De maartcolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Miskoop

De laatste plaat die ik kocht was Dummy van Portishead. Het was 15 maart 2013 en het vroege voorjaar wilde me inspiratie geven. De plaat was toen al bijna twintig jaar oud, maar ik nam de gok. Thuisgekomen trok ik een blikje bier open, pakte het doosje en deed ik de cd-speler eerst op ‘open’ en toen op ‘close’. Na een half uur – het was bijna twintig minuten over vijf – haalde ik de cd er weer uit en stopte hem terug in het doosje. Ik wist toen zeker wat ik eigenlijk al een hele tijd wist: dat het over en uit was tussen ons.

Voor de eeuwwisseling was ik een redelijk fanatiek volger van rock ‘n roll, maar met de doorbraak van Nirvana kondigde het einde zich langzamerhand aan. U zult van mij niet horen dat ik Nirvana niks vond, maar de look- en soundalikes die hen achtervolgden deden mij steeds vaker krimpen van ergernis. Grunge, hardrock, americana of alternatieve gitaarmelodieën: alles verwelkte tot onverstaanbaar geschal en getetter.

Deze verwelking resulteerde in de ene miskoop na de andere: van de brullende Metallica tot  het ellenlange gefreak van de Red Hot Chili Peppers; van de doodsaaie Lenny Kravitz tot de verschrikkelijke Smashing Pumpkins. Ik begon U2 te haten en kon er maar niet over uit waarom iedereen fan werd van Radiohead. Daarbij kwam dat ik de gitaarsolo begon te missen. Met de perfecte, eindeloze stadiongalm als norm was er geen plaats meer voor het betere pruts- en krabbelwerk.

Als voormalig volger behoor ik nu dus bij het korps der oude lullen. Ik heb mijn plaatjes gekozen en geef af op alles wat daar niet in past. Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen, maar het is gebeurd. Sinds 15-04-2013 (17:19:36) sta ik nors en wrokkig in het leven.

Van Portishead kon ik ook niks maken. Het klonk best goed, maar dat was nou net het probleem. Een bedacht geluid duurt al gauw te lang. Ik besloot Dummy aan mijn buurvrouw te geven, iets wat ik beter niet had kunnen doen. Ze viel als een blok voor de plaat, zodat ik de hele zomer lang moest luisteren naar mijn eigen miskoop.

 

Kollum Friesch Dagblad, 1-4-2018

Bite

Ik ha in relaasje. Sûnt ik dy ha, giet it net altyd goed mei my. Myn freondinne hâldt fan drop en ik fan bier, dus dat byt inoar. It smyt faak ek sênes op, dy’t each en ear net ferdrage kinne. Lêsten kaam se mei in fikse kuch nei my ta en sei se: ‘Ik ha sa’n seare kiel! Uche-uch!’. Of ik in pûde drop helje woe? Wol mingde a.u.b, want dan hast fan alles wat.

Ik koe net oars as it fersyk útfiere, want ik bin in moderne, romtinkende man. Doe’t ik werom wie mei de pûde en wy beide fiif dropkes hân hiene, grypte ik lykwols yn. ‘Enough is enough,’ sei ik, wêrnei ik de pûde op in geheim plak lei. Jo kinne fansels wol oan ’e gong bliuwe mei snaaien.

No woe it gefal dat myn freondinne it geheime ferstopplak al gau ûntdekte, wat ek wer net sa dreech wie – hy stie gewoan op de wasemkap. Om dizze trochsichtich trúk hold se subtyl de pûde ûnder myn noas, sizzende: ‘Hasto ek sa’n seare kiel?’ Ik rûkte de sint-, boerderij- en katjesdrop en knikte iverich ja. Doe’t wy healwei wiene, begûn ik my sawol  beroerd as nutteleas te fielen. Ik krige de pûde wer, draafde nei de keuken om him op in better plak te ferstoppen en rôp ûnderweis sa hurd as ik koe: ‘Dit is in dropfrije wenning!’

Mar dat fûn myn uchende freondinne net leuk. ‘Jou op! Ik ferstop dyn bier dochs ek net?’ sei se lilk.  ‘Dat is hiel wat oars,’ antwurde ik. ‘Bier telt net.’ Doe’t myn freondinne rôp dat ik ûnsin prate, sette ik in ekstra lûde ‘uche-uch’ yn, sadat ik it net hoegde te hearren. Opsternaat begûn se de hiele keuken troch de sykjen. Dat ik de pûde yn it helpstikfak fan de stofsûger propt hie, koe se fansels net witte. ‘Mispunt!’ raasde se doe’t se mei de holle yn de kast mei himmelguod siet en ik de ôfstânsbetsjinning krige.

Sa lyts is myn wrâld tsjintwurdich dus – it is in wûnder dat ik by de ôfrûne ferkiezings net lokaal stimd ha. Mar it slimste moat noch komme. Om’t it maitiid wie, himmelen wy foarige wike it hûs. As man tocht ik bûten nei oer in gaadlik himmelplan, wylst myn freondinne alfêst de ruten waske, de gerdinen útsloech en de keamer sûge. Doe’t de stofsûger ynienen ophold, hearde ik al gau: ‘AHA!’

Dêrnei kaam se mei de deechroller nei bûten om my achternei te sitten. Ik bin mar gau nei it kafee draaft foar in potsje bier. Sa sjogge jo mar wer: twa genotsmiddels op ien kessen, dêr snoarkt de duvel … eh, tessen.

Column Friesch Dagblad 17-03-2018

Kosten

As jo in trou lêzer fan my binne, – en dat binne jo -, dan witte jo fan de tema’s dy’t my dwaande hâlde. Keunst, filosofy, wittenskip, sosjaal-ekonomyske fraachstikken en soargen oer it smoarge miljeu binne mar in greepke út myn rike arsenaal, dat fierders ek noch bestiet út grutheden as Brahms, Sibelius en The Beatles.

Ik haw it spitigernôch ek faak oer jild, mar dan meastal yn ’e persoanlike en dus faak mear negative kontekst. By jild giet it altyd om in tekoart en de gefolgen fan dat tekoart. Sa kin ik net altyd mei fakânsje en sla ik it swimbad al jierren oer. Fierders keapje ik noait nije klean en poets ik alle wiken myn iennige pear skuon. Ofrûne moanne haw ik de krante opsein. Faak haw ik om seis oere hinne honger en moat ik my rêde mei klykjes, oanfold mei in jirpel, in sipel of wat ekstra rys.

Sa kin ik fansels noch wol wat sinnen trochgean, wat ek wer it aardige is oan it skriuwen fan stikjes: ik kin skermje mei de realiteit, opskeppe oer de feiten en mikke op jo begrutsjen of moederaasje. De wierheid ferdraaie is eigen oan sawol de âlde as de nije media, alle minsken dogge deroan mei.

De wierheid is nammentlik ek dat ik hielendal net sa earm bin, mei it each op de lytse blomlêzing dy’t no folget. Fan septimber ôf haw ik mear as 250 euro útjûn oan konsertkaarten, eksklusyf reiskosten. Ik bin foar hûndert euro hinne en wer nei Liverpool flein. Ferline wike haw ik samar in bank kocht. Wol twaddehâns, mar net goedkeap. Opteld haw ik sa foar mear as 450 euro útjûn oan saken dy’t in ‘echte’ earme nei alle gedachten hielendal net betelje kin. Fan septimber ôf rekkene is dat hast 70 euro yn ’e moanne.

It slimste wapenfeit moat noch komme. Juster haw ik in ticket kocht foar it saneamde Holland International Blues Festival yn the capital of the blues, Grolloo. No haw ik hielendal neat mei blues en dus ek net mei it ploechje ynternationale artysten dy’t dêr komt harren keunstjes te dwaan. Al dy solo’s sûnder ein en dy oh-ik-haw-gjin-jild-muzyk, bah. Doe’t ik lykwols hearde dat Ringo Starr ek komt mei syn All Starr Band, haw ik dochs mar efkes op de site sjoen. Yndie, ‘efkes’, want binnen trije minuten hie ik in kaart à 68,50 euro besteld en rôle de befêstiging de mailboks yn. Ik sil dus nei in festival dêr’t ik net hinne wol, allinnich mar om ien persoan yn it echt te sjen. Foar de nettobalâns: fan septimber ôf rekkene is dat mear as 80 euro yn ’e moanne.

De februaricolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

 

Snackpunt

Het was diep in de nacht. Ik liep door de Groninger binnenstad en besloot een patatje te nemen. Er gaat niets boven een patatje, vind ik. De lekkerste patatjes zijn die in een opwelling worden besteld. Ik nam alle tijd om er even bij stil te staan en leunde tegen een muur.

Naast mij zat een dakloze meneer op de grond. Een grote tas, een dikke jas, dat was het. Ik bood hem iets te snacken aan, want zo ben ik. Hij knikte vriendelijk nee, wat mijn hulpvaardige ego natuurlijk kwetste. In een poging dat ego te herstellen vroeg ik hem of hij iets anders nodig had, waarna hij opnieuw hoofdschudde.

Ik was trouwens niet de enige die hulp bood. De stroom zorgaanbieders droogde gewoon niet op. Ze kwamen uit de kroeg om eveneens een patatje te eten en ontfermden zich beurtelings over de man. Hele menu’s werden bijkans besteld en in gedachten al gebracht, maar de dakloze meneer hoofdschudde steevast vriendelijk doch beslist nee.

Het is niet altijd gemakkelijk om niet-dakloos te zijn. Vooral ’s nachts kun je last hebben van een extatische flow, waarin je zowel je royale als gevoelige en sentimentele kant zult laten zien. De dakloze meneer zit wellicht niet meteen op je te wachten, maar als niet-dakloze moet je soms een heldhaftige daad stellen. Steeds dus die buiging naar beneden, steeds die overdreven vriendelijkheid, steeds die zorg om je geweten in het openbaar te sussen. Het is net bedelen, maar dan van de andere kant. Als de dakloze meneer alle patatjes en kroketten die hem aangeboden werden had opgegeten, zou hij weldra vetgemest zijn.

Toen ik het lege bakje in de afvalbak deponeerde en hem nog een goede avond wilde wensen, was mijn plekje bij de muur alweer ingenomen door een volgende groep. Vragen daalden neer, plannen werden gesmeed. Maar de dakloze meneer hoofdschudde steeds beslist en trok zijn jas nog wat vaster om zich heen. Ik begon te vermoeden dat hij vooral bij het snackpunt zat vanwege de warmte, die uit de grote snackhoek naar buiten werd geblazen.

 

Column Friesch Dagblad, 03-03-2018

As in hûn

It jier is noch mar twa moanne âld, mar no al liket it in slagge jier te wurden. Yn jannewaris ha ik in dei nei de strykkwartetbiënnale yn Amsterdam west om dêr twa konserten te belibjen. Moarns fersoarge it Ruysdael Kwartet in Haydn / Pärt programma, middeis spile it Spaanske Cuarteto Quiroga stikken fan Schubert en de moderne George Crumb.

Myn leafde foar it strykkwartet is ynearsten in suver fysike. As de spilers opkomme, bûgje, de muzyk op de standert sette en nei in pear tellen begjinne, begjinne myn earms te trillen en krij ik it kâld. Dêrnei bart der wat nuvers: myn holle makket steefêst in knikje nei ûnderen en begjin dan stadich nei foarren te hellen. As ik merk dat ik begjin oer te hellen, rjochtsje ik my wer op en begjint it wer opnij. Jo moatte dit fergelykje mei de bewegings fan in hûn, dy’t bûten wat nuvers heart: fernuvere draait er in slagje mei de kop, wêrnei er tikje foar tikje de spieren strak set, oant de baas ‘braaf’ seit en de hûn eefkes ûntspand. Dat ik my yn mannich konsertseal as in hûn gedraach, is net in oerdreaune typearring.

Twa wike lyn ha ik de Shostakovich-marathon dien. Dizze Russyske komponist hat fyftsjin kwartetten skreaun, dy’t dat wykein gronologysk ferdield waarden oer fiif konserten, allegear spile troch it Brodsky Kwartet. Tusken de bliere earste en de sombere fyftsjinde (hy bestiet út fiif Adiago’s en ien Adagio Molto – snif) kaam in libben foarby. Sa makke ik in lange reis, oer de bekende hege hichtes en troch dy djippe dalen. Doe’t ik op sneintejûn om 22.28 wer nei hûs moast, fielde my hiel adagio molto – as in hûn dy’t oan ’e rym moat  en nei hûs sleept wurdt.

Ik bin ferslaafd oan dizze fysike kick. Eins makket it my ek net út wat it programma is. It kwartet van George Crumb dat ik yn Amsterdam seach (Black Angels, út 1970) waard spile mei de ynstruminten op ’e kop en mei flessen wetter, mar dat is om syn moderniteit net ôfstjittend of yrritearjend. By it strykkwartet giet it altyd om de kwaliteit fan de ynteraksje en net sasear om de kwaliteit fan de technyk. Lykas in hûn altyd primêr op syn omjouwing reagearret, sa is kwartetmuzyk foar de lusterer in primêre ferkenning fan it alderearste en alderdjipste iets. Wat dat oanbelanget hiene de neamde ensembles better nammen hân kind as it ‘Frolic Kwartet’, it ‘Pal Kwartet’ of it ‘Bonzo Kwartet’. As it ferneamde ‘Canin Kwartet’ dus in lintsje krije soe, soe it tenei troch it libben gean as ‘Royal Canin Kwartet’.

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 17-02-2018

Flage

Fia de ynternet seach ik nei it debat mei doe noch minister Zijlstra. Ik bin bêst wol in folger fan polityk, mar sjoch der net faak nei. Dat komt om’t ik fan de generaasje bin dy’t opgroeid is mei Ferry Mingelen’s Den Haag Vandaag, dat allinnich mar ûnmooglike tiden op telefyzje wie. Doe gie ik noch nei skoalle en lei ik al op bêd, no giet de wekker alwer as ik amper thús bin.

Mar ik wie wol benijd nei de ferklearring fan de minister, om’t er fansels net oars koe as ôftrede. Ik fyn it persoanlike yn de polityk altyd fassinearjend. Hoe is er bygelyks yn it foar troch de minister-presidint tasprutsen? Hoe giet er it debat yn en wat docht er dêrnei? Nimt in eks-minister ôfskie fan de ploech en hoe giet er dan nei hûs? Hellet er ûnderweis sinees op of giet er fuort nei de kroech? En wat drinkt er dêr dan? Allegear saken dy by it saneamde teater fan de macht hearre.

Troch it debat op ynternet seach ik ek foar it earst de Nederlânse flage yn de Twadde Keamer stean. Ik bin ek fan de generaasje dy fynt dat flagen net thús hearre yn oerheidsgebouwen. De trijekleur is bedoeld foar yn de ynternasjonale sport, as wy wer ris goud wûn ha mei it rûndsjeriden yn PingPong of erges yn in frjemd lân in wichtige fuotbalwedstriid op punt fan begjinnen stiet. Dit binne allegear saken dy by it teater fan de kitsch hearre. Jo wapperje, snotterje, tinke oan grutheden as Maurits, Ted de Braak of Irene Moors en fiele jo eefkes grutsk.

No fyn ik kitsch belangryk, dus ik bin net fuort tsjin flagen an sich. As de kening bygelyks syn jierdei hat, wapperje se lekker fris yn de strjitten, wêrtroch ik fuort nocht krij oan sânsek rinne, defile’s en it rad van geluk – mei fan dy moaie rollades of folyferpakte piken. Kitsch ferbynt en is faak noch lekker ek.

Mar wat docht yn in beskaafd lân as dan fan ús dy flage yn notabene it parlemint? Ik fyn dat kitsch yn de ferkearde sin fan it wurd. Yn it earste plak stiet er pal neist dy grutte keunstwurken, wat in obseen gesicht is. Twadst: jo kinne wat Nederlân no écht is net fange yn in lapke stof. Dêrmei wurdt Nederlân net echter, mar nepper. Symboalpolityk is om te laitsjen of te gûlen, keamerleden en ministers moatte krekt harren earnst bewarje.

Column Friesch Dagblad, 03-02-2018

Besmet

Froeger – ik wie in jier as seis – wiene alle famkes besmet. Net ien fan de jonges wist krekt wat se hiene, mar dat der wat mei se wie, wie dúdlik. Elke jonge dy’t dus in famke per ûngelok oanrekke, moast dêrnei de gefaarlike besmetting rap fan him ôfblaze, oars swaaide der wat. Jo koene bygelyks sels in famke wurde, wat net al te bêst wie. Altyd op it skoalleplein mar wat stean te praten of it hiele fierdere libben gymnastykje of blokfluit spylje, dat wie net in noflik foarútsicht foar oansteande proffuotballers, piloaten en ridders.

Op it hichtepunt fan de epidemy ûnstie der in steat fan wat wittenskippers acrosterie neame, in gefaarlike kombinaasje fan ‘acrobatiek’ en ‘hysterie’. Jo moasten as jonge dûke, springe en krûpe om de jonge froulju te ûntwiken en as der wol kontakt west hie, wie it blaze mei de longen fan in hynder.

It wie in freeslike sykte, dy’t fierders net bestie. No kin ik wol allegear pedagogise theorieën derby helje en sizze gean dat it by it foarmjende spul fan de geslachten heart, mar leuk wie oars.

Foaral om’t it firus, ienris ûnder kontrole,  hingjen bleau by dy bern dy’t der sawiesa bûten foelen. Sy waarden foar langere tiid de klasse fan de ‘onaanraakbaren’ en koene net oars as wachtsje oant de stoarm foarby wie. Soms duorre dat in hiel skoft, want it foarkomme fan de besmetting wie in stevich machtsmiddel foar sawol de populêren as gemiddelden ûnder ús. Jo moasten dus net neist se sitte wolle fanwege de kâns op sykte en as it wol safier wie, wie it blaze mei de longen fan in bolle. As ik tink oan de terreur fan al dy jonge berntsjes fol jildingsdrang en slachtoffergedrach, kin ik my net oars as nederich skamje.

Ik gean der tenminsten mar fanút dat ik der oan meidien ha, want meirinners binne meastal de grutste dieders. It ekstra pynlike is ek noch dat dizze terreur in doel hat. It is groepsfoarmjend en goed foar it bepalen fan de sosjale strategy. Yn elke leeftydsklasse yn elk fermidden is der in klasse fan de ‘onaanraakbaren’. Pubers, studinten, koarleden, fuotballers, âlderferieninings, wurkrelaasjes, fytsende pensionado’s, minsken op hege jierren – oeral wurde lju om mysterieuze redens troch oaren útsletten. De âlder minsken wurde, de subtiler it gebeurt. No binne jo en ik te âld foar acrosterie, mar as it giet om lege stuollen, banken of barkrukken witte wy mar al te goed partij te kiezen.

 

 

 

 

 

 

 

 

De januaricolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Lezen

Ik leerde lezen door te bladeren in de NCRV-gids. Als er op de maandag een serie in werd beschreven, las ik ‘rolvèrdeling’ en als er iets nader werd toegelicht stond er ‘zie ook het artikèl op pag. 9’.

Ik leerde ook lezen door het spellen van het etiket op de pot  met stroop. ‘De beroemde Friese KEUKENSTROOP’ stond er op de voorkant, geflankeerd door twee keer ‘E.A.C’. Dat was iets als ‘B.V.’, maar dan anders. Op de achterkant las ik ‘rijk aan gluk-oss-u’, een woord dat ik niet begreep. Wel dat er in het Oudhollands stond geschreven dat de firma Everts, Adema & Co de stroop in Huizum had gemaakt en dat al sinds 1859 deed.

Het was een fascinerend product. De kleuren van de pot waren blue-blauw en robijnrood en het art deco-achtige sierwerk was net zo zwierig als de kleverige stroop zelf. Met een stuk brood in je hand bleef je maar aan de pot draaien, totdat elk woord en elke letter in beeld waren geweest. Je zult maar CSM-stroop hebben, dacht ik toen. Een gele pot met alleen maar een plaatje daarop, dat is toch hartstikke saai?

In de badkamer las ik de tube Macleans-tandpasta. Dat was Engels, wist ik, want je zei ‘Mek-kliens’, als ‘van de Cleans’. Deze familie was vast een respectabel geslacht, dat waarschijnlijk op goede voet stond met de familie Bellamy uit de NCRV-gids – die van de ‘rolvèrdeling’.

Naast de tandpasta stond een potje roze ‘Oo-i-l of Ola…’ huh… ‘z’? Hoezo olie of olaz? Je had toch ook geen ‘Je geld of je leven-bank’ of ‘Geen thee lul!-koffie’? Wat was ‘Olaz’ eigenlijk en waarom was het geen ‘Olas’? Ik besloot het aan mijn moeder te vragen, maar die had het over iets voor op je gezicht en liet het daar ook bij. Zie je wel, wist ik, ze kan zelf de keuze ook niet maken. Olaz was gewoon een smeermiddel waar je niet veel ouder of wijzer van werd, net als die olie. Je kunt dus gerust stellen dat ik al door al dat gelees al heel vroeg wist hoe mensen voor de gek worden gehouden.

 

 

 

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 20-01-2018

Ierdbeving

Ik skriuw myn stikjes op twa heech, net fier fan de binnenstêd fan Grins. It is in âld skoallegebou, bouwd yn de jierren tweintich en tritich, dat neffens in putsjesman ‘sa sterk is as in bear’. Der is wol wat mis mei, lykas in heech enerzygebrûk en stevich echoënde gongen en lokalen, mar it fûnemint is fan granyt.

Moandei 8 jannewaris om trije oere hinne siet ik achter it buro. Ik wie dwaande mei in stikje oer it grutte belang fan de krekt oannommen VN-resolúsje ‘Companies have to stop sending big bills to Jaap, otherwise they will get big economic sanctions on their big roofs’ (VN/274018, no. 38a-41c), doe’t dit oersterke gebouw ynienen begûn de skuodzjen. Fielde it de earste tel noch as in grapke, op de twadde luts ik de hannen fan it toetseboerd, op de tredde begûn it solitêre ôfwachtsjen en op de fjirde strielde ik it swijende fersyk de ether yn no mar op te hâlden. De ierdbeving yn Zeerijp, 25 kilometer fierderop, wie dus goed te fernimmen yn de stêd, wat alles seit oer it enoarme krêftenfjild ûnder de grûn.

It wie trouwens net de earste beving yn dit gebou. Elke kear ropt it in frjemd gefoel by my op: in bytsje as in sensaasje, wat oars net as in lapmiddel is om de opkommende stress tsjin te hâlden. Ik bin ommers net op de kermis, mar sit op twa heech.

Lykas altyd moat nei dy fjouwer tellen it slimste noch komme. Yn de grûn rommelt it nammentlik noch in pear tellen nei, wêryn de betizing feroaret yn in hyperbewustwêzen. Ik tocht: komt der mear? Hoe lang en hoe djip rommelt it noch nei? Fiele oaren it ek? Stiet alles der noch? Dêrnei waard it stil en liet ik de hingjende hannen stadich wer op it toetsenboerd sakje.

Foar alle dúdlikheid: ik hear net by de dupearden en ha gjin skea. Ik wol jo allinnich fertelle wat in ierdbeving ûngefear is. Tink jo ris yn dat jo mei hege snelheid yn de trein sitte, dy’t eefkes stevich hinne en wer giet. It klappert alle kanten hinne, jo hâlde jo fêst oan de lining fan de stuol en ferwinskje de masinist eefkes yn stilte om’t er it typen fan it appke ûnmooglik makket. Neat oan de hân, tinke jo dêrnei, want it is allegear betroubere technyk. Ierdbevings binne lykwols in gefolch fan de technyk en nimme in loopke mei de logysk tinkende mins. Dy pear tellen dat jo skuodzje, is alles relatyf en wint it sûne ferstân it mar krekt fan de fonken ûnrêst. Fonken waaie oeral hinne en dôvje gau – mar it bliuwe fonken.

 

De decembercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Leesbril

Sinds enige tijd ben ik in het bezit van een leesbril. Het is niet erg om een leesbril te hebben, heel veel mensen hebben er een. Andere mensen hebben bijvoorbeeld een kunstknie of een gehoorapparaat, zodat iedereen dus wel iets heeft.

Uiteraard heb ik wel aan uitstelgedrag gedaan. Meestal redde ik me door tijdens het lezen een hand op een oog te leggen. Zo had ik een handige leeslap, waarmee ik de broodnodige lectuur prima kon doornemen.

Maar die lap begon op te vallen, zodat ik vorig jaar van Sinterklaas een verdacht pakketje kreeg. Het bijbehorende gedicht luidde:

Hoe vertel je iemand
Dat de aarde gewoon rond is
Dat de vogels gewoon vliegen
En de zon gewoon schijnt
Hoe vertel ik jou

Dat je ondanks een ooglapje / gewoon stap voor stapje / divergeert naar plus een
Je hebt een bril  / Je hebt een bril

’t Is de waarheid

Ik vond het een leuk cadeau en een leuk gedicht. Het was ook een fijne leesbril, die echter na precies een week alweer zoek was.

Sinds die avond heb ik wel twintig brillen verloren of anders vermorzeld door op de bank te gaan zitten. Steeds moest ik daarna naar de Etos lopen, wat me door het personeel uiteraard (20 x 3,99 = 79,80) in dank werd afgenomen. Op het laatst zeiden ze gewoon: ‘Kerel, goed je weer te zien!’ gevolgd door: ‘Zal ik hem even voor je inpakken?’

Zulke geldsmijterij kon natuurlijk niet. Ik besloot de bril dan ook onder curatele te stellen. Alleen mijn bewindvoerder weet nu waar hij ligt. Ze geeft hem aan mij als ik iets wil lezen en verstopt hem na gebruik weer op een geheime plaats. Als ze er niet is, zoals nu, heb ik pech gehad.

Met die pech valt het trouwens wel mee, want met amper +1 is natuurlijk alles nog mogelijk. Dit stukje is bijvoorbeeld getypt zonder leesbril. Zoals u ziet, is er niets aan de hand. Ik tup onder de tafellamp van 40 watt en alles is prami. Ik wesn u dan oko hele gezgedne krraydbn to en in fr;illog 2017!