De augustuscolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

ABBA

De onverzoenlijke en door vele crises geplaagde jaren tachtig begonnen pas echt in 1982, toen zowel A & B als B & A eerst gingen scheiden en de band kort daarna ophield te bestaan. De feiten waren hard en troffen iedereen. Toen ik bij een vriendje was, stond zijn al veel oudere zus huilend in de keuken met het fatale krantenbericht in haar trillende handen. ‘Maar dat kan toch niet?’ riep ze wanhopig tegen haar aardappelschillende moeder. ‘Tja, zulke dingen gebeuren,’ antwoordde die rustig, met alle moederliefde die ze in zich had. ‘Soms blijkt dat een relatie toch niet helemaal werkt. Beroemd zijn is niet altijd rozengeur en maneschijn hoor. Met veel geld en een groot huis kun je doodongelukkig zijn. Dat noemen ze een façade.’

‘Nietes! Je bent stom!’ krijste de zus van mijn vriendje tegen haar moeder en over het hoopje aardappelschillen heen. Daarna gooide ze de krant op het aanrecht en liep ze stampvoetend naar boven, waar eerst diverse deuren enkele harde klappen maakten en daarna in haar slaapkamer het grote huilen begon. Met mijn vriendje ging ik weer met Lego spelen, in de wetenschap dat oudere meiden met hun overdreven gedoe een slag apart waren.

Toch kon ook ik (12) me niet losmaken van dit dramatische  nieuws. Natuurlijk wist ik niet precies wat het geheim van ABBA was, maar volgens mij had het te maken met extreem geluk – uit Zweden. De liedjes van ABBA klinken ook als een eindeloze vakantie. Chiquitita en Fernando zing je op het strand, Take a chance on me in de campingdisco. In SOS komt het helemaal goed en Knowing Me, Knowing You blijft vooral hangen om het zonnige gitaartje en niet om het duidelijk gearticuleerde ‘Breaking up is never easy’. Het is zorgeloos en sentimenteel, net als de Nederlandse palingsound. Het viertal lacht in hun videoclips ook heel wat af, of dat nou op de skipiste, aan tafel of in de studio is. De moeder van mijn vriendje had het dan wel over ‘façade’, maar dat hoorde meer bij dat grote huis.

Als ABBA in december dit jaar weer terugkomt, hoop ik dat er niets is veranderd. Onze onverzoenlijke en door vele crises geplaagde tijd vraagt er gewoon om.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *