De (vergeten) junicolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Doosjes

Onlangs pakte ik in de schuur een doosje uit een tas met allerhande regenkleren en opende het. Toen ik erin keek, werd ik een beetje emotioneel, want ik besefte dat ik er mijn hele leven lang geregeld in kijk – tenminste twee à drie keer per jaar. De Simson Reparatiedoos NORMAAL is ook net zo gewoon als een rustig hobbelende aanhangwagen met tuinafval of een op het raam geplakte menukaart van de Chinees. Hoe klein ook, hij is nog nooit uit het straatbeeld verdwenen.

Mijn doosje had echter wel een paar deukjes en ook al enkele roestplekjes, zodat ik vermoedde dat het incompleet zou zijn. Ik zag in ieder geval een stukje schuurpapier, een aangetast plakvel en twee bandenlichters – het tubetje lijm en het markeerkrijtje ontbraken en van de oorspronkelijke drie bandenlichters was er eentje zoek. Geen nood natuurlijk, want ik had vast nog wel ergens een ander doosje liggen.

Na lang zoeken vond ik er één in de keukenla. Toen echter bleek dat er slechts een poreus ventielslangetje, een opgevouwen lijmtubetje en een alleen gelaten elastiekje in zaten, was ik genoodzaakt een aanvullend doosje te kopen. Ik had natuurlijk net zo goed een nieuwe Reparatiedoos NORMAAL kunnen halen, maar het aanvullende doosje is in mijn ogen net zo relevant als het standaard reparatiedoosje. Een kwestie van emoties.

Eenmaal weer thuis – lopend natuurlijk – begon ik de spulletjes uit het aanvullende doosje te verdelen over de andere twee. Nu had ik twee volwaardige doosjes: één voor vast en één voor als de vaste niet meer compleet was. Ik plakte mijn band en legde beide doosjes ergens neer. Probleem was wel dat het aanvullende doosje nu leeg was. Wat moest ik daar nou mee doen?

Al gauw wist ik het. Ik had nog wat stukjes gum, enkele punaises en een paar batterijen in de keukenla liggen, die konden er prima in. Van een uitgevouwen paperclip maakte ik een dekselhouder, zodat ik het doosje met het dekseltje open op de keukentafel kon zetten. Ook dit was een emotioneel moment, want anders dan de doosjes van Simson is de tekendoos wel uit beeld verdwenen.

 

 

 

De (eveneens vergeten) meicolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

De Globe

Als drukbezet stadsmens eet ik geregeld buiten de deur. Bijvoorbeeld in eeterie De Globe, een onderdeel van Stichting Werkpro. In het Humanitaspand te Groningen kun je zes dagen per week goed, betaalbaar en gezellig eten. Met drie gerechten op de kaart is de keuze ook nog eens enorm.

Dit gezegd hebbende ventileer ik ook kritiek. Moet kunnen. Zo zijn de ramen van de eetzaal te hoog, zodat ik niet naar buiten kan kijken. Verder is elk gerecht standaard versierd met zowel een schijfje komkommer als een schijfje tomaat. Het oog wil natuurlijk ook wat, maar rode kool en komkommer? Muhaa. Boerenkool met tomaat? Nou nee.

Toch moet je ook voorzichtig zijn met kritiek. Ik ben immers helemaal niet ingewijd in de culinaire do’s en don’ts. Ik besloot dan ook advies te vragen aan Gordon Ramsay, een kok met ballen. Vol verwachting belde ik hem op.

‘Mr. Ramsay? Hi, it’s Jaap. What do you think of …’

‘You fucking scumbag! How dare you asking me a question?! I’m just finishing a crème brulee, so fuck off!’

‘Maar meneer Ramsay toch!’

‘You know fucking what? I should flush you in the toilet! So fuck off and let me fucking finish my fucking desert! Do you hear me motherfucker?!’

Gelukkig had ik de heer Ramsay slechts aan de telefoon, zodat hij mij niet met de deegroller achterna zou zitten.

Misschien moest ik het Jamie Oliver vragen. Hij houdt zijn gerechten het liefst eenvoudig en gezond, hoewel dat gemiddeld wel twee uur voorbereidingstijd kost. Toen ik hem belde en mijn vraag voorlegde, antwoordde hij:

‘Jaap, I’m busy. I’m making a baklava, which takes time. First you have to bake the filo pastry, then you must dry the pistache nuts, then you have to rasp some lemon. And this is just the beginning.’

‘Jamie, does your baklava also include cucumber and tomato?’

‘Jaap, cucumber and tomato is a speciality of De Globe, which is in The Netherlands. Ask them! Now, will you excuse me? My baklava is getting hot.’

Daar had je het al: een specialiteit van het huis. Het is maar goed dat ik altijd zo voorzichtig ben met kritiek. Bij nader inzien is rode kool met tomaat ook best wel lekker.

 

 

Kollum Friesch Dagblad, 22-07-2017

Mont Ventoux

Flak foar de start fan de Tour wie ik by de presintaasje fan de Fryske oersetting Ventoux, de súksesroman fan Bert Wagendorp. Utjouwerij Regaad wie de gasthear fan dizze moaie jûn, fol (sterke) ferhalen en poëzy oer de hurdfytserij. Fansels wiene der foaral manlju oanwêzich, want mannich man yn it djipst fan syn tinzen in hurdfytser.

Ik moast dêrom ek tinke oan myn eigen beklimming fan de Mont Ventoux yn 2000.  Mei twa maten soene ik omheech oan de side fan it doarpke Bedoin, dêr’t se ‘Ventoux’ trouwens útsprekke as ‘Ventoum’.

Yn it foar hiene wy ôfpraat dat it net in wedstriid wurde soe. In klim fan mear as 20 kilometer mei in stigingspersintaazje fan tusken de 5 en 12 prosint, dat  moasten wy tegearre dwaan. Wie dit no net in moai stikje male bonding?

Jo begripe dat it ferbûn fanôf de earste meter ferbrutsen waard. Bol fan ’e spanning naam elk syn eigen foartou, mei as doel de totale fernedering fan de oaren.

Mar dat foel net ta. Op ’e wei stiene allegear alliterearjende kreten kalkt as ‘Ga Guus!’, ‘Hup Henk!’ en ‘Kom op Rob!’, dy’t my om it hieltyd hegere stigingspersintaazje poer makken. Boargerlike humor fan boargerlike steltsjes, wist ik. Wat foar smakeleaze froulju diene soks? En werom stie der net ‘Naar de straap Jaap!’?

Dochs rekke ik net yn panyk. Ik fielde my selfs sterker wurden. In hurdfytser is goed as er ynhâlde kin. Wielrenne is gjin krêft- of duorsport, mar in wedstriid enerzjysunich stoke. Elke traap nei ûnderen moat in fytser it gefoel ha dat er syn skonken  útazemje lit, sadat er de folgende omgong foarsichtich wer oansette sette kin.

Krekt omdat ik sa goed ynhâlde koe, slagge it my om in gatsje te slaan. Doe’t myn achterfolgers in tikje wanhoapich útstelden dan mar skoft te hâlden, skuodholle ik resolút en fytste ik fuort. Op trije bananen, tsien sûkerklontsjes en twa bidonnen wetter kaam ik nei twa oeren as earste boppe. It wie iiskâld, Tom Simpson lei ûnder my en ik fielde my in kampioen. Fanwege de male bonding liet ik fansels neat blike, want meidwaan wie wichtiger as winne.

Joop Atsma wie ek by de presintaazje fan Ventoux. As mei-organisator fan de Profronde van Surhuisterveen liet er in pear fan syn giele truien sjen – ûnder oaren dy fan Chris Froome en wijlen Marco Pantani. Dat ik mei it tricot fan Froome op de foto gie, die my wat. Neam it gerêst in stikje foldwaning. Hoe sis ik dat sa literêr mooglik?

No, bygelyks sa:

Tinkend oan de Mont Ventoum / sjoch ik Jaap / hurd troch ûneindich / heechlân fytsen / yn de trui fan Froome

Chapeau foar my!

Kollum Friesch Dagblad, 08-07-2017

Pynlik

Ik wie myn hûs oan it behoffenjen en hie de keamer dêrom hielendal leechhelle. De flier yn ’e lak, de muorren fris farve, wat ôfbyldings yn in nij jaske stutsen, sa kaam ik de trije wike wol troch.

Trije wike is fansels lang foar in rige putsjes, dy’t mei in bytsje trochsetten en ynsjoch yn trije daagjes klear wêze kinne. Dochs bleau ik der oer it generaal frij rêstich ûnder, ôfsjoen fan in pear smiitpartijen mei hammer en kwast. It heart no ienris by de natuer fan myn twa lofterhannen, dy’t de matearje as Lego sjocht en alles mei punêses ferbynt dan wol ôfdekt mei in kleedsje. It wurket miskien op ’e koarte termyn, mar fansels komme je josels hieltyd wer tsjin.

Boppesteande lêst in bytsje as pronkjen mei ûnhandichheid en dat is it ek. Dochs bin ik hiel earlik as it sis dat ik mysels dizze kear oertroffen ha. De Gamma en Hornbach stean fol mei allemachtich djoere apperatuer, bedoeld om kneuzen as my fuort de beurs lûke te litten, mar útsein it farvjen hat dizze jonge alles gewoan dien mei de tradisjonele spanningssiker. Lofterhannen, stean op!

Doe’t de keamer wer hielendal kasko wie, moast it echt pynlike lykwols noch komme. By it ynromjen fan ’e boekenkast begûn ik kreas by de a (Piet van Aken) en wurke sa troch oant z (Gerrit Jan Zwier). Tusken dy 26 letters fûn ik hiel wat snipperkes papier – stikjes fan in krante, in skuor út in tiidskrift, in wikkeltsje fan in Raider, in stokje fan in ijsko. Alles healwei of oan it begjin fan it boek deryn stutsen mei de bedoeling der letter yn fierder te gean. Guon fan dy stikjes wiene al mear as tweintich hier âld – op it wikkeltsje fan ’e Raider stie: ‘exp. date 05-1995’ , mar doe wie Raider allang Twix.

Sa waard it ynrjochtsjen fan de keamer de langer de mear in pynlike ekserysje. Soms skamme ik my kapot en leechachte ik mysels as gjin oar. It die my tinken oan al dy boksen mei Bachkantates út it Kruitvat, dy’t ik oait kocht om mei omtinken en ûntsach te ferkennen, mar nei in pear jier yn twa grutte pûden nei de omrinwinkel brocht ha. As foarm fan straf stie ik yn berie itselde te dwaan mei al dy boektitels, mar ik besleat te wachtsjen oant de dei dat ik myn hûs opnij behoffenje sil. Mooglik ha ik tuskentiids alles gewoan útlêzen, mar jo en ik witte dat hoop en skuld net tegearre kinne.