De novembercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Vloeken

Ik ben opgegroeid met de ongeschreven regel dat vloeken ongepast is. Nu ben ik van nature nogal volgzaam en volg ik verboden altijd op commando op. De ongeschreven regel was voor mij dus een heilige wet. Ik hield het steevast bij ‘verdorie’ en ‘verdikkie’, later gevolgd door ‘stik’ en ‘shit’.

Toch ging het mis. Op een dag – ik was bijna vijftien – draaide ik de verkeerde douchekraan open, waarna mijn jonge lichaam ineenkromp en ik buiten zinnen raakte. Een badkamer is natuurlijk de ideale plaats voor een ontgroening, welke dat ook moge zijn. Want dat was mijn eerste volmondig uitgesproken vloek. Ik schreeuwde niet, maar liet mijn jonge en al wat lagere stem zijn werk doen. Uit mijn hartenkreet sprak woede en beheersing tegelijk, wapens van de ware agressor. Ik toonde moed en was vastberaden; ik had gezag, maar blufte niet.

Nadat ik voor het eerst had gevloekt, werd ik een man. Ik had een glimp opgevangen van het echte leven en trok me niets aan van de ontzetting om mij heen. Voor mij geen commando’s meer, alleen respect – jegens mijn persoon, welteverstaan. Wie mij benadeelde, kon rekenen op de wraak van de man die in de badkamer de hel en de verdoemenis in alle toonaarden had bezongen.

Ik werd trouwens al gauw man-af, want de ongegeneerdheid en ongeremdheid waarmee ik daarna godslasterlijke taal bezigde – en nog altijd bezig – is stuitend. Als de barman zijn laatste rondje aankondigt, als de courgettes in de supermarkt op zijn. Als de trein een paar minuten vertraging heeft, als iemand te lang staat te pinnen en ik in de rij sta. Als iemand op beschaafde wijze zijn afkeer laat blijken, als iemand het nog bonter maakt dan ik. Natuurlijk had ik als jongeman, vroeg-volwassene en jongere oudere een enorme compensatiedrang, maar intussen ben ik die stadia ruim gepasseerd. De uitroep hoort gewoon bij mij, zoals andere mensen voor de hobby gitaar spelen of elke zaterdag karbonades bakken. Eigenlijk zou ik me diep moeten schamen, maar zelfs dat doe ik niet meer.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *