Column Friesch Dagblad, 07-07-2018

Nijs

Wy libje yn drege tiden. Alteas, dat fyn ik. As bern hie ik gjin antwurd op de atoom- of neutronenebom en gie ik oerenlang swijend troch it libben. Letter gie it oer krúsraketten, nukleâre driging en soere rein, dêr’t ik ek net bepaald fleurich fan waard. No binne it de twaspjalt tusken earm en ryk, de oerbefolking, de klimaatferoaring en de migraasjekrisis. Selfs it moaie waar fan hjoed is in teken des tiids. Al dizze kwestjes moatte ek noch oplosse wurde troch populisten en diktators, skimmige figueren dy’t myn soargen net serieus nimme.

Om myn rêst te bewarjen sykje ik nei ôflieding. Aternativen, better sein. Ik ha nijs nedich dat my miskien wol oangiet, mar der net ynhakt. Mei de rin fan de jierren ha ik in rige favorite nijsûnderwerpen samle, dy’t foar my terapeutysk binne. Ik wurd der rêstich fan en krij wer nocht om de sinnen eefkes te fersetten. As jo dus soargen ha en betiden gjin útwei mear sjogge, ried ik jo oan no fierder te lêzen.

Op trije stiet it dossier Oostvaardersplassen. Hoe moat it no mei al dy hynders en fûgels, dy’t sa natuerlik mooglik drave en fladderje tusken Almere en Lelystad? Guon wolle se fretten en in tekkentsje jaan, om’t se oars honger ha en it kâld krije; oaren sizze dat sa de balâns fersteurd wurdt. De wet fan de jungle yn de Flevopolder, it meast oersichtlike lân op ierde, dat is dochs in hearlik stikje ûnstpanning.

Op twa stiet it Nederlânske omropbestel. De slach tusken kwaliteitsprogramma’s en jild is in slach … ja, om wat eins? Ik sjoch noait televyzje en oer in pear jier dogge de omroppen der net mear ta. Wêr moat ik my dus soargen oer meitsje? Wa’t trouwens as earste Sesamstraat nei it ynternet ferbant, kin net fuort rekkenje op dat stikje ynteresse.

Op stip op nûmer ien stean de cao-ûnderhannelings – as se fêstrinne dus. As bygelyks meubelmakkers, húsartsen of bussjoffeurs mar lean wolle, is der neat oan de hân. Earst komt der in demonstraasje, dan in staking, dan in kompromis. De kranten komme mei sifers en it Journaal mei ynterviews, en al dy tiid tink ik: jou my mear. Mear! (3x) Lit de ûnderhannelings yn de metaal en de soarch ek mar fêstrinne, dan bart der tenminsten net al tefolle.

As jo dus soargen ha en betiden gjin útwei mear sjogge, rop dan mantra’s oan as ‘Moge de   Oostvaardersplassen mij wijsheid schenken’, ‘Het omroepenbestel geeft mij positieve energie’ of ‘De vastgelopen cao-onderhandelingen zijn balsem voor mij ziel’, dan komt it allegear goed.

 

De juni-column uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

WNONW?

Deze maand wordt het wereldkampioenschap voetbal gespeeld. Nederland doet niet mee en als we de analisten mogen geloven blijft dat voorlopig ook zo.

Ik heb een moeizame relatie met wereldkampioenschappen voetbal. Voor het toernooi van 1974 was ik te jong. Hoe vaak ik ook probeer me iets van dat fameuze dreamteam te herinneren, ik heb er niets mee.

Tijdens de finale van 1978 moest ik vlak voor de verlenging naar bed, zodat ik de nederlaag niet heb gezien. Jammer, want als ik was opgebleven had ik de door mij ontwikkelde ‘woef-miauw-techiek’ toegepast. Deze techniek bestond uit het loslaten van semantische aanvalsdribbels via de toen nog maagdelijke ether, iets wat we nu ‘hacken’ plegen te noemen. In simpele taal: als Nederland de bal had riep ik ‘woef, woef!’, om de tegenstander bang te maken. Wanneer de tegenstander aanviel, brulde ik keihard ‘miauw, miauw!’ om zo het aanvalsritme te verstoren. Ik was ervan overtuigd dat het hielp, want vaak was de tegenstander niet lang aan de bal. Later bedacht ik me dat ik juist vanwege deze techniek naar bed moest, iets wat mijn onzekerheid tijdens mijn volwassen leven nogal voedde. Ik heb ook nooit huisdieren gehad.

Tijdens de finale van 2010 was ik vreemd genoeg helemaal niet zenuwachtig. Alles was voorbestemd, meende ik, waarmee de nederlaag gewoon een kwestie van een scorende tegenstander was. Achteraf gezien was deze verstarring een geval van pure stress, want ik ben iemand die de televisie altijd bij de wedstrijd betrekt. Ik sla erop, druk mijn neus tegen het glas en kijk geregeld achter de kast om te zien of daar de bal ook is.

Moeizaam als het dus allemaal is, is het niettemin moeilijk te verkroppen dat we voorlopig buitenspel staan. Ik denk ook altijd aan de zin der zinnen, die nu overal weer opduikt. Wordt Nederland ooit nog wereldkampioen? Hij gaat over hopen tegen beter weten in, teloorgang en weemoed. Dit zijn niets anders dan drie variaties op ‘nee’, maar juist variaties maken het allemaal een beetje draaglijk. De woorden schuilen in je binnenzak, je koestert ze tot het einde van je leven. Een zin die daarom thuishoort in de poëziecanon. Ik pleit er zelfs voor om voor deze zin een standbeeld op te richten.

 

 

De mei-column uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Pensionado’s

Ik was naar een strijkkwartettenmarathon gegaan. Ik hou niet van marathons, wel van strijkkwartetten, vandaar. De serie duurde vijf concerten en werd bezocht door veelal oudere mensen.

Oudere, keurige mensen, die geen onnodig lawaai maken en in de pauze genieten van een goed glas gratis wijn. Omdat ik graag een goed plekje wilde hebben, meldde ik me vroeg bij de toegangsdeur, waar ik keurig achter aansloot bij de doorgewinterde fans.  Op de avond van het tweede concert kwam er een mevrouw aangelopen. Ze had een mooie rode omslagdoek om haar schouders gedrapeerd en het haar in een keurige knot gedraaid. De mevrouw glimlachte vriendelijk langs mij heen en ging rustig voor mij staan. Ik greep niet in, want straks zou ik verwijten krijgen over de laatste wereldoorlog en de barricaden waarop zij misschien wel had gestaan, maar als marathondeelnemer was ik toch behoorlijk gepikeerd.

Terwijl ik bezig was met het verwerken van deze nederlaag, voegde zich een andere pensioengerechtigde achter mij. Koket tikkend met haar vintage laarzen begon ze geanimeerd te onderhandelen met de andere mensen in de rij over de beste zitplekken, ondertussen mijn privacyzone met handen en voeten betredend. Daarna huppelde ze heen en weer, vrolijk commentaar gevend op het warrige deurbeleid en de nadelen van vrije zitplaatsen.

Oogde de ene mevrouw dus als mysterieus en koelbloedig, de andere was meer schalks en ondeugend. Dat beloofde wat, voelde ik. Toen de medewerkster van de zaal aanstalten maakte om de deur te openen, bevond ik me meteen in een stoomblazende orgie van drangend ongeduld. Voor en achter mij werden er kookpunten bereikt, alle remmen gingen los.

U leest het goed: ik werd gesandwiched door twee pensionado’s. Toen het moment suprême daar was en de deur openging, nam de mevrouw met de vintage laarzen ook nog een enorme aanloop en wurmde ze zich vliegensvlug als tweede de zaal in.

Daar zat ik dus met mijn goeie gedrag. Op de derde rij, als willoos slachtoffer van twee keurig glimlachende dames. Ouderen zijn schurken, wist ik. Ze zijn een en al naastenliefde, maar menen er niks van. En waarom zou je voordringen als je de hele dag toch niks te doen hebt? Volgende keer zet ik mijn goddelijke lichaam er gewoon voor.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 23-06-2018

Ringo

Foarige wike ha ik nei it Holland International Blues Festival yn Grolloo west. No hâld ik net fan blues, dus feitliks hie ik der neat te sykjen, mar omdat Ringo ek komme soe wie de kar rap makke. Hoefolle kânsen soe ik noch krijge om in Beatle yn it echt te sjen? Miskien dat Paul MacCartney  nochris komt, mar sjoen de prizen fan syn konsertkaartsjes wie dit wierskynlik de lêste mooglikheid. Dat ik serieuze twifels hie by Ringo syn All-Starr Band, âlde rockers út it oersaaie Adult Oriented Rock-segmint, naam ik op de keap ta.

Ik wie foarige wike dus in bytsje senuwachtich. De hiele dei wie ik oan it dubben of ik in Beatlesshirt oan dwaan soe of net. By einbeslút keas ik foar in neutraal niksshirt, mar doe’t ik al ûnderweis wie nei de trein bin ik (48) wer nei hûs fytst om dochs mar myn Abbey Road-himd oan te dwaan.

Gelokkich mar, want op it festivalterrein wiene hiel wat oaren mei in truike of mûtske fan The Beatles. Dat bynt. Ik wie net allinnich en paradearre grutsk oer it terrein. Dochs fielde ik tusken al dy fans de spanning oer in goed steanplak grutter wurden.

Om my dochs te fesekerjen fan in goed plak keas ik foar in radikale wize. Ringo spile om 22:15 en waard foarôf giet troch Jeff Beck, dy’t om 21:15 ophâlde soe. Om net yn panikerige ferkearsstreamen te kommen, gie ik om 20:45 fanút de festivaltinte nei de bar. Dêr kocht ik seis potsjes bier yn in kartontsje en gie ik wer nei Jeff Beck.

Myn plan slagge formidabel. Om 21:20 koe ik noch in hiel ein nei foarren rinne, oant ik sa’n tsien meter foar it podium stie. Doe ik hie ik noch fjouwer potsjes bier oer, dy’t ik yn alle rêst opdronk. Dêrnei liet ik it kartonsje falle en wie ik der hielendal klear foar. Om 22:16 kaam de All-Starr Band op.

En doe kaam Ringo. Hy wie it echt. Ik rôp samar ‘Wow!’ en begûn te klappen. Ringo song Matchbox en wiisde nei dit yntro nei syn bandleden. Fan links nei rjochts stiene der de pianist fan Santana, de gitarist fan Toto, de bassist fan 10CC en de sjonger fan Men at Work – allegear bands dêr’t ik neat mei ha en dy’t ik it leafst as shit bestempelje. Myn serieuze fermoedens kamen ek noch út, want mei al dy griisdraaide eightieshits wie it konsert eins neat oan.

Wie dit dus in djoere jûn om ’e nocht? Beslist net. It gefoel mei seis potsjes bier yn in festivaltinte op in echte Beatle te wachtsjen… is gewoan ûnbeskriuwlik.

 

Column Friesch Dagblad, 09-06-2018

Wat no?

Ik hie it foarige wike net mear. Ik hie sawat om de dei in min sin, skeat faak út myn slof en krige der driftbuien by. Koartsein: ik wie net te genietsjen. No kin ik de skuld jaan oan it waarme waar, dêr’t ik net in leafhawwer fan bin, mar dat is fansels ûnsin – as it snijt ha ik ek net de hiele dei in bulderjende laits oan ’e kont en as it mottich reinwaar is it nivo fan myn bêst wol leuke moppen net heger as oars.

It probleem leit folle djipper. It hat te meitsjen mei it idee dat ik wolris it gefoel ha dat ik net de baas bin oer myn eigen libben – krekt as jo miskien. Wat no? tink ik dan.

Op dat punt siet ik dus hast de hiele wike. Soks knettert dan, hast letterlik. Sa bekrûpte my ynienen in ferme yrritaasje doe’t myn freondin freedtemiddei útstelde in broadsje falafel te iten. Sûn en lekker, dus werom net? Mar ik woe thús ite en fierders gjin gedoch. Mei tsjustere eagen siet ik dêrnei dus yn de falafelsaak, om’t ik net woe dat myn yrritaasje de trochslach joech, mar allyk net ferkroppe koe dat we net myn sin diene. En dat om in broadsje falafel!

De dagen dêrfoar hie ik al in pear kear mei de doar fan in keukenkastjes slein en myn bôlebakje sa hurd mooglik op it oanrjocht klapt (3x) dat it bakje stikken gie. Ik wie allinnich thús, dat it mocht.

Dy ‘wat no?’ giet dus soms mei my oan ’e haal. Ik fergrutsje, teorisearje en sjoch komplotten, wêrby it antwurd op de fraach op alle terreinen fan myn libben delslacht. It feit dat ik my mei trillende hannen yn de keuken gean liet, wie in gefolch fan it feit dat ik myn beropswurksumheden as nutteleas seach – ik krige gjin antwurd op in wichtich mailtsje, fandêr. Dêrtroch wie it in feit dat ik net yn steat wie in fatsoenlike prestaazje te leverjen, op wat foar mêd ek. Dat ik dus ek gjin fatsoenlike sin út ’e pinne krige, wie it safolste bewiis fan dat feit yn dy wike. It feit waard trouwens ynlaat mei in losse opmerking fan ien oer in pear fragen fan my oer syn stikje. Dat losse yn dy opmerking wie sa de fonk dy’t de saak knetterje liet, mei úteinlik dy treurige koartslúting yn de falafelsaak.

Myn freondinne riede my oan gau mei ien te praten, mar safier bin ik noch net. Ik moat earst de feiten mar ris op yn rychje sette en dan myn behearsking werom krije.

 

 

 

 

De (verlate) april-column uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Liverpool

In januari ben ik een paar dagen naar Liverpool geweest. Als je tegen mensen zegt: ‘Ik ga naar Liverpool’, kijken ze je zorgelijk aan en antwoorden ze: ‘Maar dat is toch hartstikke grauw en grijs, met allemaal van die hooligans, punkers en van die zware industrie?’

Op het grauwe en grijze, de hooligans en de punkers na klopt dat. Maar Liverpool is ook een hele gezellige stad, met veel groen, veel mooie musea, veel voetbal en veel Beatles. Wat wil een mens nog meer?

Toch ook wel weer naar huis, beken ik u. Na twee dagen begon ik namelijk iets te missen: reinheid, rust en regelmaat. Dit had niets te maken met het nachtelijke bezoek aan de fameuze Cavern Club of de andere pubs in de drukke Mathew Street, waar de deelnemers aan vrijgezellenfeestjes en toeristenstromen zich prima tot elkaar verhouden.

Engeland is het land van het conserveren, maar dat heeft wel een prijs. Zo heb je in Liverpool helemaal geen rondweg, zoals je in heel Groot-Brittannië überhaupt geen rondwegen hebt. Al het zware vrachtverkeer raast gewoon dwars door de stad, gezamenlijk optrekkend met personenauto’s, motoren en bussen.

Je kunt het afdoen als authentiek Brits en lekker eigenzinnig, de werkelijkheid is minder leuk. Het lawaai is onbeschrijfelijk en gaat nooit voorbij. In Amsterdam of Rotterdam heb je natuurlijk ook lawaai, maar dat bestaat vooral uit waarschuwende trams, fietsbellen en schreeuwende toeristen. Over het Rokin scheuren geen tankauto’s en vanaf de stoep van de Coolsingel kun je met redelijk veel gemak oversteken naar de andere kant. Ik denk ook altijd weer met grote dankbaarheid aan het verkeerscirculatieplan in Groningen (VCP), dat de binnenstad heeft behoed voor de totale ondergang.

De Europese binnensteden zijn nooit gebouwd op de enorme stromen verkeer die zich er nu doorheen wurmen. Auto’s moeten daar dus worden geweerd, omdat ze niet in het domein van voetgangers en fietsers horen. Je kunt daar niet ver genoeg in gaan, vind ik. Het is net als het rookverbod in de horeca: op een dag is het zo normaal, dat de eerdere situatie abnormaal was. All You Need Is Ring! Leve The Long and Winding Rondweg! She Ringsweg Yeah, Yeah, Yeah!

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 28-05-2018

Trekkers

Sneon, erges yn maaie. Ik makke in moai fytstochtsje troch it Lauwersmargebiet, fan Warfhuizen nei Anjum en werom. Fûgels, loften, ferjitten boatsjes, dat wurk. Op it lân in inkele masine, op ’e dyk in pear frachtauto’s en wat hurdfytsers.

Miskien ferwachtsje jo no fan my wat oer de minsken dy’t ik tsjinkaam, mar dy wiene der net. Op it plattelân is it iensum en stil. Gjinien wurket yn ‘e tún of sit op de feranda. Amper fee. Skientme en fernuvering sit him yn de details; foar stedsminsken binne dat hjoeddedei megaskuorren, biogasynstallaasjes en wynmûnen.

En trekkers. Ik haw in swak foar trekkers, beken ik jo. Dizze middei wachte der in oranje Fiat op in hiem, seach ik in brune Ursus op it lân riden en stie der in pinsjonearre reade International neist in opdrûge dongbult.

In trekker docht wat oaren net dogge: hy is nerges bang foar en rydt fan de wei ôf it lân op of oarsom. Presiis wat bern dogge mei harren boartersguod. Dêrby komt it ûnferoarlike lûd fan de motor, in lokfûgel mei in rop út it ferline. In trochsneed trekker is dus ien brok platte nostalgy, laudearre mei prehistoaryske wurden as ‘fluistercabine’ en ‘hef’.

Ik waard trouwens ynhelle troch myn leavelingstrekker, in blauwe Ford. In iepen Ford ek – noch moaier fansels. Boppe de grutte tsjillen siet in sitsje, oan de hef siet in karre. Neist deastil is it plattelân ek masinaal wurden, want wêr is de platte karre bleaun? Gewoan in rige planken mei fjouwer tsjillen derûnder? Der kin fan alles op: hea, gers en âld-papier. Of hynderfamkes, lykas op de karre achter de Ford. Sy hiene harren finest hour. Wa’t ommers meiride kin op in trekker, belibbet dat it spul echt wurdt.

De trekker is eins te besjen as in heitefiguer. In betrouber en sterk wurkbist, dat net bang is en moaie nammen hat as bygelyks ‘John Deere’ en ‘Fendt’. De wynmûne soe yn dizze tiid dan de mem wêze kinne, mei assosjaasjes as ‘ierde’ of ‘libbensboarne’. Miskien harket se wol nei moaie nammen as ‘pluzefanger’ of ‘loftingel’. Punt is fansels wol dat der gjin wynmûneboartersguod is, sadat de needsaaklike identifikaasje der net is. Punt is ek dat ik no in bytsje trochdraaf, want it wêzen fan in frou is fansels hielendal net te fangen. Mar wat moatte jo oars? In frou as megaskuorre of biogasynstallaasje is wer de oare ein.

 

Column Friesch Dagblad, 05-05-2018

Hichtepunt

Sûnt twa jier sparje ik foar in reis. Hâld jo fêst: yn 2020 sil ik fan New York nei Los Angeles fytse. De tocht sil gean oer West Virginia en Kentucky, Nashville en Memphis, lângs Texas en New Mexico en troch de woestinen fan Arizona en Californië – om mar in pear hichtepunten te neamen. Foar dizze coast-to-coast-trip tusken Times Square en Hollywood Boulevard rekkenje ik ûngefear trije moanne, ynklusyf fleanreis.

De hiele operaasje driget de reis fan myn libben te wurden, wat ik oan de iene kant moai fyn, mar oan de oare kant net. In ‘reis fan dyn libben’ implisearret in hichtepunt, dat allinnich mar ta gefolch hat dat it hiele libben dêrnei der net better op wurdt. Ik ha der dus serieus oer tocht om de reis ôf te blazen, sadat der nei it hichtepunt gjin frij fal mear wêze kin. Boppedat tink ik altyd dat myn hichtepunt noch komme moat. Al bin ik oer twa jier 50, ik fiel my gewoan 26 en rekkenje noch op in pear meislepende, grutte barrens: in grutte jildpriis en in ûnderskieding, in ‘dit is uw leven-show’, in optocht mei strieljagers, de tawizing fan in kulturele haadstêd as ûnderdiel fan it International Year of Jaap (IYOJ). Alles komt my ta, it is fansels net de bedoeling dat ik oan alles takomme moat.

Dêrby komt dat ik foar elts grut evenemint op myn paad altyd bearen op de wei rinnen sjoch. Amearika is it lân fan frije wapens, sinleas geweld en in ferstikkende moraal, allegear saken wêrtroch myn libben – krekt troch de ôfwêzigens fan dy trije – in hichtepunt is. Fan it bedrach dat ik no byinoar sparre ha kin ik bygelyks ek fia Emden nei Oldenburg fytse of ris in goeie gersmasine keapje, sadat myn oersichtlike libben noch oersichtliker wurdt.

Sa sit ik no al mei in earnstich dilemma. Ik wol graach wat, mar wol dat leaver net. Ik had reden genôch om it fleantúch net te boeken, hoewol ik dat hiel graach wol. As neuroat hop ik op en del tusken de hoop op hichtepunten en de ferwachting fan djiptepunten.

Dochs sit ik net echt djip yn de rats. Ik bin der nammentlik wis fan dat gemiddelde neuroat better ôf is as de gemiddelde man (of frou) fan stavast. Senuwlije is eins in foarm fan ekstreme konsintraasje. Alles draait om it yn kaart bringen fan gefaren, sadat my letter neat oerkomme kin. Wat it hichtepunt fan de reis wêze sil wit ik net, mar it sil ûnferjitlik wêze. Hoop ik.

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 28-4-2018

Motorgeweld

It giet net goed mei Nederlân. In soad mannen wurde grut ûnder de grutte wjukken fan moeder de vrouw, dy’t alles foar se docht – waskje, klean ferstelle, iten siede, leuke spultsjes dwaan. Faak sykje se as jong folwoeksene in útdaging, want it feilige libben kin ek hiel saai wêze. Guon helje dan it motorrydbewiis en keapje in motor.

Oare mannen komme faak op in bepaalde leeftyd – sis mar tusken de 45 en 50 – yn de midlifekrisis, dêr’t se wrakselje mei fragen as ‘Wa bin ik?’, ‘Wat wol ik?’ en ‘Wêr gean ik hinne?’. Faak is it antwurd op dy fragen gau jûn, soms al binnen in kertierke: ‘Ik bin in frustrearde kantoarplant’, ‘Ik wol in motor’ en ‘Ik wol nerges hinne, allinnich mar skeure.’

As it dan moai waar is, lykas foarich wykein, komme se tegearre as mollen út de grûn. No is de oerienkomst tusken de mol en motorrider ek grut, want se ha beide lêst fan minne eagen. Lykas in mol noait gewoan in rjochte gong grave sil mar gewoan kriskras it lân bewurket, sa ha de gemiddelde motorrider gjin each foar de ferkearsboerden en raast er as in dolle oer de grutte en lytse plattelânswegen. 150 is faak de noarm, dêr’t 80 de limiet is.

Wat ik ek ûndernim op in moaie maitiidsdei, myn wille wurd steefêst bedoarn troch de motorrider mei syn sinnewerende helm en flitspak. As in eintsje omfyts moat ik geregeld de sleat yndûke, om’t der wer ien of oare gang my ynhellet. Sit ik by myn karavantsje fan de blauwe loft te genietsjen, dan hear ik it geraas al fan fier kommen. Ik kin dan ek in lûd fan in Ducati ûnderskiede fan bygelyks in Kawasaki of Honda. In Ducati heart djip, in Kawasaki sit heech en in Honda begjint yn de seisde fersnelling mei in droech ringellûd. Dat is aardich nutteleas, seker sjoen it feit dat ik sjongfûgels net iens fan inoar ûnderskiede kin.

As jo no tinke: ‘oerdriuw net sa, der binne ek aardige riders by, mei soargen foar de meiminske, de tredde wrâld en it miljeu, do ek altyd mei dyn stomme stikjes’, dan hawwe jo it mis. Foarige wike siet ik op in sinnich terraske oan it wetter te kofjedrinken en in gebakje te iten. Achter my stapte in groep gelearde mollen krekt op it sadel. Tusken de earste startende motor en de lêtste beteller (‘ik moest nog even naar de wc!’) siet sawat in kertier, sadat ik as fytstoerist myn kofje en apelgebakje konsumearje moast yn de reek fan benzinedampen en útsjittende gashendels. As earste ried in Suzuki fuort – dy hat in skerp tuf-tuflûd, foaral yn ’e achterút.

Column Friesch Dagblad, 14-4-2018

Neat dwaan

Ik dream faak oer de perfekte kwaal of it meast ûnskuldige ûngemak. Sa’n oandwaning hâld my thús sûnder dat ik der echt lêst fan ha. It meast gaadlik liket my in brutsen pols. Dat komt altyd wer goed en ûndertusken kinne jo dwaan wat jo wolle – in dei nei Amsterdam, lekker thús wat lêze of gewoan in wike mei fakânsje gean. In beskieden grypke kin ek wol, mar dan net mei al dy ferkynselen fan gryp derby.

Foarige wike krige ik ynienen in sa’n reedlik beskieden grypke. Earst begûn de mage op te spyljen, doe krige ik it waarm en kâld. Dêrnei moast ik oeren wachtsje oant de mage begûn te stjitten, wêrnei ik myn tiid ferdielde tusken bêd en waskbak.

Nei in ûnrêstige nacht waard ik om njoggen oere wekker en fielde ik my altyd noch net hiel goed. No moast it dus begjinne, it effekt fan dy perfekte kwaal. Earst lei ik noch in oere te hingjen, dêrnei dronk ik in beker wetter. Doe’t ik einlik ûnder wie, koe ik mei muoite de krante út de bus helje en lies ik dy sûnder echt te lêzen.

It wie al hast tolve oere, ik besleat fia Uitzending Gemist nei in pear dokumintêres te sjen. Earst seach ik nei in film oer de feroardieling fan twa moardbroers, dêrnei nei in film oer Louis Couperus. Tusken de beide lies ik ek noch in haadstik út in boek. Tusken it boek en de twa films ha ik wol hûndert kear op Teletekst sjoen om in nije nijsrigel. Wylst ik yn de stuol siet, lei ik de fuotten ôfwikseljend op de bank, op it krukje en op de poef. Ik dronk noch in pear glêzen wetter en iet twa manderijntsjes.

Films en boek wiene allegear bêst aardich en yndringend, mar ik koe de kop der net echt by hâlde. Wêrom wit ik net, mar dat is presiis it gefolch fan myn beskieden maleur. Yn it normale libben past it lichem him oan oan de nuvere grillen fan de geast, oarsom klopt it net en is de tiid in fijân dy’t jo it swijen opleit. In dei lanterfanterje is fansels net slim, om’t der meastal wat foaroer stiet. As ik my lykwols ferfele moat omdat ik my ferfeel is de ein syk. Ik wie dus bliid en feromme dat ik my de oare deis wer better fielde en wer oan it wurk koe. No wie ik dy dei frij, sadat ik my oerjaan koe oan it hearlike neat dwaan.