? De belanghebbenden – uiteraard. ‘Een strategische dialoog met belanghebbenden is een vorm van communicatie, gebaseerd op wederzijds vertrouwen, met het doel om een relatie op lange termijn te creëren,’ las ik.

Dat sprak me enorm aan. Ik begon me al wat beter te voelen, helemaal toen ik dit las: ‘Er is geen twijfel: de grootste succesfactor van Value-based Project Management is Value-based Project Management zelf.’ Dit heeft alles te maken met vertrouwen: ‘Het groeit vanzelf! (…) En zien vertrouwen doet vertrouwen, dus die vertrouwensolievlek spreidt zich als vanzelf uit.’

Toch laat ook deze schrijver naast naast al die theorieën, staafdiagrammen en filosofen ook de ervaring zelf spreken. Zo kwam de auteur ooit een projectleider van een penitentiaire inrichting tegen, die een voorbeeld was van hoe je uitdraagt wat je denkt. De schrijver was onder de indruk van diens invulling aan het projectleiderschap, waarop de man antwoordde: ‘Ik? Projectleider? Nee, joh, ik doe gewoon mijn werk.’

Waarna ik weer terug bij af was en het boek dichtsloeg.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *