De augustuscolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Gras

Onlangs was ik in openluchtmuseum Het Hoogeland te Warffum. Al lopend en kijkend te midden van die schattige en pittoreske huisjes begon ik me toch af te vragen waar het in de vredesnaam nou gedaan moest worden. Met een piepkleine en gehorige bedstee en een woonkeuken vol koffiepotten en petroleumstellen was er immers amper ruimte.

Maar ik wist: vroeger was het gras twee kontjes hoog. Bovendien was Nederland toen ook heel wat uitgestrekter dan nu, met donkere bossen, grazige weides en wegen van rul zand. Je hoorde nog op van een zingende kwikstaart en groette elkaar met een veelzeggend, schalks tikje op hoofddeksel of pet. Dat het gras twee kontjes hoog was hoorde er gewoon bij.

Tegenwoordig is er geen fatsoenlijk gras meer, want de landbouwmachines zijn snel en stilstand is duur. Anderzijds bieden moderne huizen tegenwoordig genoeg comfort en privacy, zodat het gras ook helemaal niet meer zo hoog hoeft te zijn.

Toch heb ik het idee dat op onze fameuze Waddeneilanden de tijd geregeld stilstaat. Alsof we het contact met onze diepste instincten onder zo primitief mogelijke omstandigheden dwangmatig moeten herstellen. Eigenlijk verdenk ik iedereen die op Schiermonnikoog vanaf de boot naar rechts gaat en niet naar het dorp van een stiekeme betrachting van de oude lengtemaat van het gras. Er is immers rust, afzondering en weidsheid, een combinatie die de noodzakelijke geborgenheid garandeert. Het zindert gewoon aan alle kanten.

Misschien is het een fantasie, maar ik klets niet. Zo liep ik in februari over de Boschplaat op Terschelling en waagde ik ter hoogte van paal 26 de oversteek naar het strand. Het waren stevige duinen, met veel hoogteverschillen en overal gevarieerde vegetatie. Op het hoogste punt zag ik dat de vochtige kwelders bijna helemaal waren drooggevallen; ginder lag Ameland met zijn hectares grasduinen te baden in een bleek winterzonnetje.

Ik zal ik u maar niet vertellen wat ik gaandeweg zo links en rechts allemaal aantrof. Verwacht van mij geen onthutsing over deze prullen, ik denk alleen: februari! We hebben ons dan wel teruggetrokken uit de natuur, al die veerboten varen ons er weer rechtstreeks naartoe.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *