De maartcolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Miskoop

De laatste plaat die ik kocht was Dummy van Portishead. Het was 15 maart 2013 en het vroege voorjaar wilde me inspiratie geven. De plaat was toen al bijna twintig jaar oud, maar ik nam de gok. Thuisgekomen trok ik een blikje bier open, pakte het doosje en deed ik de cd-speler eerst op ‘open’ en toen op ‘close’. Na een half uur – het was bijna twintig minuten over vijf – haalde ik de cd er weer uit en stopte hem terug in het doosje. Ik wist toen zeker wat ik eigenlijk al een hele tijd wist: dat het over en uit was tussen ons.

Voor de eeuwwisseling was ik een redelijk fanatiek volger van rock ‘n roll, maar met de doorbraak van Nirvana kondigde het einde zich langzamerhand aan. U zult van mij niet horen dat ik Nirvana niks vond, maar de look- en soundalikes die hen achtervolgden deden mij steeds vaker krimpen van ergernis. Grunge, hardrock, americana of alternatieve gitaarmelodieën: alles verwelkte tot onverstaanbaar geschal en getetter.

Deze verwelking resulteerde in de ene miskoop na de andere: van de brullende Metallica tot  het ellenlange gefreak van de Red Hot Chili Peppers; van de doodsaaie Lenny Kravitz tot de verschrikkelijke Smashing Pumpkins. Ik begon U2 te haten en kon er maar niet over uit waarom iedereen fan werd van Radiohead. Daarbij kwam dat ik de gitaarsolo begon te missen. Met de perfecte, eindeloze stadiongalm als norm was er geen plaats meer voor het betere pruts- en krabbelwerk.

Als voormalig volger behoor ik nu dus bij het korps der oude lullen. Ik heb mijn plaatjes gekozen en geef af op alles wat daar niet in past. Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen, maar het is gebeurd. Sinds 15-04-2013 (17:19:36) sta ik nors en wrokkig in het leven.

Van Portishead kon ik ook niks maken. Het klonk best goed, maar dat was nou net het probleem. Een bedacht geluid duurt al gauw te lang. Ik besloot Dummy aan mijn buurvrouw te geven, iets wat ik beter niet had kunnen doen. Ze viel als een blok voor de plaat, zodat ik de hele zomer lang moest luisteren naar mijn eigen miskoop.

 

Kollum Friesch Dagblad, 1-4-2018

Bite

Ik ha in relaasje. Sûnt ik dy ha, giet it net altyd goed mei my. Myn freondinne hâldt fan drop en ik fan bier, dus dat byt inoar. It smyt faak ek sênes op, dy’t each en ear net ferdrage kinne. Lêsten kaam se mei in fikse kuch nei my ta en sei se: ‘Ik ha sa’n seare kiel! Uche-uch!’. Of ik in pûde drop helje woe? Wol mingde a.u.b, want dan hast fan alles wat.

Ik koe net oars as it fersyk útfiere, want ik bin in moderne, romtinkende man. Doe’t ik werom wie mei de pûde en wy beide fiif dropkes hân hiene, grypte ik lykwols yn. ‘Enough is enough,’ sei ik, wêrnei ik de pûde op in geheim plak lei. Jo kinne fansels wol oan ’e gong bliuwe mei snaaien.

No woe it gefal dat myn freondinne it geheime ferstopplak al gau ûntdekte, wat ek wer net sa dreech wie – hy stie gewoan op de wasemkap. Om dizze trochsichtich trúk hold se subtyl de pûde ûnder myn noas, sizzende: ‘Hasto ek sa’n seare kiel?’ Ik rûkte de sint-, boerderij- en katjesdrop en knikte iverich ja. Doe’t wy healwei wiene, begûn ik my sawol  beroerd as nutteleas te fielen. Ik krige de pûde wer, draafde nei de keuken om him op in better plak te ferstoppen en rôp ûnderweis sa hurd as ik koe: ‘Dit is in dropfrije wenning!’

Mar dat fûn myn uchende freondinne net leuk. ‘Jou op! Ik ferstop dyn bier dochs ek net?’ sei se lilk.  ‘Dat is hiel wat oars,’ antwurde ik. ‘Bier telt net.’ Doe’t myn freondinne rôp dat ik ûnsin prate, sette ik in ekstra lûde ‘uche-uch’ yn, sadat ik it net hoegde te hearren. Opsternaat begûn se de hiele keuken troch de sykjen. Dat ik de pûde yn it helpstikfak fan de stofsûger propt hie, koe se fansels net witte. ‘Mispunt!’ raasde se doe’t se mei de holle yn de kast mei himmelguod siet en ik de ôfstânsbetsjinning krige.

Sa lyts is myn wrâld tsjintwurdich dus – it is in wûnder dat ik by de ôfrûne ferkiezings net lokaal stimd ha. Mar it slimste moat noch komme. Om’t it maitiid wie, himmelen wy foarige wike it hûs. As man tocht ik bûten nei oer in gaadlik himmelplan, wylst myn freondinne alfêst de ruten waske, de gerdinen útsloech en de keamer sûge. Doe’t de stofsûger ynienen ophold, hearde ik al gau: ‘AHA!’

Dêrnei kaam se mei de deechroller nei bûten om my achternei te sitten. Ik bin mar gau nei it kafee draaft foar in potsje bier. Sa sjogge jo mar wer: twa genotsmiddels op ien kessen, dêr snoarkt de duvel … eh, tessen.