Koart ferhaal Friesch Dagblad, 27-01-2016

Jonkje

De snie lei op de stoepe en op de wei, dêrom fytste er sa hoeden mooglik. Op it stjoer siet it jonkje – amper in jier fansels. Noch te lyts om mei te praten, mar al te grut om allinnich mar mei de eagen te fonkeljen en de lippe te tútsjen.
In keardeltsje noch, it wurd dat syn mem altyd brûkte. In metoade om de dagen werom te heljen en him te wizen op syn fersomjen lyts te bliuwen. ‘‘Doe wiest noch in lyts keardeltsje’’, sa sei se it it leafst.
Of gewoan ‘‘jonkje’’. Foar ivich in jonkje. Ek doe’t se tachtich wie, bleau er in jonkje. Dêrnei, doe’t se him amper noch werom koe waard er gewoan in jonge, mar yn de mominten dat se helder wie, kaam er har wer ta.
Lykas hy no fan him wie. Syn rjochtmittige, ûnferfrjemdbere eigendom. Hy fûn it moai mei him te praten op it nivo fan kammeraat, al wist er dat it miskien better wie om mei him te praten sa’t dat fan him ferwachte waard. In bytsje fan ‘‘blub, blub, blub’’ of ‘‘boe, boe, boe’’, om dêrnei de leaze betsjutting hieltyd te befêstigjen. Mar oan alles kaam in ein, dêrom wie it better om der net oan te begjinnen. It keardeltsje hie noch net ien wurd sein en miskien moast dat ek sa bliuwe.
’’Ja jonge, wy fytse! En witsto wat dat is? Dat is mei de trapers traapje en dan foarút komme.’’
De stedsbus helle him yn en de meigeande earkes makken him grutsker en grutsker. Letter soe er sizze dat er doe, doe’t de stedsbus him ynhelle en de snie mei tinne flokjes op de stoepe foel, noch in lyts keardeltsje wie. Jannewaris moast wol de moanne fan de lytse keardeltsjes wêze, tichterby kamen jo net.
‘‘Dat wie de bus. De wat, seisto? De bus! Yn de bus kinst lekker achteryn sitte. Ast sjonge giest, docht elkenien mei. Hoera!’’
Gjin reaksje, hoe moai. Allinnich de holle skuodde. Fan ’e blub, blub, blub en de bloep, bloep, bloep.
Mar wat wie dat? In oare fytser kaam fan links. Hy seach net út, dat wie wis. Hoe koe er him keare, hoe kaam er hjir út?
‘‘HE!’’ rôp er. ‘‘Sjoch út!’’
De fytser hearde him net, want de triedden fan de eartelefoan kamen út de jas en giene nei de earen. Gjin sicht, gjin gehoar, in fytser sûnder dielnimming. It makke him lilk. Poer.
‘‘Sûch!’’
Hy woe him achternei fytse gean, ynhelje en en dan de triedden fan de earen lûke. ‘GRUTTE SUCH!’ soe er roppe, in terjochte ferwinsking oan syn adres.
Poeh, dit moast er dochs eefkes besprekke.
‘‘Seachsto dat ek? Dat mei net hen! Dat wie in hiele stomme jonge. Wat seisto? Wêrom? Stomme jonges binne stom omdat se sa dom binne. Sis my mar nei: stomkop! Stom-kop!’’
Ta syn eigen fernuvering koe er net ophâlde mei roppen. Mar de fytser waard wei yn de grutte stedsmannichte, sadat er net oars koe as de folgjende stedsbus ôfwachtsje.
Dêr kaam er al.
‘‘Alwer in bus!’’
En twa fytsers.
‘‘Alwer fytsers! Net ien, mar twa! Wat dogge dy fytsers? Dy fytse! Krekt as wy! Wat seisto? Hoe? Troch te traapjen. Lekker yn de rûnte, dan wer lichter, dan we swierder.’’
Yn ’e fierte stie it stopljocht. Hy helle de bus wer yn en bleau neist him stean. Dêr giene de earkes al – nei achteren en wer werom. De lytse earms kamen yn beweging en wiisden nei foarren, dêr’t de twa fytsers stiene.
Ynienen realisearre er him dat er net allinnich nei wat seach. Dêr wiisden de fingers tefolle foar. De iene hân folge de oare en de fuotten begûnen te skoppen.
It ljocht sprong op grien. De fytsers lutsen op en de stedsbus folge. Hy wie te stadich om mei te kinnen, mar woe dat ek net – de fingers út it sitsje wiisden en wiisden, krige in stim en fregen om heard te wurden. Foarsichtich sjoerde er de fyts de stoepe op, wêrnei er de holle lichtjes op de skouders fan it jonkje lei.
‘‘Wat is dát, seisto?’’
De tinne snie foel op de noas. Hy koe it net leauwe, dêrom frege er it noch in kear.
‘‘Wat seisto…?’’ flústere er.
It wie jannewaris en de stoepe wie wiet. Oan alles kaam in ein, want hy hearde it goed.
‘‘Fyts!’’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *