Kollum Friesch Dagblad, 26-11-2016

Status Quo

Ferline wike haw ik mei fjouwer maten nei Status Quo west. Ik seach dernei út, want ik bin gek op dizze band. Se spilen yn it Dútske Emden, wat myn foarwille noch wat grutter makke – The Quo heart thús yn de trochsneed provinsjestêd en net yn in teater fol hipsters en hopsters.

Status Quo is folbloeds. Hits as Whatever you wantDown DownWhat your’e proposing en Caroline binne  meisjongers dy’t de gemiddelde en selsbeneamde popkenner fuort nei de loftgitaar gripe lit. It rockt as in fjouwerjend hynder, bekt lekker en hat dat swymke stielene nostalgy.

Dat suchtsje wie yn Emden fansels de grûntoan, want de gemiddelde leeftyd lei dochs ergens fier boppe de fyftich. Genôch snorremansen dus mei in spikerjek fol Quo, hingjend oan de taap of oars sittend op de tribune.

Dochs soe ik dit stikje net skreaun ha as wy net stopt wiene yn Leer foar wat iterij. As jo nei in rockkonsert gean frette jo patat mei woarst en drinke der in pear potsjes bier by, saken dy’t yn Dútslan altyd goed foar inoar binne. Oan tafel kaam it petear op de ferkiezing fan Donald Trump. Ik harke nei dy oare grûntoan en fielde ûndertusken nerveus nei myn jasbûse om nochris en nochris te tsjekken of ik de kaarten wol mei hie.

Dy grûntoan wie der ien fan soarch. Fansels. Us toan gie heger en heger, waard lûder en lûder, allegear om ús soarch en fernuvering te dielen, dan wol in inkele kear te ûntstriden.

Trump hinget al in pear wike as in skaad oer de frije wrâld. Ik wit teminsten net hoe’t it no fierder moat. De reis nei de Nordseehalle yn Emden waard dêrnei ek in sentimentele oertinking fan wat no noch in beskaving is en wêr’t dy hinne giet. Ik krige – en krij – yn alle gefallen wol hieltyd mear it gefoel wêr’t dy beskaving no krekt foar stie.

Dat sil ik jo útlizze. Status Quo eindige de sjo mei Rockin’ all over the World. Dat nûmer is in monumint en thús yn alle lear- en ynboargeringsboeken oer skiednis en literatuer. It refrein giet sa: And I like it, I like it, I like it, I like it / I li-li-like it / li-li-like / Here we go, rockin’ all over the world

It is fansels net it meast heechsteande proaza, mar it fertelt eksakt wêr’t rock ‘n’ roll oer giet: in pear maten wille en gelok, dêr’t it libben sûnder pardon yn fierd wurdt. Bob Dylan hie de Nobelpriis foar de literatuer net krije moatten, mar Status Quo – dy foar de frede.

 

De oktobercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

In beweging

Vroeger ging ik altijd op mijn schouders op de bank in de woonkamer liggen en stak ik mijn benen in de lucht om de bruine bakstenen muur zo hoog mogelijk te aan te tikken. Vaak tilde ik mijn heupen omhoog, om nog verder te komen. Daarna spreidde ik mijn benen zo ver mogelijk, liet ze achterover bungelen en zakken, zodat ik als een soort kikker op de vloer kwam.

Ik beklom ook vaak de ronde trap, niet ver van die bank. De sport was eigenlijk om je door de hoogste twee treden te manoeuvreren, daarna even te hangen om vervolgens een paar treden lager weer naar binnen te gaan.

Ik klom ook in bomen om niks minder dan de top te bereiken en daar het verassende uitzicht te ondergaan – dat van geen andere bomen en alleen maar blauwe lucht, eenzame kerktorens en een flatgebouw in de verre, verre verte. Ook was ik geregeld in de speeltuin om daar de houten toren van de buitenkant te beklimmen of anders via de buitenkant weer af te dalen. Op de aanwezige schommels ging ik soms zo hoog, dat de ijzeren schommelkabels speling kregen en de schommelplank op grote hoogte instabiel werd.

Zoveel gestunt, dat moest natuurlijk eens verkeerd gaan. De nieuwe rekstok in dezelfde speeltuin kon alleen besprongen worden via een stapel bielzen. Toen ik sprong en mistastte, viel ik in een diep gat. Ik landde op mijn borst, kreeg het even benauwd en voelde een paar pijnscheuten door mijn lichaam flitsen. Nadat ik mijn oriëntatie weer had gevonden, strekte ik mijn rug en begon ik te lachen. Daarna zei ik dat ik maar eens op huis aanging en liep ik langzaam weg, met mijn fiets aan de hand. Toen ik uit het zicht van het groepje favoriete meisjes was, kromp ik huilend ineen van pijn en ellende. Het was een belangrijk moment van existentiële dubio en groot inzicht: niemand mocht mijn pijn zien en dus zag niemand mijn pijn. Gebroken kwam ik thuis, waar mijn snotneus onder handen werd genomen en mij tussen neus en lippen door werd gevraagd waarom ik zo vies was.

 

 

 

 

 

Kollum Friesch Dagblad, 12-11-2016

Tennis

Ik haw acht jier tennisse, fan myn alfde oant njoggentjinde jier. Om earlik te wêzen haw ik in soad ferkrongen fan dy tennisserij, want al dy tiid fûn ik der net safolle oan. Ik bin lykwols it maklik oerhel-type dat gjin ôfskie nimme kin, dêrom plakte ik der hieltyd in jierke oan fêst.

Dat ik der net in hiele soad oan fûn, lei fansels oan myn beroerde technyk. In forehandsje slaan gie noch wol, in backhandsje wie al wat dreger en in folley om it ôf te meitsjen slagge my in hiel inkele kear. Swakste punt wie de opslach. In hel. Ik koe dy each-earm-koördinaasje mar net goedkrije en produsearre yn kompetysjeferbân dûbele flater op dûbele flater. No binne der twa kategoryen jongeren: de fierstente reedlike en de fierstente ûnreedlike. Omdat ik maklik oer te heljen wie – en bin – hearde ik dus by de earste groep.

Lykas myn dûbelpartner. Ik sei dus nei eltse rige flaters hieltyd ,,Sorry hear”, wêrop’t myn partner geduldich antwurde: ,,Och ju, hinderet neat”. As ik jo fertel dat in love-game fjouwer punten hat (yn dit gefal 0-15, 0-30, 0-40 en game) gie it dus trije kear ,,Sorry hear”, folge troch trije kear ,,Och ju, hinderet neat”. Dêrnei waard der swijd om sawol myn skamte as de yrritaasje fan myn dûbelpartner yn goede (tennis)banen te lieden.

Tennis wie trouwens in sport mei hege ferwachtings. In swymke talint stie foar in soad âlden gelyk oan in suksesfolle karriêre yn it profsirkwy. Se kamen te sjen, kôgen op in stikje kaugom en hâlden tasicht. Soms in middei, soms gewoan de hiele dei. Dat gie fansels ek mis, want harren puberjende bern hiene wolris tabak fan al dat tasicht. ,,Ga toch weg mens!” of ,,Bemoei je er niet mee! Heks!” gie it dan – op de tennisbaan waard foaral Nederlânsk praat.

No fûn ik dy ferbale oarloch plakferfangjend slim, mar erges ek wer moai. Sokke tongerjende rúzjes befêstigen ommers myn reedlikheid en myn nommele stribben nei universele frede yn alle kontininten fan ‘e wrâld. Ik haw yn myn hiele sportkarriere ek noch noait wat slim fûn. Altyd wie it ,,Spitich, neat oan te dwaan”, ,,Ach, it is mar in spultsje” of ,,Sorry hear”.

Dom fansels. Ik hie myn grinzen opsykje moatten, dêr binne jo ommers in puber foar. As myn partner no sein hie: ,,Sûch! Sla dy bal no in kear oer it net!” dan hie ik miskien wol antwurde: ,,Skyt do en fuck tennis! Ik stop dermei!” en de racket foar de ferbjustere âlden fan de tsjinpartij trochmidden slein. Ik soe noait mear oer te heljen wêze en de rest fan myn libben op eigen kompas farre.