Decembercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

André Hazes

Onlangs stond ik in een café met iemand de gespannen relatie tussen Iran en Israël te bespreken. Daarna ging het over de gespannen relatie tussen Noord- en Zuid-Korea. Toen we op het punt stonden de gespannen relatie tussen Syrië en Turkije te analyseren en aansluitend zouden beginnen aan die tussen de diverse Kaukasische deelrepublieken, begon André Hazes net aan zijn Kleine jongen. Ik weet niet waarom, maar ik werd er een beetje melancholiek van. Het slot is natuurlijk ook erg mooi: Kleine jongen / als jij dan later groot bent / dan is je vader er misschien niet meer / vertel dan aan je eigen kinderen / de wijze lessen van je ouweheer.
Toen Een beetje verliefd een hit was, zat ik in de hoogste klas van de lagere school. Met twee vriendjes besloot ik het op het kerstfeest te playbacken. We konden het erg goed, dat playbacken. Eigenlijk waren we echt, er zat alleen een cassettebandje tussen ons en de eeuwige roem. Van groen karton had ik een gitaar gemaakt, in het refrein moest ik als achtergrondzanger eerst ‘een beetje verliefd‘ en aansluitend ‘aa-aa-aa-aah’ zingen.
In de weken voorafgaand aan dat kerstfeest hadden we vaak geoefend. Afmattende sessies natuurlijk, die vanaf het begin verzandden in rondhangen en ruziën, ondertussen met Lego spelen en via een vriendje om koekjes of snoep bedelen. Een beetje verliefd schoot er zwaar bij in en tussendoor werd de apparatuur ernstig misbruikt door het opnemen van scheten en boeren. Gelukkig beschikte het cassettebandje over het toen zeer moderne ‘ferro’, zodat de radio-opname van het lied, met invallende DJ, niet al te grote schade opliep.
Helaas kregen we tijdens het optreden alle drie de slappe lach. Misschien kwam het omdat er allemaal lachende moeders naar ons zaten te kijken, misschien kwam het ook wel door het woord ‘verliefd’. Juist door de confrontatie met de volle zaal kreeg het een beetje gewicht en beseften we plotseling dat we werden bekeken.
Daarna gingen we weer gewoon over tot de orde van de dag. André Hazes was een kleine, dikke man uit Amsterdam, we zouden later naar de middelbare school in Drachten gaan en de inmiddels aangebroken kersttijd was het langverwachte hoogtepunt van het jaar.

Koart ferhaal Friesch Dagblad, 24-12-2015

Lucht

Hy stie op it balkon, smookte in sigaretsje en seach nei de rûnwei. Hy seach al fjirtich jier nei de rûnwei, in slang fan auto’s dy’t mei de jierren langer en beweegliker waard. Syn frou sette kofje yn de keuken, sa’t se dat al mear as fjirtich jier die: mei in filter, hyt wetter en in opjitkanne.
Dizze wike hie er it yn de krante lêzen, ek dêrom stie er no op it balkon. De reek fan de farske kofje kaam troch it bopperútsje hinne. Syn frou hie noait oan de masine wold en hy wie it mei har iens. Mei in kop opjitkofje op de bank of yn ’e stoel wie it libben in stik draagliker.
Foaral ek om’t de rûnwei sa’n leven makke. Doe’t se hjir kamen te wenjen, wie it nachts gewoan stil. Om seis oere hinne kamen de auto’s de dyk op. No murken se dei en nacht de gefolchen fan de sa bejubelde fjouwerentweintichoers ekonomy. Foaral frachtauto’s koene der wat fan. As de wyn súdlik stie, koe er de diesel op it balkon rûke – hoewol’t de keuken fan de Marokkaanske buorlju der ek wat fan koe.
Mar dat hie der dus stien yn de krante. Minsken dy’t oan rûnwegen wennen, libben gemiddeld trije wike koarter. De dieselreek die him altyd oan fakânsjes tinken, om’t fearboaten der ek altyd nei rûkten. As de boat gong makke, giene se fuorten wie it echt.
Hy dôve it sigaretsje mei de foet en smiet it peukje yn it lege blommepotsje. De pot wie hast fol, in nuvere miks fan tabak, jiske, floeipapier en reinwetter – dat rûkte grif net lekker. Syn frou seach troch it rút nei him. Wêr bliuwst no? woe se freegje. Kom!
Mar hy hie noch net safolle nocht om yn ’e hûs te kommen en leunde mei de rêch tsjin de balustrade fan it balkon. De oranje gerdinen mei it brúne blommemotyf wiene yn de rin fan ’e jierren mar in bytsje faal wurden. Allinnich it bêd wie nij, trije jier lyn hiene se it kocht, ynklusyf in oar matras. De hiele sliepkeamer rûkte as nij, as wiene se krekt yn ’e flat kommen te wenjen. Op it oertrek lei de laptop.
Trije wike. It wie mar in skytstikje op dy mear as fjirtich jier, mar dochs. Achter him hearde er de file foar it stopljocht oplûken. Foar it rút fan de keamerdoar stie syn frou mei in kop yn ’e hân. Wêr’t er no bleau?
Hy iepene de sliepkeamersdoar, krige de laptop fan it bêd en gie de keamer yn.
‘‘Wat dochst?’’ sei syn frou ûnder it kofjejitten.
‘‘Ik doch de kompûter oan en dêrnei meisto it sizze.’’
‘‘It sizze? Wat?’’
‘‘Wêr’t wy hinne gean.’’
‘‘Nei myn suster, fannemiddei. Jierdei, witst noch?’’
‘‘As wy thús binne, gean wy wer fuort.’’
‘‘Dochs net nei dyn broer wol?’’
‘‘Nee, wy gean net nei myn broer. Wy gean nei Rome.’’
‘‘Rome?’’
Fol skrik seach se him oan.
‘‘Ja. Rome.’’
It earke fan har kofjekopke glide stadich in bytsje nei ûnderen. De earste drippen op har broek makken har wekker.
‘‘Wêrom gean wy nei Rome?’’ frege se sêft.
‘‘Of Peking.’’
‘‘Hoe wolst d…’’
‘‘Of nee, New York. Ja! De lêste echter diners gean ticht, dat stie yn ’e krante. Tiid om dêr wat te iten. Pancakes, in cheeseburger, kofje. Twadde kopke fergees.’’
‘‘Mar hoe wolst dat betelje?’’
‘‘Wat noch better is: Rome, Peking én New York.’’
‘‘Watblief?’’
‘‘Trije wike.’’
‘‘Wy kinne de boel hjir dochs net samar achterlitte? De planten moatte wetter ha.’’
Hy sloarpe fan syn kofje en tocht oan fleantúgen.
‘‘Ik moat derút,’’ sei er tsjin har. ‘‘Do hâldst my net tsjin en ik nim dy mei.’’
De fleantúgen giene al omheech. Se hie noch gjin wjerwurd. Noch net yn elts gefal. Miskien begriep se him wol en preau se syn need. Dêrom wie er ek syn frou. It wie no of noait. Hy iepene de laptop en skakele nei it ynternet.
‘‘Sis it mar.’’
De kanne gie iepen en de kofje glide de kopkes yn. Hy hearde net dat de kanne op tafel set waard, mar wist it wol.
‘‘Marrakech,’’ hearde er nei in skoftke.
In namme mei lucht, in ûnwêzenlik paradys – in fata morgana op twa heech. Hy toetste de letters yn en lies de bedragen.

Kollum Friesch Dagblad, 12-12-2015

Drege fase

Doe’t ik op de middelbiere skoalle siet, ha ik in drege faze hân, dy’t wol in pear jier duorre hat. Fansels wie dat in leeftydskwestje, want jonge minsken kinne min ynskatte. It libben is net altyd fet, chill, cool, of, sa’t wy seine, ‘gaaf’. It libben is gewoan a-relaxed.
Mar de faze dêr’t ik doe trochgie, gie djipper. Ik prakkesearde op de fyts, achter de húswurktafel en foar de televyzje. Ik wie der mei myn hiele liif yn sûge en seach allegear ferbannen en komplotten. Worst case senario’s. Kearn fan dy fase wie dat ik miende dat de wrâld fergean soe. Alle sinjalen wiisden derop: in net te beteugeljen wapenwedrin, fersmoargjende soere rein en libbensgefaarlike kearnenerzjy. Ik tocht: der hoecht mar ien gek mei in kwea sin op te stean en it is dien.
Fan dy soere rein ha ik trouwens neat mear heard. Heale katedralen waarden fuortspield, mar dêr is it by bleaun. Fan dy drege fase ha ik letter ek neat mear heard. Mei de jierren – ik waard ek al njoggentjin – kaam ik ta it ynsicht dat it minsklik hanneljen kompleks is en dat der altyd oare faktoaren binne, dat der alternativen binne, dat der masinaasjes binne. Ik kaam ta mysels, better sein. It antwurd op dy oait ferlerne hoop wie dus fleurige iroany, dan wol hertlik sinisme. Ik kaam ek ta de ûntdekking dat ik it antwurd op de fragen út de drege fase skuldich bleau, wat my eins wol in soart fan rêst joech.
Undertusken giet it noch altyd net goed mei de ierde. Ekstra-net goed selfs. Earjuster is de tsiendaagse klimaattop yn Paris ôfsletten mei in plakkaat oan beloftes en foarnimmens. Yn Trouw fan 4 desimber lies ik: ‘Afgelopen zomer bleek dat oliebedrijf ExxonMobil (dy fan dy sonken oaljetanker yn Alaska, witte jo noch? Dat wie ek yn de drege faze) de afgelopen jaren meer dan 2,3 miljoen dollar gaf aan leden van het Amerikaanse Congres die klimaatverandering ontkenden en tegen overheidsbeleid stemden.’ Exxon seit fansels dat is net wier is, mar út ûndersyk blykt wat oars.
Of it no Volkswagen, Apple, Nestlé, Shell, Sony, British Airways, Ikea, China, Heineken, Unilever of ExxonMobil is, ik ha hieltyd mear reden om te leauwen dat wy troch dizze technokraten by it hantsje nommen wurde en fia de achterdoar derút set wurde om bûten te boartsjen. Ik bin net hjiroer iens synysk, lilk, teloarsteld, fertrietlik of kwetst, want hûndertfyftich jier yndustriële fersmoarging losse jo yn tsien dagen net op. Wol begjin ik te beseffen dat ik erges gelyk hie doe’t ik yn dy drege faze siet. Dit kin net wier wêze, mar dat is it al.

Novembercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Oud zeer

Ik werd vroeger geacht eigenlijk niet naar de kermis te gaan. Kermisgangers waren geldverspillers en openbaren, die niet in ons straatje pasten. Alleen als ik lang bleef zeuren (‘Ahtoeahtoe-hoe-hoe-hoe-hoe-HOE’) en chanteren (‘Iedereen gaat!’) kreeg ik toestemming, waarna de beurs ook nog even getrokken moest worden.
Gewapend met één gulden wachtte ik daarna mijn moment af. Het ging natuurlijk allemaal om de botsauto’s, die hun rondjes draaiden op de maat van de keiharde muziek. Een discotheek in de openlucht. Iedereen was toen gek op I Was Made For Lovin’ You van Kiss, wat natuurlijk perfect paste bij het vuurwerk dat de elektrische voelsprieten afgaven.
Met één gulden op zak was het zaak niet te vroeg te pieken, maar ook niet te laat. Zo mochten er niet te weinig botsauto’s in bedrijf zijn, dat zou betekenen dat er minder meisjes langs de kant stonden. Er mochten ook weer niet te veel auto’s rijden, want in chaos viel je niet op. Die ene gulden was dus bedoeld om het hoogtepunt af te wachten, maar ook toen al leerde de ervaring dat je het hoogtepunt nooit moest afwachten. Het was voorbij voordat je het wist. Wat restte was de ronde langs degenen met meer guldens op zak.
Jongens met brommers in dit geval. Ze reden Yamaha, Zündapp of Kreidler en hadden een leren jas aan, waarop Kiss of Iron Maiden stond. Sommigen hadden al een snor, anderen een oorbel. Kermis gaat over grenzen, daarom had ik de moed om tijdens de wissel naar ze toe te lopen en ze aan te spreken.
‘Mag ik mee?’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
‘Omdat mijn helm hier al ligt.’
‘Zal ik hem anders op doen? Scheelt ruimte.’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
‘Om toch niet.’
Waarna de zoemer klonk en het rennen geblazen was.
Het heeft me altijd gestoken dat ik werd afgewezen vanwege een helm. Tot op de dag van vandaag heb ik dan ook een hekel aan jongens met brommers. Aan brommers trouwens ook, of dat nou een scooter, een snorfiets of een fiets met hulpmotor is.

Kollum Friesch Dagblad, 29-11-2015

Gewoan

Al it nije went. Winkeltiden bygelyks. Begjin dizze ieuw moast ik foar seis oere de saak binnen ha, sneons selfs foar fiven, no kin ik rêstich beslúte om healwei njoggenen noch wat te heljen – bôle foar moarnier bygelyks of in fleske nachtwyn.
Ek sa deagewoan wurden: pinne. Dat heart fansels nuver, want wy pinne al hiel lang, mar ik kin my noch heuge dat ik tsjin de jildautomaat wie, omdat ik miende dat it ús maatskippij ûnpersoanlik meitsje soe. As elemintêre saken as jild helje of op de bus stappe kontaktleaze mominten binne, ferlieze wy inoar út it each, skandearre ik.
Sucht. Hooplik ferjouwe jo dizze puberale grillen fan in doe deaserieuze jonge hazze, dy’t no mar wat bliid is mei de OV-chipkaart en him lilk makket as minsken stadich pinne en de bon bewarje.
Wat te tinken fan de ûnmacht fan de publike omroppen? Eartiids seine wy ‘Wat is der op de oare kant?’ as wy net nei Van Gewest tot Gewest sjen woene, no is bytsje basispakket in hiele romme optelsom fan sport, speelfilm en seks. Ek de oait sa nije en fernuverjende fideoteek leit alwer kilometers achter ús, lykas de cd en dvd.
It is lykwols net te hoopjen dat in oanfal lykas dy op Parys oait went. Noch altyd is de ‘where were you’-fraach in binende foar de meilibjenden en de taskôgers. ‘Wêr wiesto doe’t de Twin Towers ynstoarten?’ (ik wie achter dit buro en gie nei ûnderen om eefkes nei de europacupwedstriid Roda JC – Reykjavik te sjen) ; ‘Wêr wiesto doe’t Pim Fortuyn deasketten waard?’ (ik sette de auto fan in freon op syn oprit, dy’t ik brûkt hie om in skjirmasine te ferfieren); ‘Wêr wiesto doe’t Theo van Gogh fermoard waard?’ (ik kaam krekt yn myn stamkafee om in putsje te dwaan), ‘Wêr wiesto doe’t Londonske metro it toaniel wie fan in terroristyske oanslach?’ (ik holp freonen mei ferhúzjen, fan twa heech nei – gelokkich – de begeane grûn).
Wêr wie ik dus doe’t op freed 13 novimber Parys bestoarme waard? Ik wie thús en ha it pas de oare moarn fia teletekst meikrigen. Dêrnei hie ik in rêstige middei, dy’t bestie út winkelje, in freon belje en karbonades bakke. Net dat it drama my kâld liet, yn sekere sin koe ik net oars.
Se sizze dat it net de lêste oanslach wêze sil, dat it pas begûn is. Ik hoop it net, mar frees dochs in bytsje dat der in dei komt werop wy it gewoan begjinne te finen en nei in oerke fan besinning wer oergean ta de oarde fan de dei.

Koart ferhaal Friesch Dagblad, 25-11-2015

Sinteklaas op it dak

Se wie wekker wurden, want bûten hearde se wat – in sêfte stap op it dak, dy’t lykwols fuortrûn, de ûneinige fierte yn. Sýn fierte, want hy wie ommers oeral. Earjuster wie er op skoalle, juster wie er yn it doarp, no gie er by har wei wer nei it Sinteklaasjournaal. Wierskynlik hie er yn it hûs fan it kafee sliept, op it biljert. Mar miskien hie er hielendal net sliept, want jo koene net sliepe as elkenien wat fan jin woe. Op de televyzje hiene se it dan wol oer helpsinteklazen en sa, mar dat wie gewoan ûnsin. Sint wie Sint en fierder gjin gemier. It wie wol dúdlik dat de measte heiten en memmen en Dieuwertje Blok jaloersk wiene. Se mienden altyd dat se álles oer him wisten, mar woene gewoan ekstra kado’s. Heit lake ek al dagenlang mar wat dom foar him út, dat sei genôch.
Har mem hie se juster oanjûn net te min iten te keapjen foar Amerigo, it hynder fan Sint. Dus: twa woartels, fjouwer apels, in netsje sipels, in netsje manderijntsjes, in pûde taai taai en in tekening fan K3. Se woe sels ek by K3, dus wie it alfêst moai dat de Sint it wist. Miskien soe er gau wat fan K3 jaan, in moaie trui of in hierbân.
Se hie de laptop ek by de skoech set. Foar Pyt. Koe er eefkes game of sa. Foar Sint hie se in pilske en in stikje koeke út it hok krigen en dy neist de laptop set.
Tinkst dat Sint en Pyt hjir tiid foar hawwe?, hie meme frege ûnder it hier dwaan. Sjoch, dêr gie se wer. Fansels hie er tiid! Hy wie dochs Sinteklaas?! Skrokken hie mem gau har hier flechte. Dêrnei hie se mem frege in gedicht te meitsjen foar Sint en Pyt. Mem hie it sa skreaun:

Beste Sint,
In de schoen wat lekkernij
voor U en Piet en paard van mij.

Se fûn it wol moai, mar dochs miste der ek wat. Wat dan?, hie mem frege. No, K3 fansels. Se hie it der sels mar achter set:

Beste Sint,
In de schoen wat lekkernij
voor U en Piet en paard van mij + K3

Sint soe wol begripe wêr’t it om gie. Witst seker dat it sa moat?, hie mem noch frege. Dy éagen fan har! Ast ek in kadootsje wolst, moast ek wat by de skoech sette, hie se mar sein. Ach, Sint komt net echt foar my, hie mem antwurde.
No ja, krigen jo dát. Heit wat dom te laitsjen, mem wat silich te dwaan. As Sint it allegear wist, soe er hielendal net mear komme. Se hie har tabiten wold dat se har eigen hier mar ris dwaan moast, en dan goed, mar dat doarde se net hurdop te sizzen.
De lytse wizer stie by de fjouwer, de grutte by de alve. Hast moarn dus. Se gie it bêd út, slûpte nei de oerloop en gie fia de trep nei ûnderen. Op it ferlanglistje stie ek noch it K3-bôlebakje en it K3-kwartet. Foar de iepen hurd stie har lears, in gymskoech en in teanslipper. Stadich rûn se derhinne.
Mar hea, doogde dat wol? De woartels stutsen noch út de learzens en de apels leine yn ’e gymskoech. De laptop wie noch tichtklapt en it pilske wie noch fol. Sint hie hielendal net west!
Hoe no? Se stuts de holle yn de kachel en begûn te roppen – sa hurd as se koe rôp se him nei.
‘‘Sinteklaas!! Sint! Si-hi-hi-hi-hint!’’
Achter har kaam ynienen immen hurd de trep ôf. It soe heit of mem wol wêze, oaren wennen hjir ommers net. Gau kaam se oerein.
,,Wat dochsto hjir??’’
Mem wie noch net iens de trep ôf of it begûn al. Se hie in read-wite shirt oan en los hier. Woe mem soms ek by K3?
,,Sint hat my fergetten!’’
,,No hiel hurd op bêd jongedame, want Sint hat dy net fergetten!’’
Se fielde lilkens opkommen, want mem begriep der hielendal neat fan.
,,O nee? Ik hearde him dochs fuortgean?!’’
,,Hy komt werom. Oars stjoert er wol in helpsinteklaas.’’
,,Helpsinteklazen besteane net!!’’
Mem har mûle foel iepen, as hie se it net goed ferstien.
,,Heit en mem witte der ek neat fan!’’, rôp se oerstjoer.
Hurd joech se in skop tsjin de folle lears, wêrnei’t se noch hurder nei boppen draafde en de sliepkeamerdoar mei in klap tichtsloech.

Oktobercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Ontsnappen

Vroeger moesten mannen met ploeg, spade en zeis het land bewerken. Als ze dat niet deden, gingen ze strijdend ten oorlog. Voor beide gold dat het extreme aanslagen waren op het lichamelijk en geestelijk welbevinden. Mannen waren echte mannen omdat ze van alles hadden doorstaan, samen hadden geleden en zo het nest hadden weten te beschermen tegen hongersnood en indringers. Allemaal voorlopig natuurlijk, want elk sterk verhaal over de goeie oude tijd was (en is) een sneer naar de deplorabele staat van de dan huidige.
Tegenwoordig gaan de nazaten van die echte mannen met een door moeder de vrouw samengesteld broodbakje naar het kantoor, alwaar ze de hele dag achter de computer zitten te typen en te patiencen. Maar mannen zijn genetisch zo geprogrammeerd dat ze fysiek moeten pieken. Het lichaam brult, zogezegd. Daarom stappen ze in het weekend massaal op de racefiets om pelotonnetje of ontsnappinkje te spelen. Alles op de duurste fietsen en in de belachelijkste kleren, compleet met driekwart racebroek, afneembare armbeschermers en een enorme batterij gps-meters. Mannen vervelen zich, kortom. Ze weten niet waar ze het moeten zoeken en verleggen de grenzen van hun saaie bestaan door, gespeend van enig talent, de zwaarste aller sporten te beoefenen. Om hun frustratie over hun falen te verbergen, gaan ze onder het mom ‘ik doe iets’ ook nog geregeld een Alpenberg beklimmen, want goed doen loont het bezwaarde gemoed.
Ik beken u: ik hoor hier bij. Weliswaar beklim ik geen bergen voor het goede doel, maar ik maak geregeld deel uit van een peloton veertigplussers. Ja, ik probeer wel eens te ontsnappen; inderdaad, ik draag een spacy zonnebril en gooi mijn bidon vaak weg als ik ga sprinten.
Soms ga ik alleen op pad, omdat solo rijden ook een specialiteit is. Laatst werd ik ingehaald door een oud stel – hij het type verzetsheld, zij het type koerierster – op hun elektrische fiets. Ik hield hun tempo niet meer bij, moest ze laten gaan en fantaseerde maar dat de één het camerateam was en de ander de motor met het omhoog geheven tijdsbord. Ik had een enorme voorsprong en was definitief ontsnapt, zo bleek.

Koart ferhaal De Moanne, septimber 2015

Bikers
Hastich hie er syn soan nei lofts stjoerd, want yn in eachwink hie er sjoen hoe ticht degrutte motor by de drokke wei stie. It soe de jonge slagje, de held, mar de no achter himoan kommende, razende frachtauto joech him lykwols fuort wer nei de stoeprâne werom. Hy koe dus net oars as tasjen hoe’t de grutte fytstas fan ’e jonge it brede V-stjoer fan ’e motor skampte, wêrnei’t dat stjoer de slach nei ûnderen makke en de Harley Davidson mei in klap op ’e tegels foel. Sels koe er de grutte benzinetank mar krekt ûntwike, wêrby’t eroppasse moast net meinommen te wurden troch de fleanwyn fan ’e frachtauto. Sa hurdmooglik luts er oan it stjoer en fytste fia de skerpe râne de stoepe op.
Dêr stie er, de jonge. Syn fernuvering oer de bryk lizzende Harley Davidson wie grut, mar geandewei krige er yn ’e gaten wat er dien hie. Boppe him, op ’e gevel fan in hûs, hong in boerd. De wapperjende flagen út it suden en it noarden laudearren de grutte, driigjendeletters. Notorious Bikers MC. Feel the noise.
Hastich sette de jonge syn iene foet op ’e traper, mar fêstneile stie er op ’e stoepe. Synfingers begûnen senuwachtich om ’e hânfetten hinne te kroljen en de bagaazje op itpakjedrager siet skeef. De Harley wie te swier foar syn fyftsjinjierrige soan, wat krekt de reden wie om dochs mar oan te beljen.
Mar earst moast de jonge hjirwei. Hy kommandearre mei hannen en fingers en seach him dêrnei hurd fuortfytsen, wêrnei’t er hoeden ôfstapte en de swiere fyts tsjin in muorre sette.
De fakânsje wie daliks miskien foarby, gong it troch him hinne. Dat koe eins net oars, de ûnbestimde klop yn ’e mage waard hieltyd sterker. It wie wier wat syn heit him noait sein hie. Oarloch wie ûnbesprekber, want eangst wie wat oars as frees.
Hy rûn nei de swiere doar fan it motorhûs en kaam wer thús om syn neat fermoedzjende frou te sizzen dat er in ferhâlding hie. Dêrnei iepene er de skodoar fan ’e wenkeamer fan it âlderlik hûs en fertelde er syn heit en mem dat er sjeesd wie en de oare moanne opkomme moast foar syn militêre nûmer. Syn libben kaam foarby yn mominten dy’t er as in smoarch skuldkleed achter him oan sleepte. De ôfgong hie nammentlik altyd folle grutter west as er oait fermoedzje koe, om’t er net omgean koe mei de antwurden, de fragen en de pynlike stiltes dêr tuskenyn.
Mar dit wie dochs oars. Yn syn mage fernaam er no in djipte dy’t er net koe. Perfekt yn ’e maat kloppe er mei tinne slach trije kear op ’e grutte doar, wêrnei’t in rilling troch de tinne fytsklean fleach. Hy wachte in skoft, kloppe noch in kear en doe’t de doar iepengie, stie ereach yn each mei in man.
In man – syn learen jack sûnder mouwen siet fol mei emblemen, lykas syn grof tatoeëarre earms. It unifoarm fan fleis en bloed kuolle syn eagen en grutte ringen glânzen om syn fingers. Hy hold him fêst oan ’e lêste sinnen dy’t er noch útbringe koe en besefte dat syn wrâld op dit momint bestie út in benearjende oardel meter.
‘Eh… it spyt my. Ik ha de motor rekke, no leit er op ’e grûn. It wie net mei sin, hooplik begripe jo dat.’
De biker swijde en sloech de earms oerinoar.
‘It wie in ûngelok. Ik sil alles dwaan om de skea te fergoedzjen. Miskien eh…’
Wierskynlik hie er al tefolle sein. De biker skodholle yn elts gefal.
‘O?’ begûn er. ‘Ik tocht it net.’
‘Ik ha it dien. Nochris, it spyt my.’
‘It wie de jonge. Wêr is er?’
‘Ik bin hjir allinnich.’
‘Nee. Ik sei krekt: wêr is de jonge?’
Hy seach de biker oan, yn ’e wittenskip dat er oan set wie. Daliks soe er tajaan troch folle mear te sizzen as er woe. In teken fan oerjefte fansels. Oerjefte wie neat oars as in rasjonele betizing, wêrfan’t er de útkomst hiel sekuer foarsizze koe – hielendal om’t er fielde dat syn libben op dit stuit eins ien grutte oerjefte wie.
Mar it wie noch slimmer. As in spûns stie er foar de learen motorridder oer. Op ’e maat fan de maachklop sûgde er syn hiele wêzen yn. Fan arachnofoben wist er dat it hiele lichem him spande fan eangst, fan hichtefrezers wist er dat se springe soene. Hy begriep dêrom fuort de swijsumens fan heit en miende foar ien tel dat er it rinne litte soe.
‘Hast my net heard? Ik moat de jonge ha. Sis op, wêr is er? Sis op!’
Mar de driigjende yntonaasje fan syn opponint makke him dochs opmerksum. Syn stimferheffing wie eins te licht, hearde er. De biker spruts tefolle, as begrypte er de eangst fan syn tsjinstanner – in fytser yn koarte broek – net sa goed. Sa moast in
wraakeksersysje hielendal net gean, wist er ynienen. Hy waard dêrom alert en fernuvere him yn syn ferlichte drystens oer syn eigen domheid. Foar him stie in beskildere burdaap, dy’t syn opfierde brommer wierskynlik mei sin te ticht by de wei set hie. En ek al fielde er syn bloed waarmer en waarmer wurden, ek al fielde er syn ferachting sieden, hy kaam ta himsels en keas syn wurden mei soarch.
‘Asto oan him komst, fermoardzje ik dy. Ek al is it mar mei ien finger, ik meitsje dy ôf.’
De boppelippe fan ’e biker lei strak oer de tosken en de noas sûge de lucht yn en út. Hy wist dat de biker sicht hie op syn omfallen motor, mar wie net bang. Soepel liet er de hannen yn ’e bûse gliidzje, rêstich draaide er him om. Der koe fansels fan alles mei him
barre – in slach, in skop, in fûst – mar hy fielde neat mear en krige de fyts.