De (verlate) april-column uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Liverpool

In januari ben ik een paar dagen naar Liverpool geweest. Als je tegen mensen zegt: ‘Ik ga naar Liverpool’, kijken ze je zorgelijk aan en antwoorden ze: ‘Maar dat is toch hartstikke grauw en grijs, met allemaal van die hooligans, punkers en van die zware industrie?’

Op het grauwe en grijze, de hooligans en de punkers na klopt dat. Maar Liverpool is ook een hele gezellige stad, met veel groen, veel mooie musea, veel voetbal en veel Beatles. Wat wil een mens nog meer?

Toch ook wel weer naar huis, beken ik u. Na twee dagen begon ik namelijk iets te missen: reinheid, rust en regelmaat. Dit had niets te maken met het nachtelijke bezoek aan de fameuze Cavern Club of de andere pubs in de drukke Mathew Street, waar de deelnemers aan vrijgezellenfeestjes en toeristenstromen zich prima tot elkaar verhouden.

Engeland is het land van het conserveren, maar dat heeft wel een prijs. Zo heb je in Liverpool helemaal geen rondweg, zoals je in heel Groot-Brittannië überhaupt geen rondwegen hebt. Al het zware vrachtverkeer raast gewoon dwars door de stad, gezamenlijk optrekkend met personenauto’s, motoren en bussen.

Je kunt het afdoen als authentiek Brits en lekker eigenzinnig, de werkelijkheid is minder leuk. Het lawaai is onbeschrijfelijk en gaat nooit voorbij. In Amsterdam of Rotterdam heb je natuurlijk ook lawaai, maar dat bestaat vooral uit waarschuwende trams, fietsbellen en schreeuwende toeristen. Over het Rokin scheuren geen tankauto’s en vanaf de stoep van de Coolsingel kun je met redelijk veel gemak oversteken naar de andere kant. Ik denk ook altijd weer met grote dankbaarheid aan het verkeerscirculatieplan in Groningen (VCP), dat de binnenstad heeft behoed voor de totale ondergang.

De Europese binnensteden zijn nooit gebouwd op de enorme stromen verkeer die zich er nu doorheen wurmen. Auto’s moeten daar dus worden geweerd, omdat ze niet in het domein van voetgangers en fietsers horen. Je kunt daar niet ver genoeg in gaan, vind ik. Het is net als het rookverbod in de horeca: op een dag is het zo normaal, dat de eerdere situatie abnormaal was. All You Need Is Ring! Leve The Long and Winding Rondweg! She Ringsweg Yeah, Yeah, Yeah!

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 28-05-2018

Trekkers

Sneon, erges yn maaie. Ik makke in moai fytstochtsje troch it Lauwersmargebiet, fan Warfhuizen nei Anjum en werom. Fûgels, loften, ferjitten boatsjes, dat wurk. Op it lân in inkele masine, op ’e dyk in pear frachtauto’s en wat hurdfytsers.

Miskien ferwachtsje jo no fan my wat oer de minsken dy’t ik tsjinkaam, mar dy wiene der net. Op it plattelân is it iensum en stil. Gjinien wurket yn ‘e tún of sit op de feranda. Amper fee. Skientme en fernuvering sit him yn de details; foar stedsminsken binne dat hjoeddedei megaskuorren, biogasynstallaasjes en wynmûnen.

En trekkers. Ik haw in swak foar trekkers, beken ik jo. Dizze middei wachte der in oranje Fiat op in hiem, seach ik in brune Ursus op it lân riden en stie der in pinsjonearre reade International neist in opdrûge dongbult.

In trekker docht wat oaren net dogge: hy is nerges bang foar en rydt fan de wei ôf it lân op of oarsom. Presiis wat bern dogge mei harren boartersguod. Dêrby komt it ûnferoarlike lûd fan de motor, in lokfûgel mei in rop út it ferline. In trochsneed trekker is dus ien brok platte nostalgy, laudearre mei prehistoaryske wurden as ‘fluistercabine’ en ‘hef’.

Ik waard trouwens ynhelle troch myn leavelingstrekker, in blauwe Ford. In iepen Ford ek – noch moaier fansels. Boppe de grutte tsjillen siet in sitsje, oan de hef siet in karre. Neist deastil is it plattelân ek masinaal wurden, want wêr is de platte karre bleaun? Gewoan in rige planken mei fjouwer tsjillen derûnder? Der kin fan alles op: hea, gers en âld-papier. Of hynderfamkes, lykas op de karre achter de Ford. Sy hiene harren finest hour. Wa’t ommers meiride kin op in trekker, belibbet dat it spul echt wurdt.

De trekker is eins te besjen as in heitefiguer. In betrouber en sterk wurkbist, dat net bang is en moaie nammen hat as bygelyks ‘John Deere’ en ‘Fendt’. De wynmûne soe yn dizze tiid dan de mem wêze kinne, mei assosjaasjes as ‘ierde’ of ‘libbensboarne’. Miskien harket se wol nei moaie nammen as ‘pluzefanger’ of ‘loftingel’. Punt is fansels wol dat der gjin wynmûneboartersguod is, sadat de needsaaklike identifikaasje der net is. Punt is ek dat ik no in bytsje trochdraaf, want it wêzen fan in frou is fansels hielendal net te fangen. Mar wat moatte jo oars? In frou as megaskuorre of biogasynstallaasje is wer de oare ein.

 

Column Friesch Dagblad, 05-05-2018

Hichtepunt

Sûnt twa jier sparje ik foar in reis. Hâld jo fêst: yn 2020 sil ik fan New York nei Los Angeles fytse. De tocht sil gean oer West Virginia en Kentucky, Nashville en Memphis, lângs Texas en New Mexico en troch de woestinen fan Arizona en Californië – om mar in pear hichtepunten te neamen. Foar dizze coast-to-coast-trip tusken Times Square en Hollywood Boulevard rekkenje ik ûngefear trije moanne, ynklusyf fleanreis.

De hiele operaasje driget de reis fan myn libben te wurden, wat ik oan de iene kant moai fyn, mar oan de oare kant net. In ‘reis fan dyn libben’ implisearret in hichtepunt, dat allinnich mar ta gefolch hat dat it hiele libben dêrnei der net better op wurdt. Ik ha der dus serieus oer tocht om de reis ôf te blazen, sadat der nei it hichtepunt gjin frij fal mear wêze kin. Boppedat tink ik altyd dat myn hichtepunt noch komme moat. Al bin ik oer twa jier 50, ik fiel my gewoan 26 en rekkenje noch op in pear meislepende, grutte barrens: in grutte jildpriis en in ûnderskieding, in ‘dit is uw leven-show’, in optocht mei strieljagers, de tawizing fan in kulturele haadstêd as ûnderdiel fan it International Year of Jaap (IYOJ). Alles komt my ta, it is fansels net de bedoeling dat ik oan alles takomme moat.

Dêrby komt dat ik foar elts grut evenemint op myn paad altyd bearen op de wei rinnen sjoch. Amearika is it lân fan frije wapens, sinleas geweld en in ferstikkende moraal, allegear saken wêrtroch myn libben – krekt troch de ôfwêzigens fan dy trije – in hichtepunt is. Fan it bedrach dat ik no byinoar sparre ha kin ik bygelyks ek fia Emden nei Oldenburg fytse of ris in goeie gersmasine keapje, sadat myn oersichtlike libben noch oersichtliker wurdt.

Sa sit ik no al mei in earnstich dilemma. Ik wol graach wat, mar wol dat leaver net. Ik had reden genôch om it fleantúch net te boeken, hoewol ik dat hiel graach wol. As neuroat hop ik op en del tusken de hoop op hichtepunten en de ferwachting fan djiptepunten.

Dochs sit ik net echt djip yn de rats. Ik bin der nammentlik wis fan dat gemiddelde neuroat better ôf is as de gemiddelde man (of frou) fan stavast. Senuwlije is eins in foarm fan ekstreme konsintraasje. Alles draait om it yn kaart bringen fan gefaren, sadat my letter neat oerkomme kin. Wat it hichtepunt fan de reis wêze sil wit ik net, mar it sil ûnferjitlik wêze. Hoop ik.

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 28-4-2018

Motorgeweld

It giet net goed mei Nederlân. In soad mannen wurde grut ûnder de grutte wjukken fan moeder de vrouw, dy’t alles foar se docht – waskje, klean ferstelle, iten siede, leuke spultsjes dwaan. Faak sykje se as jong folwoeksene in útdaging, want it feilige libben kin ek hiel saai wêze. Guon helje dan it motorrydbewiis en keapje in motor.

Oare mannen komme faak op in bepaalde leeftyd – sis mar tusken de 45 en 50 – yn de midlifekrisis, dêr’t se wrakselje mei fragen as ‘Wa bin ik?’, ‘Wat wol ik?’ en ‘Wêr gean ik hinne?’. Faak is it antwurd op dy fragen gau jûn, soms al binnen in kertierke: ‘Ik bin in frustrearde kantoarplant’, ‘Ik wol in motor’ en ‘Ik wol nerges hinne, allinnich mar skeure.’

As it dan moai waar is, lykas foarich wykein, komme se tegearre as mollen út de grûn. No is de oerienkomst tusken de mol en motorrider ek grut, want se ha beide lêst fan minne eagen. Lykas in mol noait gewoan in rjochte gong grave sil mar gewoan kriskras it lân bewurket, sa ha de gemiddelde motorrider gjin each foar de ferkearsboerden en raast er as in dolle oer de grutte en lytse plattelânswegen. 150 is faak de noarm, dêr’t 80 de limiet is.

Wat ik ek ûndernim op in moaie maitiidsdei, myn wille wurd steefêst bedoarn troch de motorrider mei syn sinnewerende helm en flitspak. As in eintsje omfyts moat ik geregeld de sleat yndûke, om’t der wer ien of oare gang my ynhellet. Sit ik by myn karavantsje fan de blauwe loft te genietsjen, dan hear ik it geraas al fan fier kommen. Ik kin dan ek in lûd fan in Ducati ûnderskiede fan bygelyks in Kawasaki of Honda. In Ducati heart djip, in Kawasaki sit heech en in Honda begjint yn de seisde fersnelling mei in droech ringellûd. Dat is aardich nutteleas, seker sjoen it feit dat ik sjongfûgels net iens fan inoar ûnderskiede kin.

As jo no tinke: ‘oerdriuw net sa, der binne ek aardige riders by, mei soargen foar de meiminske, de tredde wrâld en it miljeu, do ek altyd mei dyn stomme stikjes’, dan hawwe jo it mis. Foarige wike siet ik op in sinnich terraske oan it wetter te kofjedrinken en in gebakje te iten. Achter my stapte in groep gelearde mollen krekt op it sadel. Tusken de earste startende motor en de lêtste beteller (‘ik moest nog even naar de wc!’) siet sawat in kertier, sadat ik as fytstoerist myn kofje en apelgebakje konsumearje moast yn de reek fan benzinedampen en útsjittende gashendels. As earste ried in Suzuki fuort – dy hat in skerp tuf-tuflûd, foaral yn ’e achterút.

Column Friesch Dagblad, 14-4-2018

Neat dwaan

Ik dream faak oer de perfekte kwaal of it meast ûnskuldige ûngemak. Sa’n oandwaning hâld my thús sûnder dat ik der echt lêst fan ha. It meast gaadlik liket my in brutsen pols. Dat komt altyd wer goed en ûndertusken kinne jo dwaan wat jo wolle – in dei nei Amsterdam, lekker thús wat lêze of gewoan in wike mei fakânsje gean. In beskieden grypke kin ek wol, mar dan net mei al dy ferkynselen fan gryp derby.

Foarige wike krige ik ynienen in sa’n reedlik beskieden grypke. Earst begûn de mage op te spyljen, doe krige ik it waarm en kâld. Dêrnei moast ik oeren wachtsje oant de mage begûn te stjitten, wêrnei ik myn tiid ferdielde tusken bêd en waskbak.

Nei in ûnrêstige nacht waard ik om njoggen oere wekker en fielde ik my altyd noch net hiel goed. No moast it dus begjinne, it effekt fan dy perfekte kwaal. Earst lei ik noch in oere te hingjen, dêrnei dronk ik in beker wetter. Doe’t ik einlik ûnder wie, koe ik mei muoite de krante út de bus helje en lies ik dy sûnder echt te lêzen.

It wie al hast tolve oere, ik besleat fia Uitzending Gemist nei in pear dokumintêres te sjen. Earst seach ik nei in film oer de feroardieling fan twa moardbroers, dêrnei nei in film oer Louis Couperus. Tusken de beide lies ik ek noch in haadstik út in boek. Tusken it boek en de twa films ha ik wol hûndert kear op Teletekst sjoen om in nije nijsrigel. Wylst ik yn de stuol siet, lei ik de fuotten ôfwikseljend op de bank, op it krukje en op de poef. Ik dronk noch in pear glêzen wetter en iet twa manderijntsjes.

Films en boek wiene allegear bêst aardich en yndringend, mar ik koe de kop der net echt by hâlde. Wêrom wit ik net, mar dat is presiis it gefolch fan myn beskieden maleur. Yn it normale libben past it lichem him oan oan de nuvere grillen fan de geast, oarsom klopt it net en is de tiid in fijân dy’t jo it swijen opleit. In dei lanterfanterje is fansels net slim, om’t der meastal wat foaroer stiet. As ik my lykwols ferfele moat omdat ik my ferfeel is de ein syk. Ik wie dus bliid en feromme dat ik my de oare deis wer better fielde en wer oan it wurk koe. No wie ik dy dei frij, sadat ik my oerjaan koe oan it hearlike neat dwaan.

 

 

 

De maartcolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Miskoop

De laatste plaat die ik kocht was Dummy van Portishead. Het was 15 maart 2013 en het vroege voorjaar wilde me inspiratie geven. De plaat was toen al bijna twintig jaar oud, maar ik nam de gok. Thuisgekomen trok ik een blikje bier open, pakte het doosje en deed ik de cd-speler eerst op ‘open’ en toen op ‘close’. Na een half uur – het was bijna twintig minuten over vijf – haalde ik de cd er weer uit en stopte hem terug in het doosje. Ik wist toen zeker wat ik eigenlijk al een hele tijd wist: dat het over en uit was tussen ons.

Voor de eeuwwisseling was ik een redelijk fanatiek volger van rock ‘n roll, maar met de doorbraak van Nirvana kondigde het einde zich langzamerhand aan. U zult van mij niet horen dat ik Nirvana niks vond, maar de look- en soundalikes die hen achtervolgden deden mij steeds vaker krimpen van ergernis. Grunge, hardrock, americana of alternatieve gitaarmelodieën: alles verwelkte tot onverstaanbaar geschal en getetter.

Deze verwelking resulteerde in de ene miskoop na de andere: van de brullende Metallica tot  het ellenlange gefreak van de Red Hot Chili Peppers; van de doodsaaie Lenny Kravitz tot de verschrikkelijke Smashing Pumpkins. Ik begon U2 te haten en kon er maar niet over uit waarom iedereen fan werd van Radiohead. Daarbij kwam dat ik de gitaarsolo begon te missen. Met de perfecte, eindeloze stadiongalm als norm was er geen plaats meer voor het betere pruts- en krabbelwerk.

Als voormalig volger behoor ik nu dus bij het korps der oude lullen. Ik heb mijn plaatjes gekozen en geef af op alles wat daar niet in past. Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen, maar het is gebeurd. Sinds 15-04-2013 (17:19:36) sta ik nors en wrokkig in het leven.

Van Portishead kon ik ook niks maken. Het klonk best goed, maar dat was nou net het probleem. Een bedacht geluid duurt al gauw te lang. Ik besloot Dummy aan mijn buurvrouw te geven, iets wat ik beter niet had kunnen doen. Ze viel als een blok voor de plaat, zodat ik de hele zomer lang moest luisteren naar mijn eigen miskoop.

 

Kollum Friesch Dagblad, 1-4-2018

Bite

Ik ha in relaasje. Sûnt ik dy ha, giet it net altyd goed mei my. Myn freondinne hâldt fan drop en ik fan bier, dus dat byt inoar. It smyt faak ek sênes op, dy’t each en ear net ferdrage kinne. Lêsten kaam se mei in fikse kuch nei my ta en sei se: ‘Ik ha sa’n seare kiel! Uche-uch!’. Of ik in pûde drop helje woe? Wol mingde a.u.b, want dan hast fan alles wat.

Ik koe net oars as it fersyk útfiere, want ik bin in moderne, romtinkende man. Doe’t ik werom wie mei de pûde en wy beide fiif dropkes hân hiene, grypte ik lykwols yn. ‘Enough is enough,’ sei ik, wêrnei ik de pûde op in geheim plak lei. Jo kinne fansels wol oan ’e gong bliuwe mei snaaien.

No woe it gefal dat myn freondinne it geheime ferstopplak al gau ûntdekte, wat ek wer net sa dreech wie – hy stie gewoan op de wasemkap. Om dizze trochsichtich trúk hold se subtyl de pûde ûnder myn noas, sizzende: ‘Hasto ek sa’n seare kiel?’ Ik rûkte de sint-, boerderij- en katjesdrop en knikte iverich ja. Doe’t wy healwei wiene, begûn ik my sawol  beroerd as nutteleas te fielen. Ik krige de pûde wer, draafde nei de keuken om him op in better plak te ferstoppen en rôp ûnderweis sa hurd as ik koe: ‘Dit is in dropfrije wenning!’

Mar dat fûn myn uchende freondinne net leuk. ‘Jou op! Ik ferstop dyn bier dochs ek net?’ sei se lilk.  ‘Dat is hiel wat oars,’ antwurde ik. ‘Bier telt net.’ Doe’t myn freondinne rôp dat ik ûnsin prate, sette ik in ekstra lûde ‘uche-uch’ yn, sadat ik it net hoegde te hearren. Opsternaat begûn se de hiele keuken troch de sykjen. Dat ik de pûde yn it helpstikfak fan de stofsûger propt hie, koe se fansels net witte. ‘Mispunt!’ raasde se doe’t se mei de holle yn de kast mei himmelguod siet en ik de ôfstânsbetsjinning krige.

Sa lyts is myn wrâld tsjintwurdich dus – it is in wûnder dat ik by de ôfrûne ferkiezings net lokaal stimd ha. Mar it slimste moat noch komme. Om’t it maitiid wie, himmelen wy foarige wike it hûs. As man tocht ik bûten nei oer in gaadlik himmelplan, wylst myn freondinne alfêst de ruten waske, de gerdinen útsloech en de keamer sûge. Doe’t de stofsûger ynienen ophold, hearde ik al gau: ‘AHA!’

Dêrnei kaam se mei de deechroller nei bûten om my achternei te sitten. Ik bin mar gau nei it kafee draaft foar in potsje bier. Sa sjogge jo mar wer: twa genotsmiddels op ien kessen, dêr snoarkt de duvel … eh, tessen.

Column Friesch Dagblad 17-03-2018

Kosten

As jo in trou lêzer fan my binne, – en dat binne jo -, dan witte jo fan de tema’s dy’t my dwaande hâlde. Keunst, filosofy, wittenskip, sosjaal-ekonomyske fraachstikken en soargen oer it smoarge miljeu binne mar in greepke út myn rike arsenaal, dat fierders ek noch bestiet út grutheden as Brahms, Sibelius en The Beatles.

Ik haw it spitigernôch ek faak oer jild, mar dan meastal yn ’e persoanlike en dus faak mear negative kontekst. By jild giet it altyd om in tekoart en de gefolgen fan dat tekoart. Sa kin ik net altyd mei fakânsje en sla ik it swimbad al jierren oer. Fierders keapje ik noait nije klean en poets ik alle wiken myn iennige pear skuon. Ofrûne moanne haw ik de krante opsein. Faak haw ik om seis oere hinne honger en moat ik my rêde mei klykjes, oanfold mei in jirpel, in sipel of wat ekstra rys.

Sa kin ik fansels noch wol wat sinnen trochgean, wat ek wer it aardige is oan it skriuwen fan stikjes: ik kin skermje mei de realiteit, opskeppe oer de feiten en mikke op jo begrutsjen of moederaasje. De wierheid ferdraaie is eigen oan sawol de âlde as de nije media, alle minsken dogge deroan mei.

De wierheid is nammentlik ek dat ik hielendal net sa earm bin, mei it each op de lytse blomlêzing dy’t no folget. Fan septimber ôf haw ik mear as 250 euro útjûn oan konsertkaarten, eksklusyf reiskosten. Ik bin foar hûndert euro hinne en wer nei Liverpool flein. Ferline wike haw ik samar in bank kocht. Wol twaddehâns, mar net goedkeap. Opteld haw ik sa foar mear as 450 euro útjûn oan saken dy’t in ‘echte’ earme nei alle gedachten hielendal net betelje kin. Fan septimber ôf rekkene is dat hast 70 euro yn ’e moanne.

It slimste wapenfeit moat noch komme. Juster haw ik in ticket kocht foar it saneamde Holland International Blues Festival yn the capital of the blues, Grolloo. No haw ik hielendal neat mei blues en dus ek net mei it ploechje ynternationale artysten dy’t dêr komt harren keunstjes te dwaan. Al dy solo’s sûnder ein en dy oh-ik-haw-gjin-jild-muzyk, bah. Doe’t ik lykwols hearde dat Ringo Starr ek komt mei syn All Starr Band, haw ik dochs mar efkes op de site sjoen. Yndie, ‘efkes’, want binnen trije minuten hie ik in kaart à 68,50 euro besteld en rôle de befêstiging de mailboks yn. Ik sil dus nei in festival dêr’t ik net hinne wol, allinnich mar om ien persoan yn it echt te sjen. Foar de nettobalâns: fan septimber ôf rekkene is dat mear as 80 euro yn ’e moanne.

De februaricolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

 

Snackpunt

Het was diep in de nacht. Ik liep door de Groninger binnenstad en besloot een patatje te nemen. Er gaat niets boven een patatje, vind ik. De lekkerste patatjes zijn die in een opwelling worden besteld. Ik nam alle tijd om er even bij stil te staan en leunde tegen een muur.

Naast mij zat een dakloze meneer op de grond. Een grote tas, een dikke jas, dat was het. Ik bood hem iets te snacken aan, want zo ben ik. Hij knikte vriendelijk nee, wat mijn hulpvaardige ego natuurlijk kwetste. In een poging dat ego te herstellen vroeg ik hem of hij iets anders nodig had, waarna hij opnieuw hoofdschudde.

Ik was trouwens niet de enige die hulp bood. De stroom zorgaanbieders droogde gewoon niet op. Ze kwamen uit de kroeg om eveneens een patatje te eten en ontfermden zich beurtelings over de man. Hele menu’s werden bijkans besteld en in gedachten al gebracht, maar de dakloze meneer hoofdschudde steevast vriendelijk doch beslist nee.

Het is niet altijd gemakkelijk om niet-dakloos te zijn. Vooral ’s nachts kun je last hebben van een extatische flow, waarin je zowel je royale als gevoelige en sentimentele kant zult laten zien. De dakloze meneer zit wellicht niet meteen op je te wachten, maar als niet-dakloze moet je soms een heldhaftige daad stellen. Steeds dus die buiging naar beneden, steeds die overdreven vriendelijkheid, steeds die zorg om je geweten in het openbaar te sussen. Het is net bedelen, maar dan van de andere kant. Als de dakloze meneer alle patatjes en kroketten die hem aangeboden werden had opgegeten, zou hij weldra vetgemest zijn.

Toen ik het lege bakje in de afvalbak deponeerde en hem nog een goede avond wilde wensen, was mijn plekje bij de muur alweer ingenomen door een volgende groep. Vragen daalden neer, plannen werden gesmeed. Maar de dakloze meneer hoofdschudde steeds beslist en trok zijn jas nog wat vaster om zich heen. Ik begon te vermoeden dat hij vooral bij het snackpunt zat vanwege de warmte, die uit de grote snackhoek naar buiten werd geblazen.

 

Column Friesch Dagblad, 03-03-2018

As in hûn

It jier is noch mar twa moanne âld, mar no al liket it in slagge jier te wurden. Yn jannewaris ha ik in dei nei de strykkwartetbiënnale yn Amsterdam west om dêr twa konserten te belibjen. Moarns fersoarge it Ruysdael Kwartet in Haydn / Pärt programma, middeis spile it Spaanske Cuarteto Quiroga stikken fan Schubert en de moderne George Crumb.

Myn leafde foar it strykkwartet is ynearsten in suver fysike. As de spilers opkomme, bûgje, de muzyk op de standert sette en nei in pear tellen begjinne, begjinne myn earms te trillen en krij ik it kâld. Dêrnei bart der wat nuvers: myn holle makket steefêst in knikje nei ûnderen en begjin dan stadich nei foarren te hellen. As ik merk dat ik begjin oer te hellen, rjochtsje ik my wer op en begjint it wer opnij. Jo moatte dit fergelykje mei de bewegings fan in hûn, dy’t bûten wat nuvers heart: fernuvere draait er in slagje mei de kop, wêrnei er tikje foar tikje de spieren strak set, oant de baas ‘braaf’ seit en de hûn eefkes ûntspand. Dat ik my yn mannich konsertseal as in hûn gedraach, is net in oerdreaune typearring.

Twa wike lyn ha ik de Shostakovich-marathon dien. Dizze Russyske komponist hat fyftsjin kwartetten skreaun, dy’t dat wykein gronologysk ferdield waarden oer fiif konserten, allegear spile troch it Brodsky Kwartet. Tusken de bliere earste en de sombere fyftsjinde (hy bestiet út fiif Adiago’s en ien Adagio Molto – snif) kaam in libben foarby. Sa makke ik in lange reis, oer de bekende hege hichtes en troch dy djippe dalen. Doe’t ik op sneintejûn om 22.28 wer nei hûs moast, fielde my hiel adagio molto – as in hûn dy’t oan ’e rym moat  en nei hûs sleept wurdt.

Ik bin ferslaafd oan dizze fysike kick. Eins makket it my ek net út wat it programma is. It kwartet van George Crumb dat ik yn Amsterdam seach (Black Angels, út 1970) waard spile mei de ynstruminten op ’e kop en mei flessen wetter, mar dat is om syn moderniteit net ôfstjittend of yrritearjend. By it strykkwartet giet it altyd om de kwaliteit fan de ynteraksje en net sasear om de kwaliteit fan de technyk. Lykas in hûn altyd primêr op syn omjouwing reagearret, sa is kwartetmuzyk foar de lusterer in primêre ferkenning fan it alderearste en alderdjipste iets. Wat dat oanbelanget hiene de neamde ensembles better nammen hân kind as it ‘Frolic Kwartet’, it ‘Pal Kwartet’ of it ‘Bonzo Kwartet’. As it ferneamde ‘Canin Kwartet’ dus in lintsje krije soe, soe it tenei troch it libben gean as ‘Royal Canin Kwartet’.