De decembercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Leesbril

Sinds enige tijd ben ik in het bezit van een leesbril. Het is niet erg om een leesbril te hebben, heel veel mensen hebben er een. Andere mensen hebben bijvoorbeeld een kunstknie of een gehoorapparaat, zodat iedereen dus wel iets heeft.

Uiteraard heb ik wel aan uitstelgedrag gedaan. Meestal redde ik me door tijdens het lezen een hand op een oog te leggen. Zo had ik een handige leeslap, waarmee ik de broodnodige lectuur prima kon doornemen.

Maar die lap begon op te vallen, zodat ik vorig jaar van Sinterklaas een verdacht pakketje kreeg. Het bijbehorende gedicht luidde:

Hoe vertel je iemand
Dat de aarde gewoon rond is
Dat de vogels gewoon vliegen
En de zon gewoon schijnt
Hoe vertel ik jou

Dat je ondanks een ooglapje / gewoon stap voor stapje / divergeert naar plus een
Je hebt een bril  / Je hebt een bril

’t Is de waarheid

Ik vond het een leuk cadeau en een leuk gedicht. Het was ook een fijne leesbril, die echter na precies een week alweer zoek was.

Sinds die avond heb ik wel twintig brillen verloren of anders vermorzeld door op de bank te gaan zitten. Steeds moest ik daarna naar de Etos lopen, wat me door het personeel uiteraard (20 x 3,99 = 79,80) in dank werd afgenomen. Op het laatst zeiden ze gewoon: ‘Kerel, goed je weer te zien!’ gevolgd door: ‘Zal ik hem even voor je inpakken?’

Zulke geldsmijterij kon natuurlijk niet. Ik besloot de bril dan ook onder curatele te stellen. Alleen mijn bewindvoerder weet nu waar hij ligt. Ze geeft hem aan mij als ik iets wil lezen en verstopt hem na gebruik weer op een geheime plaats. Als ze er niet is, zoals nu, heb ik pech gehad.

Met die pech valt het trouwens wel mee, want met amper +1 is natuurlijk alles nog mogelijk. Dit stukje is bijvoorbeeld getypt zonder leesbril. Zoals u ziet, is er niets aan de hand. Ik tup onder de tafellamp van 40 watt en alles is prami. Ik wesn u dan oko hele gezgedne krraydbn to en in fr;illog 2017!

 

 

 

Column Friesch Dagblad, 06-01-2018

Nei de feestdagen

De feestdagen binne wer foarby. Nettsjinsteande de krystgedachte en it nije begjin, binne de dagen ek in tiid fan de tsjinstelling. De iene helte fan it lân hat in desimbermany en kin net wachtsje oant it begjint, de oare helte hat in desimberallergy en wol dat it sa gau mooglik 2 jannewaris wurdt.  De tsjinstelling wurdt trouwens komplisearder troch it ferrin fan it feest: de minsken mei de many moatte faak erkenne dat it ek dit jier wer in tikje tsjinfoel, wylst allergygroep op de 2e tinkt: no, dat foel allegear bêst wol ta.

As ik echt kieze moatte soe, dan hear ik by de allergisten. Mar dat wol net sizze dat ik neat oan de desimbermoanne fyn. Mear is it sa dat ik de dagen gewoan oer my hinne komme lit, yn de wittenskip dat it fansels 2 jannewaris wurdt. Ik doch dus neat – net yn de wiken derfoar, net op de dagen sels. Ik ha dus ek net in krystbeam, stjoer gjin kaarten en keapje gjin fjoerwurk.  Ik lit alle itensiederij ek oan oaren oer en help nei ôfrin foar de foarm eefkes mei de ôfwask.

Miskien bin ik net sa’n desimberfan mear om’t ik yn in stêd wenje. Yn de hast tritich jier dat ik dat doch ha ik sjoen hoe’t in jier hieltyd mear opdield wurdt yn feesten en partijen. Is de simmerfakânsje foarby, dan moatte wy ús mei syn allen tariede op de stoarmachtige hjerst. Nei Halloween komt de Sint, nei Sint de feestdagen, nei de jierwikseling wurde wy lekker makke mei de passymuzyk en Keningsdei, wêrnei it fia it lange himelfeartwykein it festivalseisoen begjint en it alwer hast simmerfakânsje is. De strjittefersiering hobbelt fan evenemint nei evenemint en elkenien raced der as in wylde hin hinne.

En dat wylst ik sa hâld fan neatsizzende dagen, lykas no. Gewoan gjin gemier, mei de minsken yn de strjitten en de wurkwike healwei. Op de merk is it net al te drok en oer in pear dagen is it freed.  It libben fan de gemiddelde Westerse mins sa fol pland mei events en bucketlisten, dat der amper tiid is foar boadskippen dwaan, hingje, krantsje en sneons om 18:00 nei Dúts fuotbal sjen op Der Sportschau.

Neffens guon psychologen is 21 jannewaris foar de minsken de dreechste dei fan it jier. De measte foarnimmens binnen net útkommen en it earstkommende feest is noch fier fuort. Miskien begripe jo dizze dei foar my by it absolute heechseisoen heart. Dat duorret fan jannewaris oant april en bestiet út saaie, stille dagen. No ja, ik ha dan ek myn jierdei, dat spilet fansels ek.

 

Column Friesch Dagblad, 22-12-2017

Autoriteit

Minsken prate inoar nei de mûle. Logys: om te oerlibjen moatte jo meidwaan, oars folget útsluting of ekskommunikaasje. Guon gean lykwols altyd tsjin de rigels yn, wat se faak it predikaat ‘lekker eigenwiis’ jouwt. Yn in film of boek is soks in heldendied, mar yn it echt hearre jo dan ta it yrritante slach dat de boel nedeleas oan it fertragen is.

Neffens de folgers dan. As trou folger gean ik dus noait tsjin de mores yn. Ik haat ferset of aksje en dûk altyd rap fuort. Liedingjouwenden hawwe my graach, want ik praat se steefêst nei de mûle. As se stomme grapkes meitsje, laitsje ik keihurd mei; as se wat oan my freegje knik ik dapper ‘ja baas’. Meastal ha ik dan de fraach net iens heard en kom ik letter werom mei it fersyk it ien en oar nochris te werheljen.

Foar my binne alle boppelizzenden ek itselde. Of se no jonger of âlder binne, sa gau ien de titel ‘lieder’ of ‘meardere’ hat, wurd ik in krûperige ûnderkrûper, dy’t op alle mêden troch it stof giet. Ik bin bang dat ik yn in lân as Noard-Korea alle rangen fan it partijkader behoffenje sil mei nederichheid en respekt.

Gelokkich wenje ik net yn Noard-Korea, mar yn it egalitêre Nederlân. Dochs stel ik my ek dêr nederich en slop op. As ik bygelyks in boekje ruilje moat yn de boekewinkel en de winkelferkeaper soe sizze: ‘Dat kan Jaap, maar dan moet je wel 150 euro transactie kosten betalen’, dan betelje ik sûnder dralen 150 euro transaksjekosten. As in pelysjeman myn in boete jouwt om’t ik bygelyks sûnder ljocht fyts, sis ik braaf: ‘Fijn! Zal ik het even voor u inpakken?’ Soks slacht fansels nerges op, mar it feit dat in autoriteit fan my wat freget, makket my fuort dôf, mak en beslútleas.

Ik ha dus in autoriteitsprobleem, lit ik mar gewoan bekenne. Net om’t ik tsjinsprek, mar om’t ik klakkeleas folgje. Fansels hat soks in kearside, want yn elts yndividu sit in tsjinakseljend autonoom bist. Sa fyts ik wolris troch it reade ljocht en set ik yn de trein of bus myn skonk geregeld pontifikaal yn it gongpaad. It binne lytse dieden fan ferset, dy’t it gefoelige ego eefkes opkrikke. Ien kear ha ik in kear in banaan yn de supermerkrige opiten. Doe’t ik de skyl oerjoech om te skannen, sei it kassafamke fernuvere: ‘Wat is dit?’ Se wie begjin tweintich, mar ik bûge djip en sei fol nederichheid en respekt: ‘Dat is een bananeschil mevrouw’.