De oktobercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

In beweging

Vroeger ging ik altijd op mijn schouders op de bank in de woonkamer liggen en stak ik mijn benen in de lucht om de bruine bakstenen muur zo hoog mogelijk te aan te tikken. Vaak tilde ik mijn heupen omhoog, om nog verder te komen. Daarna spreidde ik mijn benen zo ver mogelijk, liet ze achterover bungelen en zakken, zodat ik als een soort kikker op de vloer kwam.

Ik beklom ook vaak de ronde trap, niet ver van die bank. De sport was eigenlijk om je door de hoogste twee treden te manoeuvreren, daarna even te hangen om vervolgens een paar treden lager weer naar binnen te gaan.

Ik klom ook in bomen om niks minder dan de top te bereiken en daar het verassende uitzicht te ondergaan – dat van geen andere bomen en alleen maar blauwe lucht, eenzame kerktorens en een flatgebouw in de verre, verre verte. Ook was ik geregeld in de speeltuin om daar de houten toren van de buitenkant te beklimmen of anders via de buitenkant weer af te dalen. Op de aanwezige schommels ging ik soms zo hoog, dat de ijzeren schommelkabels speling kregen en de schommelplank op grote hoogte instabiel werd.

Zoveel gestunt, dat moest natuurlijk eens verkeerd gaan. De nieuwe rekstok in dezelfde speeltuin kon alleen besprongen worden via een stapel bielzen. Toen ik sprong en mistastte, viel ik in een diep gat. Ik landde op mijn borst, kreeg het even benauwd en voelde een paar pijnscheuten door mijn lichaam flitsen. Nadat ik mijn oriëntatie weer had gevonden, strekte ik mijn rug en begon ik te lachen. Daarna zei ik dat ik maar eens op huis aanging en liep ik langzaam weg, met mijn fiets aan de hand. Toen ik uit het zicht van het groepje favoriete meisjes was, kromp ik huilend ineen van pijn en ellende. Het was een belangrijk moment van existentiële dubio en groot inzicht: niemand mocht mijn pijn zien en dus zag niemand mijn pijn. Gebroken kwam ik thuis, waar mijn snotneus onder handen werd genomen en mij tussen neus en lippen door werd gevraagd waarom ik zo vies was.

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *