De novembercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Ebony and Ivory

Paul McCartney is al sinds 1962 wereldberoemd. Stevie Wonder belde hem daarom in 1982 eens op voor een verkennend praatje, ook om iets te doen te hebben. Toevallig was McCartney die dag net jarig, dus hij pakte zelf de hoorn even.

‘Paul jonge, happy birthday! I just called to say I love you,’ hoorde hij Stevie zeggen.

‘Stevie jonge, do you want to know a secret? I want to hold your hand, so say, say, say what you want!

Stevie Wonder begon over een eventuele jamsessie, waar Paul wel oren naar had.

‘I will!’ riep hij. ‘With a little help from my friends, we can work it out!’

‘You are the sunshine of my life!’ riep Stevie verheugd.

‘Ach, all you need is love. Eight days a week!’ antwoordde Paul.

‘Yes, that’s what friends are for,’ besloot Stevie.

Daarna gingen ze samenwerken, wat de wereldhit Ebony and Ivory opleverde. Dit liedje gaat over de liefde tussen een zwarte en een witte pianotoets, een liefde die de wereldvrede zou dienen.

McCartney zingt: ‘We all know that people are the same whereever you go / There is good and bad in ev’ryone’. Stevie valt in met: ‘We learn to live, when we learn to give / Each other what we need to survive, together alive’. Daarna zingen ze samen: ‘Ebony and Ivory live together in perfect harmony / Side by side on my piano keyboard, oh Lord why don’t we?’

Probleem met dit liedje is dat het nogal blijft hangen. Laatst zong ik onder het boodschappen doen terloops tegen mijn vriendin: ‘We all know…’ Hierop viel ze licht geïrriteerd in met: ‘that people are the same whereever you go’. Bij de kassa zongen we samen: ‘There is good and bad… in ev’ryone’. Toen we weggingen, hoorde we de caissière nog achteloos zingen: ‘Ebony, ivory’, waarna de volgende klant ons achterna rende en onder ‘living in perfect harmony’ mij keihard op de bek sloeg.

Ondanks dit zinloze geweld had die klant natuurlijk wel gelijk. Dit duet is gewoon niet te bevatten. Ik hoop dat u de aankomende feestmaanden meer last hebt van de repeterende sint- en kerstmuziek dan Ebony and Ivory, maar vrees dat u na lezing van dit stukje de klos bent.

 

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 24-11-2018

Leuk

Ik moat bekenne dat ik mar wat faak op Youtube sit te surfen, soms fan healwei de middei oant jûns let. No kin ik folhâlde dat it my giet om de nostalgy, lykas it beharkjen fan hits út de eighties of it sjen nei legendaryske fuotbalwedstriden, mar it feit dat Youtube fol sit mei skandalen en nuvere fratsen fan allerhanne lju hat in grutte, grutte oanlûkingskrêft op my. Soks fyn ik ‘leuk’, ik haw der gjin oar wurd foar.

Sa bin ik in leafhawwer fan items as ‘Co-Stars Who Hated Each Other In Real Life’ of ‘Top 10 Hated Musical Artists – Part 1’ (Part 2 trouwens ek), lykas ik ek fan bin fan razende koppen as ‘10 players Who RUINED The Dressing Room!’ Meastal duorje dat soart items sa’n tsien minuten en fertelt in opteine stim de gleonste ynformaasje oer dy-en-dy, oanfolle mei allessizzende foto’s of filmkes.

Myn lêste ûntdekking is ‘the real housewifes’, in Amerikaanse realitysoap oer rike froulju, dy’t klean passe, yn in limo sitte mei in karafke wite wyn of yn in ryk dekorearre keamer drok sitte te kletsen. Kompilaasjes fan dizze sery, mei knetterjende rúzjes en brekkende glêzen, bine my fêst achter it skerm.

Ik soe net fuort sizze kinne wat der no krekt sa fassinearjend is, útsein it feit dat skandalen of smeudige feitsjes moai binne en de fantasij kietelje. Je soene folhâlde kinne dat it derom giet dat der myten ûntrafele wurde, mar earder is it sa dat it ferhaal oer dy-en-dy krekt fierder ferteld wurde moat. Ik ha belang by soppige ferhalen oer akteurs, popidoalen, sporters en realitystjerren, om’t ik in saai en rigelmjittich libben ha dêr’t fan alles yn spilet, mar fierders net safolle yn bart. It stelt my gerêst dat ik my spegelje kin oan oaren en besef dat it allegear folle slimmer en, foaral, dommer kin.

Dêrom is it ek ‘leuk’. Hoe slim, ekstreem of nuver sokke filmkes soms ek binne, by einbeslút giet it nerges oer – in akteur of fuotballer giet gewoan wer nei hûs en in realitysoap is in ferhaal dat foar de sjogger manipulearre is. No wol ik hielendal net witte dat it nerges oer giet, oars ha ik gjin nocht mear om te sjen. It idee dat alles by einbeslút miskien wol in lege huls is, makket myn libben stjoerleas. Ik krij dan it gefoel dat ik echt hiel dom bin en dat ik myn tiid achter it skerm sit te fergrimen.