De julicolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

De gele borden

Ik was in Amsterdam en wilde eigenlijk snel naar huis. Ik keek dus op de gele borden van de NS, maar zag dat Groningen daarop niet werd aangegeven.

Verdikkeme, dacht ik. Ik zou de trein missen omdat Groningen niet bestond. Ik voelde me extra getroffen. Naast typisch noordelijke rampen als aardbevingen, krimp, corruptie, machtsmisbruik, natuurvervuiling, homofobie, massawerkloosheid, leegstand, misdaad en onderwijsachterstand zou nu ook discriminatie zijn intrede doen. Dit kon geen toeval zijn. Ik sloeg daarom aan het vermoeden.

Misschien namelijk hadden de NS en de elite wel een verbond gesloten om mensen uit Groningen bang te maken. Inzet zou zijn dat reizigers door de daaropvolgende algehele onzekerheid massaal zouden gaan hamsteren. Het verbond zou worden betaald door de farmaceutische industrie, want de prijzen van medicijnen stonden op het punt omhoog te schieten – de gevaren van gsm- en magnetronstraling had deze kwaadaardige industrie ook maar even buiten beschouwing gelaten.

Achter deze geheime netwerken zat in ieder geval Israël, want alleen Israël kon – en kan – samenwerken met die andere internationale netwerker: de CIA. Samen wilden ze het alleenrecht op de kolencentrale en de windmolens, want daar lagen hun belangen. Of waren zij slechts marionetten in een schimmig internationaal schaakspel en probeerden Poetin en zijn vrije jongens het aardgas te annexeren?

Mijn verontrusting werd groter en groter. Wat voor spelletjes speelde de NS hier? Ik besloot het te vragen bij de informatiebalie. Toen ik aan de beurt was kneep ik mijn ogen toe en vroeg met lichte stemverheffing: ‘Waarom staat Groningen niet op het bord? Is dat omdat de farmaceutische industrie wil dat Israël en de CIA hun belangen in de kolencentrale en de windmolens veilig stellen?’

De mevrouw achter de balie keek me niet-begrijpend aan.

‘Of heeft Poetin soms een oog op het aardgas? Juffrouw, waar gaan wij naartoe? Den Haag doet niets!’ vervolgde ik.

‘U moet naar Lelystad en daar overstappen op de intercity naar Groningen.’

Ze wees naar de verte.

‘Perron 10a.’

Ik werd alleen maar achterdochtiger, want waarom vertrok de trein van zo’n raar perronnummer? De auto- en olielobby zouden hier wel  onder één hoedje een machtsspelletje spelen. Ze moesten ons in ieder geval allemaal hebben.

‘Over drie kwartier.’

Woedend ging ik heen.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *