De novembercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Ebony and Ivory

Paul McCartney is al sinds 1962 wereldberoemd. Stevie Wonder belde hem daarom in 1982 eens op voor een verkennend praatje, ook om iets te doen te hebben. Toevallig was McCartney die dag net jarig, dus hij pakte zelf de hoorn even.

‘Paul jonge, happy birthday! I just called to say I love you,’ hoorde hij Stevie zeggen.

‘Stevie jonge, do you want to know a secret? I want to hold your hand, so say, say, say what you want!

Stevie Wonder begon over een eventuele jamsessie, waar Paul wel oren naar had.

‘I will!’ riep hij. ‘With a little help from my friends, we can work it out!’

‘You are the sunshine of my life!’ riep Stevie verheugd.

‘Ach, all you need is love. Eight days a week!’ antwoordde Paul.

‘Yes, that’s what friends are for,’ besloot Stevie.

Daarna gingen ze samenwerken, wat de wereldhit Ebony and Ivory opleverde. Dit liedje gaat over de liefde tussen een zwarte en een witte pianotoets, een liefde die de wereldvrede zou dienen.

McCartney zingt: ‘We all know that people are the same whereever you go / There is good and bad in ev’ryone’. Stevie valt in met: ‘We learn to live, when we learn to give / Each other what we need to survive, together alive’. Daarna zingen ze samen: ‘Ebony and Ivory live together in perfect harmony / Side by side on my piano keyboard, oh Lord why don’t we?’

Probleem met dit liedje is dat het nogal blijft hangen. Laatst zong ik onder het boodschappen doen terloops tegen mijn vriendin: ‘We all know…’ Hierop viel ze licht geïrriteerd in met: ‘that people are the same whereever you go’. Bij de kassa zongen we samen: ‘There is good and bad… in ev’ryone’. Toen we weggingen, hoorde we de caissière nog achteloos zingen: ‘Ebony, ivory’, waarna de volgende klant ons achterna rende en onder ‘living in perfect harmony’ mij keihard op de bek sloeg.

Ondanks dit zinloze geweld had die klant natuurlijk wel gelijk. Dit duet is gewoon niet te bevatten. Ik hoop dat u de aankomende feestmaanden meer last hebt van de repeterende sint- en kerstmuziek dan Ebony and Ivory, maar vrees dat u na lezing van dit stukje de klos bent.

 

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 24-11-2018

Leuk

Ik moat bekenne dat ik mar wat faak op Youtube sit te surfen, soms fan healwei de middei oant jûns let. No kin ik folhâlde dat it my giet om de nostalgy, lykas it beharkjen fan hits út de eighties of it sjen nei legendaryske fuotbalwedstriden, mar it feit dat Youtube fol sit mei skandalen en nuvere fratsen fan allerhanne lju hat in grutte, grutte oanlûkingskrêft op my. Soks fyn ik ‘leuk’, ik haw der gjin oar wurd foar.

Sa bin ik in leafhawwer fan items as ‘Co-Stars Who Hated Each Other In Real Life’ of ‘Top 10 Hated Musical Artists – Part 1’ (Part 2 trouwens ek), lykas ik ek fan bin fan razende koppen as ‘10 players Who RUINED The Dressing Room!’ Meastal duorje dat soart items sa’n tsien minuten en fertelt in opteine stim de gleonste ynformaasje oer dy-en-dy, oanfolle mei allessizzende foto’s of filmkes.

Myn lêste ûntdekking is ‘the real housewifes’, in Amerikaanse realitysoap oer rike froulju, dy’t klean passe, yn in limo sitte mei in karafke wite wyn of yn in ryk dekorearre keamer drok sitte te kletsen. Kompilaasjes fan dizze sery, mei knetterjende rúzjes en brekkende glêzen, bine my fêst achter it skerm.

Ik soe net fuort sizze kinne wat der no krekt sa fassinearjend is, útsein it feit dat skandalen of smeudige feitsjes moai binne en de fantasij kietelje. Je soene folhâlde kinne dat it derom giet dat der myten ûntrafele wurde, mar earder is it sa dat it ferhaal oer dy-en-dy krekt fierder ferteld wurde moat. Ik ha belang by soppige ferhalen oer akteurs, popidoalen, sporters en realitystjerren, om’t ik in saai en rigelmjittich libben ha dêr’t fan alles yn spilet, mar fierders net safolle yn bart. It stelt my gerêst dat ik my spegelje kin oan oaren en besef dat it allegear folle slimmer en, foaral, dommer kin.

Dêrom is it ek ‘leuk’. Hoe slim, ekstreem of nuver sokke filmkes soms ek binne, by einbeslút giet it nerges oer – in akteur of fuotballer giet gewoan wer nei hûs en in realitysoap is in ferhaal dat foar de sjogger manipulearre is. No wol ik hielendal net witte dat it nerges oer giet, oars ha ik gjin nocht mear om te sjen. It idee dat alles by einbeslút miskien wol in lege huls is, makket myn libben stjoerleas. Ik krij dan it gefoel dat ik echt hiel dom bin en dat ik myn tiid achter it skerm sit te fergrimen.

 

 

De oktobercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Windmolens

Het was een hete julidag. We gingen naar Baltrum, een Duits Waddeneiland voor de kust van Oost-Friesland. Boven Aurich reden we door een windmolenpark, zoals je ze maar zelden ziet. Kerktorens als speldenknopjes, vals licht en overal de onwezenlijke schaduw van gigantische palen. Is dat erg?

Het is maar hoe je het bekijkt. Eenmaal op de hoogste duintop van het piepkleine eiland raakten we even in gesprek met een man uit het naburige Leer, die net met zijn ochtendwandeling  bezig was. Hij zei dat er hier geen buitenlanders waren, zoals  Wolga-Duitsers en allochtonen, en dat het hier dus ‘anders’ was. O, hij had niks tegen buitenlanders hoor, maar na de val van de Berlijnse Muur waren de sluizen opengezet en dat had in zijn regio helemaal niet goed uitgepakt. We knikten wat, omdat iedereen bij dit onderwerp maar wat knikt.

Daarna wees hij naar de Oostfriese kust, waar honderden windmolens aan het zwieren waren.  Hij begreep ook wel dat het anders moest, maar zo hoefde het nou ook weer niet. Ik zei dat je windmolens altijd kon afbreken en dat er dus helemaal geen probleem was. De man antwoordde dat dit onmogelijk was, omdat ze wel twintig meter diep staken. Al die gaten in de grond zou een ramp zijn.

Zo werden op het nietige Baltrum tussen volkomen vreemden binnen een paar tellen de twee urgentste wereldproblemen uitgewisseld: migratie en klimaatsbeheersing. Eilanden lenen zich daar ook goed voor, want iedereen is onder elkaar en je kunt vrijuit spreken. De Waddeneilanden zijn de enige locatie in de wereld waar niks aan de hand is. Geen belastingparadijzen, geen warrige straatlui, geen armoede en daarbij ook nog maagdelijk wit.

Goed, er is de zeespiegel, die tijdens ons gesprek langzaam steeg van eb naar vloed. Flughafen Frankfurt zou die dag 147.945,20 passagiers verwerken, Berlijn 49.315,068, Düsseldorf 48.493,150, Hamburg 41.095,890 en München 9.589,041. Het naburige Schiphol zou 186.301,369 passagiers verwerken. Opgeteld was dat 482.739,718, bijna een half miljoen dus. Ons gesprekje duurde ongeveer vier minuten, hetgeen betekende dat er in die 240 seconden 1.340,94 mensen in- of uit waren gecheckt. Is dat erg? Volgens de man niet. Dat de windmolens wel twintig meter diep staken, daar ging het om.

 

Column Friesch Dagblad, 10-11-2018

Yaris

 Je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aankomt
voor je bidt of voor je vecht

Pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient,
dan pas kan je zeggen:
ik heb een vriend

Dat skreau Toon Hermans en gelyk hie er. Ik moast der de ôfrûne wike faak oan tinke doe’t ik konfrontearre waard mei it feit dat ik net in auto ha. Ik wol dat graach – in Opelke, in Volvoke – mar it slagget my mar net. Pecunia fansels. Mei de jierren haw ik myn heil socht yn de abstrakte skilderkeunst en poëzij, alles om dit brek te ferwurkjen en in plakje te jaan.

Oer it generaal slagget dat wol, mar de saak waard wer ris pynlik foar my opreakele doe’t myn freondinne har de ôfrûne wike weromluts achter har laptop om op de digitale snelwei op syk te gean nei in hillige ko. En dan net sa’n âld rammelbakje, mar in solide Japanse auto foar de langere rit.

Yn dy missy siet fansels in hiel stik entûsjasme, dêr’t ik dan wer mei in hiel stik spile entûsjasme yn meigie. Sei se bygelyks ‘Die Nissan Micra is leuk!’ dan antwurde ik: ‘Ja hoor, leuk’. Mar as se útrôp: ‘Kijk, een Honda Civic!’, dan antwurde ik: ‘Ik vind de Nissan Micra leuker’. Dat tsjinakseljen waard sa in ridel: ‘Suziki Alto!’ waard dus ‘Muhaa, liever Honda ‘Civic’; ‘Mazda 323!’ waard ‘Mmm, beter Suzuki Alto’ en ‘Micra’ waard ‘Doe dan Mazda’.  Sa hold ik my op de flakte en joech ik de meast tsjinstridige advizen om de saak te torpedearjen.

Nei in wike sneupe foel har each op in Toyota Yaris. ‘Wat vind je van déze?’ frege se. ‘Wel leuk. Al zou ik een Suzuki Alto doen’, ferfolge ik. ‘Nu moet je ophouden. Ik koop deze auto toch ook voor jou?’

Al woe ik dat net fuort sjen of tajaan, it wie fansels wol sa. Doe’t we de dealer opsochten en in proefritsje makken, waard it my hieltyd dúdliker dat it meiliftsjen hielendal net sa gek wie. Wy wiene der dan ek gau út. Sy betelle, de dealer makke de papieren yn oarder en ik ried werom. Thús skreau ik fuort dit gedicht:

Je hebt iemand nodig
stil en oprecht
die als het erop aankomt
voor je bidt of voor je vecht

Pas als je iemand hebt
met een auto en een pin,
dan pas kun je zeggen:
ik heb een vriendin

 

Column Friesch Dagblad, 27-10-2018

Smartphone

Ik wie by in konsert út it klassike repertoire en siet yn in wat stive stoul. Neist my wie in man mei syn smartphone oan it boartsjen. It wie in al wat âldere man, ien fan om it kommende pensjoen hinne. Hy appte omraak en naam allegear foto’s fan de tsjerke en de mannichte achter him. Ik fûn der noch net safolle fan, want it konsert wie noch net begûn.

Doe’t it lykwols losgie hold de man net op. Soms gie it mapke eefkes ticht, mar waard dêrnei mei izeren rigelmjit wer iepenklapt om in antwurd te lêzen, te laitsjen, in berjochtsje te typen of in foto te nimmen. Syn lytssoan siet neist him, sadat er tekst of ôfbylding ek fuort live diele koe. Tegearre ginnepappen se hiel dan ek wat ôf, wylst Bachs ‘Gottes Zeit ist die allerbeste Zeit’ troch de tsjerke davere.

Dy kantate begjint mei in sonatina troch twa blokfluiten. It is miskien wol ien fan de moaiste stikken fan Bach, mar dat koe de man dus net safolle skele. Hy stjitte syn lytssoantsje hieltyd oan en meneuvele fan ‘moast hjir ris sjen, ha-ha-ha’.

Ik begûn nocht te krijen der wat fan te sizzen, mar wat moatte jo by sokke gelegenheden no sizze? Ik woe fansels net de mooglike quality time dy’t er mei syn lytssoan hie bedjerre of oerkomme as hiel beskaafd Bachkenner. As ik bygelyks freegje soe ‘Kinst dêr ek mei ophâlde?’ soe ik miskien lilke eagen krije en te boek stean as elitêre kommaneuker. As ik sizze soe ‘No hast dy hiele sonatina mist’ ek en as ik him foarlizze woe dat it konsert mar in oere duorre en of dat no echt te tefolle muoite wie, ek. By alles wat ik hertstochtlik fan him woe fielde ik de wearze fan syn kant al opkommen. En erges soe der ek noch gelyk hawwe, want in bytsje smartphoner docht dat sûnder lûd te meitsjen.

Dochs yrritearre dizze man my, en net allinnich om’t ûnder in aria de earste tellen fan de ringtoan fol troch de tsjerke skalde. Appe is eins mei in oar prate wylst ien mei dy oan it praten is – yn dit gefal dus de leden fan it koar, de muzikanten, de solosjongers en de dirigint. In konsert troch amateurs noch wol, dy’t miskien wol fol ferwachtings wachten op in antwurd. It giet by sosjale media net iens om de muorre dy’t der oplutsen wurdt, mar om de eangst der wat fan te sizzen.

 

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 13-10-2018

Yntolerante haadstêd

Dit jier is Ljouwert de kulturele haadstêd fan Europa. By ‘kultuer’ tinke we faak oan leuke dingen foar de minsken, mar soks is fansels net it echte ferhaal. Dat is it sizzenskip fan stimmen dy’t oars binne – dy’t tsjinakselje, it dreech hawwe, wat nijs fertelle of yn de nederklits sitte. Sa kin in roman lêze wurde as in labyrint fan stimlûden, dy’t allegear in eigen ferzy jouwe fan it ferhaal. In muzykstik kin allinnich mar kwaliteit hawwe as alle ynstruminten wat oars spylje. In teaterstik hat gjin doel as elkenien itselde seit of akteurs inoar mar wat neibrauwe.

Doel fan dat alles is net sasear de ferheffing fan it folk, mar in pear tellen selsrefleksje. In pear tellen mar, gewoan om ris nei te gean wat ik fyn, wêrom ik it fyn, wêrom ik oaren mar neipraat, nei de mûle praat of wêrom ik kultuer mar stom gedoch fyn. As dy pear tellen liede ta in momint fan ynsjoch of betsjoening, ien momintsje mar, dan is de kulturele missy slagge.

Moai stikje PR foar de beskaving, is’t net sa? Tiid foar besinning. Dizze wike waard ik fia de kranten konfrontearre mei in oar stikje kultuer, nammentlik de Fryske flage as symboal fan de oprop om it ‘gedoe uit de Randstad’ (De Volkskrant, 20 november 2017) ris in leske te learen. Rjochters moatte no oardiele oer de blokkade by De Jouwer, dy’t nedich achte waard om de tsjinstanners fan Swarte Pyt nei hûs te stjoeren.

It slimme oan dit beskamsume barren is it enoarme dedain fan de flageswaaiers en hoodiedragers foaroer dy Rânestêd – foar stedsminsken yn it algemien, soene jo sizze kinne. Stel dat ik as stedsbewenner sizze soe dat plattelanners harsels it leafst opslute yn kultivearre selsbeklach, om’t se altyd sa stinne oer de molkepriis, sa seure om’t se sa fier nei de buertsuper fytse moatte, ynferieure dialektrock produsearje en fierders as subsidiearre túnkabouters foaral lekker libje op kosten fan de hurdwurkjende en belestingbeteljende mearderheid út de stêd, dan rop en raas ik mar wat.

Mar dat gefoel haw ik net as de komplekse Pitediskusje troch guon sûnder pardon weiset wurdt as in stedse, linkse hobby en de iepenbiere romte yn alle hitsichheid taeigene wurdt om oaren de mûle ticht te naaien. As der no dus sein wurdt ‘Wij hadden maar één afspraak: dat we geen geweld zouden gebruiken’ (Trouw, 9 oktober), dan is dat in leagen. Foar eigen rjochter spylje op de snelwei om tsjinstanners dwers te sitten is in earnstige foarm fan geweld. It is in tryst meitsjend ferhaal dat yn dit feestlike jier ek de oare kant fan de medalje sjen lit.

 

De septembercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Teensteen

Enkele van mijn dierbare teennagels zijn getroffen door onychomycose, ook wel kalknagels genoemd. Het doet niet zeer, maar het is wel erg. Zaalsporten zijn taboe; zomers loop ik met sokken aan in mijn sandalen.

Hierdoor ben ik de afgelopen jaren een stuk eenzamer geworden. Eigenlijk per nagel. Ik besloot dus op een maandagmorgen (11:55:01) naar de Etos te wandelen om een kuur in te slaan. Toen ik af wilde rekenen, moest ik nog beslissen wat ik erbij zou kopen, want ik durfde niet met zo’n vernederend product naar de kassa te gaan.

Eerst dacht ik aan een flacon Palmolive Elke Dag Shampoo. Omdat ik tijdig inzag dat zo’n normale  gele bus voor gemiddeld haar extra op zou vallen en daarmee overduidelijk als bliksemafleider diende, besloot ik Palmolive Fris Vitaal Shampoo met Multi-vruchtenextracten aan te schaffen.

Ik realiseerde me dus dat ik iets moest kopen wat extra niet-opvallend moest zijn, maar ook weer niet te niet-opvallend. Op zich was een flacon Palmolive Fris Vitaal Shampoo goed geschoten, maar als het daarbij zou blijven zou deze flacon het hetzelfde signaal afgeven als de minder niet-opvallende Palmolive Elke Dag Shampoo. Ik liep dus door de Etos met niks in mijn handen en veel in mijn hoofd, alles voor een schoon resultaat.

Uiteindelijk maakte ik de beschamende gang naar de kassa met onder mijn armen de betreffende kuur, een flacon niet te niet-opvallende Palmolive Fris Vitaal Shampoo met Multi-vruchtenextracten, een rolletje Stophoest, een tube Prodent en een doosje Freek Vonk-pleisters. Bij de kassa deed ik er nog een Bounty bij. Toen ik aan de beurt was en de boodschappen na de bliebjes een voor een onder het Etoszakje kwamen te liggen, hield de caissière plotseling het kuurdoosje omhoog en zei ze: ‘Meneer, deze is in de aanbieding!’ Het was inmiddels 14:39:56 en de rij achter mij was best lang. Ik voelde me eerst rood worden en toen ontzettend wit. Mijn hoofd werd eigenlijk een enorme kalknagel, inclusief gele vlekken. Om me van deze vernedering te herstellen had ik twee mogelijkheden: a. hard wegrennen; b. de aloude meestertruc toepassen. Ik besloot voor optie b. en belde mijn vriendin op om te vragen hoeveel doosjes ze dacht nodig te hebben.

 

De augustuscolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

ABBA

De onverzoenlijke en door vele crises geplaagde jaren tachtig begonnen pas echt in 1982, toen zowel A & B als B & A eerst gingen scheiden en de band kort daarna ophield te bestaan. De feiten waren hard en troffen iedereen. Toen ik bij een vriendje was, stond zijn al veel oudere zus huilend in de keuken met het fatale krantenbericht in haar trillende handen. ‘Maar dat kan toch niet?’ riep ze wanhopig tegen haar aardappelschillende moeder. ‘Tja, zulke dingen gebeuren,’ antwoordde die rustig, met alle moederliefde die ze in zich had. ‘Soms blijkt dat een relatie toch niet helemaal werkt. Beroemd zijn is niet altijd rozengeur en maneschijn hoor. Met veel geld en een groot huis kun je doodongelukkig zijn. Dat noemen ze een façade.’

‘Nietes! Je bent stom!’ krijste de zus van mijn vriendje tegen haar moeder en over het hoopje aardappelschillen heen. Daarna gooide ze de krant op het aanrecht en liep ze stampvoetend naar boven, waar eerst diverse deuren enkele harde klappen maakten en daarna in haar slaapkamer het grote huilen begon. Met mijn vriendje ging ik weer met Lego spelen, in de wetenschap dat oudere meiden met hun overdreven gedoe een slag apart waren.

Toch kon ook ik (12) me niet losmaken van dit dramatische  nieuws. Natuurlijk wist ik niet precies wat het geheim van ABBA was, maar volgens mij had het te maken met extreem geluk – uit Zweden. De liedjes van ABBA klinken ook als een eindeloze vakantie. Chiquitita en Fernando zing je op het strand, Take a chance on me in de campingdisco. In SOS komt het helemaal goed en Knowing Me, Knowing You blijft vooral hangen om het zonnige gitaartje en niet om het duidelijk gearticuleerde ‘Breaking up is never easy’. Het is zorgeloos en sentimenteel, net als de Nederlandse palingsound. Het viertal lacht in hun videoclips ook heel wat af, of dat nou op de skipiste, aan tafel of in de studio is. De moeder van mijn vriendje had het dan wel over ‘façade’, maar dat hoorde meer bij dat grote huis.

Als ABBA in december dit jaar weer terugkomt, hoop ik dat er niets is veranderd. Onze onverzoenlijke en door vele crises geplaagde tijd vraagt er gewoon om.

 

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 27-09-2018

Hast fyftich

Ik bin dit jier 48 wurden. Dat betsjut dat ik kommend jier 49 wurd. Miskien fine jo dat in ûnnoazele opmerking foar in jong-middelbere man, mar it is dochs wat. It jier dêrnei sil ik nammentlik 50 wurde, wat net fuort maklik is.

Lit my noch mar eefkes 48 wêze, tink ik dus faak. It stiet ek wol moai – in ‘4’ en in ‘8’ binne gelykmjittige sifers, dy’t tegearre goed op it cv stean. As ik bygelyks de Nobelpriis foar de Frede winne soe – dat kin – en dêrom yn alle kranten kom, soe der bygelyks stean: ‘Jaap Krol (48) is de jongste vredeslaureaat ooit’. It stiet yn alle gefallen better as ‘Jaap Krol (50) is de jongste vredeslaureaat ooit’. Yn it earste gefal bin ik in jonge god mei in grutte persoanlike moed, yn it twadde in saaie VN-konsul yn maatpak.

Mar ek al fiel ik my jong en hip, ik bin it net mear. Foar it earst sit ik no yn in libbensfaze dy’t my echt oandeart. Auto, houlik, keaphûs, ferstannich wurk: alles haw ik oerslein. Dat oandearen giet oer it feit dat elkenien om my hinne dy’t fyftich wurdt in grut feest jout. Sa’n feest is eins in oergong tusken jong-middelber nei trochsneed-middelber. It is it ôfskied fan de earste helte fan jins libben en it begjin fan de twadde. Logysk dus dat al dy feesten yn it teken stean fan wat der wie. Faak wurdt der in witst-noch-wol-ferske songen troch de freoneklub. Faak is der dêrnei ek disko, om noch ien kear te dûnsjen as in jong pykje.

Fan ’t simmer haw ik al trije Abraham- of Sarah-feestjes hân – mei disko. Leuk fansels, want diskodûnsjen is leuk en sûn. Dochs bin ik wol op it punt kommen dat ik guon ferskes net mear hearre kin. Ferskes dy’t der oars by hearden, dy’t oer wille en spanning giene. Mar altyd wer Fire fan The Pointer Sisters, dêr wurde jo flau fan. In hiele simmer September fan Earth, Wind and Fire ferfeelt ek. Smells Like Teen Spirit fan Nirvana sit my sa njonkenlytsen ek ta boppe de kop, lykas noch wol tweintich oare ferplichte nûmers.

Dat hie ik dus noait tocht. Wêr’t ik altyd kribels fan krige of wat ik noflik-nostalgysk fûn, dat wurdt no ferfeelsum. Ik wit net hoe’t ik it oplosse moat as der daliks wer ien fyftich wurdt, want ik kin dochs net samar  fuortbliuwe? Dêr komt dus by dat ik alles oerslein haw en mysels ferplicht acht in feest te jaan – mei disko fansels. Nee, ik haw it net maklik en dat duorret noch wol oardel jier.

 

Column Friesch Dagblad, 15-09-2018

De biografy fan Bach

Op dit stuit lês ik de Bachbiografy fan John Eliot Gardiner út 2016. Foar de leek is dat net in maklik boek. De dirigint Gardiner hat in technyske pinne, dy’t in grutte ôfstân krearret. Ik sit dus yn ’e trein of de bus sinnen te ûntraffeljen as: ‘Juist wanneer er in de tekst ‘ein Freudenlicht’ verschijnt, licht Bach de sluier van de dissonante, hoekige samenklanken eventjes op, maar dan volgt er een complete herhaling in de subdominant en zinkt de muziek weer weg in de duisternis, alsof ze nieuwe harten- en zielenpijn wil verkennen’ (side 426). Kenners as jo witte fansels dat wy it hjir hawwe oer de kantate Meine Seufzer, meine Tränen (BWV 13), mar leken as ik kinne dit net lêze sûnder in stikje oanskôgjend ûnderwiis op Youtube.

Ik moat jo dan ek bekenne dat it opskepperige ‘Op dit stuit’ net wier is. Better is ‘Sûnt twa jier’, want troch de drûge muzyktaal bin ik twongen de biografy hiel stadich te lêzen – sis mar rêstich mei frisse tsjinsin. Soks draacht it reële gefaar yn him dat it boek in ôflizzerke wurdt en in plakje krijt yn it al mar útdijende rychje mei noch te lêzen, heal lêzen of noait lêzen titels. Ik moat dus folhâlde.

Dat folhâlden hat trouwens ek wer syn eigen dynamyk. Earder skamme ik my foar al dy ferlerne boektitels, dy’t my wêzenleas oanseagen. Soms loste ik dat op troch in boek al lêzend foaral te scannen, sadat ik yn alle gefallen sizze koe dat ik it út hie.

Mar soks hat fansels hielendal gjin doel. Ek lêze moatte jo leare. Jo moatte foaral leare dat jo net alles lêze sille. Yn dat ferbân kin ik jo fertelle dat myn freondinne en ik al oardel jier dwaande binne mei it lêzen fan de komplete Bibel. Wy dogge dat hiel klassyk troch nei it jûnsiten om bar in stikje te dwaan. It giet net hurd, want mei Eksodus krekt achter de kiezzen beseffe wy dat wy miskien noait ta Iepenbierings komme. Wy sjogge it wol, tinke wy hiel dynamysk.

No is in boek oer Bach ek in soart bibel, dus haw ik it idee ik dat ik dat ek útlêze moat. Mar lykas ik noait alle 250 kantates hearre sil, sil ik Gardiners Bach wierskynlik noait goed begripe. Sa bestiet de dynamyk dus út de plicht de grutte komponist kennen te learen versus it ferlet dat út- of ôf te stellen. Myn ferstân seit fanatyk ‘ja’, myn hert gewoan ’nee’.

Gelokkich haw ik in útwei troch gewoan te harkjen. Meine Seufzer, meine Tränen is nammers in hiele moaie kantate. Fan alle ferzys op Youtube ried ik jo dy fan Gardiner it measte oan.