Kollum Friesch Dagblad, 25-06-2016

EK

Ik sit my net echt te ferbiten. Ynstee dêrfan nim ik de tiid foar oare saken. Sa genietsje ik ekstra fan it moaie waar en fan de lytse dinkjes dy’t it dogge. In stikje bôle mei hagelslach of in sean aai. Foarige wike haw ik in tochtsje makke mei in fearpontsje. It duorre tweintich minuten en wie gewoan prachtich. Oeral fûgels en wiuwende reidpôlen. Ik tocht: wêrom sil ik nei Ingelân-Ruslân sjen as ik hjir sa lekker sitte kin yn ’e wyn en yn ’e sinne? Ik hie dizze prachtige tocht trouwens noait makke as Nederlân wol meidien hie, dat telde ek.

Ek waan ik my hielendal net werom nei de earste helte fan de jierren tachtich. Michel Valke, Cees van Kooten, Piet  Schrijvers, Pier Tol – we diene gewoan net mei. Djiptepunt wie in eigen goal fan Valke tsjin Eastenriik yn ’e kwalifikaasjerige foar it WK fan 1986. Dêrnei waarden we yn in beslissingswedstriid útskeakele troch de België.

Dat we útrekkene troch de Belgen útskakele waarden siet my as sechtjinjierrige fansels heech, mar no net mear. It sit my ek net echt heech dat de Belgen no in folle better team hawwe en it sit my hielendal net heech dat wy toernoai nei toernoai fanselssprekkend meidiene en sy jierren en jierren net en dat dit no oarsom is.

Dat Wales, Iislân en Albanië wol meidogge, dêrfan sis ik: goed foar it Europeeske gefoel. Hearlik! Ik gun it se. Machtich. Leuk. Wales en Albanië hawwe trouwens beide 3 miljoen ynwenners, Iislân trijehûndertuzen (minder as Fryslân) en wy 17 miljoen, mar wat seit it?

Krekt safolle as de koers fan de devaluearre munt: neat. Boppedat ha ik as 46-jierrige oare prioriteiten. Beskieden prioriteiten. Lekker slikje oan in ijsko. Nei moaie loftpartijen sjen. Kuierje. Ris nei hockey sjen of nei … eh… in potsje beachfolleybal. Ik tink dus net mear oan myn útsinnige gejoel nei al dy winstpartijen of it berikken fan in folgende ronde. De slingers dêr’t ik sa fan hold en de langduorjende foar- en neiwille. By it WK fan 2014 hie ik noch in oranje liuwepak oan en in ‘I Love Maxima’-sombrero op de harses, mar dat soe ik no noait mear dwaan. Ik wie doe ek wat jonger, sa moatte jo it ek sjen.

En ik meitsje my hielendál gjin soargen of de sportieve krisis te krijen hat mei de nije generaasjes. De achterbankgeneraasje, de Einstein-generaasje, de generaasje Y of hoe’t se fierders ek mar hjitte. Se wurde brocht yn gouden setels, sizze se, mar dat jilde ek foar my. As ik deroer begjinne wol, begjin ik my in âlde eamelkont te fielen. Dus sit ik my fierder net echt te ferbiten.

Kollum Friesch Dagblad, 11-06-2016

Vrij Nederland

It wie yn 1987. Ik wie as santjinjierrige mei kameraat U. nei Frankryk set om dêr flink achter de famkes oan te gean of oars stevich te huffen en te houwen mei it konkurearjende jongesfolk.  Tafallich stiene wy op deselde kamping as de âlders fan kameraat U., wat achterôf sjoen in blessing in disguise wie.

U. krige nammentlik al gau in famke, sadat ik allinnich sitten bleau op it strân. Om’t de âlden fan U. in jiergong Vrij Nederland mei hiene, sloech ik oan it lêzen – en bleau ik oan it lêzen. Doe’t ik twa jier letter studearjen gie, naam ik fuort in abonnemint.

Vrij Nederland wie doe noch in krante mei in boekebylage en in katern fol sfearreportraazjes en ferhalende sjoernalistyk. It waard letterlik en figuerlik myn liifblêd. Ik lies it yn ’e trein en yn ’e bus, as ik net sliepe koe en as ik my om wat foar reden dan ek ferfeelde.

Foarige moanne lies ik ferskate ynterviews mei John Jansen van Galen, skriuwer fan it boek De gouden jaren van het linkse levensgevoel. Het verhaal van Vrij Nederland.

No slacht dizze titel foaral op de romrofte jierren santich, doe’t VN in oplage hie fan mear as hunderttuzen stiks en it wichtich wie om mei it blêd ûnder de earm yn it kafee te ferskinen.

Mar ek foar my betsjutte VN in soart fan libbensgefoel. Vrij Nederland wie it perspektyf fan de grutte stêd en iepene foar my in hiele nije wrâld.  Ik begûn myn foaroardielen te ferliezen, seach it belang fan maatskiplik belutsen sjoernalistyk en krige mar gjin genôch fan de faak ellenlange portretten fan grutte en lytse minsken.

Al wurdt der faak wiist op de politike sitewaasje yn de jierren tachtich, de echte delgong fan Vrij Nederland kaam doe’t it ynternet yn de húskeamer kaam en wykblêden as gesachhawwende opinymakkers harren funksje begûnen te ferliezen. Miskien hie dy delgong ek wol te krijen mei my: ik wie in stedsmins wurden en koe de mindere stikken hieltyd better ûnderskiede fan de krekt wat bettere. Vrij Nederland rekke hieltyd foller mei keuvelich  kofjepraat oer popmuzyk en grientetunen oan ien fan de grêften fan Amsterdam. Fûn ik earder dy rânstedelike arrogânsje krekt moai, mei de jierren waard it holler, saaier en waard de freeslike lifestylesjoernalistyk hieltyd mar it referinsjepunt. De drip kaam doe’t ik in deaserieus pleidoai lies oer de foardielen fan twa sliepkeamers yn ien relaasje. Nei 22 jier waard it tiid om om te sjen nei in oar liifblêd.

 

 

 

Meicolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Keycord

Als accent kan een keycord het verschil maken. Je kunt er afstanden mee verkleinen, maar ook deuren mee openen. Hij geeft status, rust, vertrouwen en zekerheid.

In mijn beroepsleven streef ik ernaar om een beroep uit te oefenen waarbij een keycord eigenlijk noodzakelijk is – een badge op je trui of colbert is toch wat goedkoop, zeker als die er opgeplakt is.

Er zijn twee modellen: de driehoekige punt en de vierkante hoek. Eerstgenoemde is iets conventioneler en doet het prima in een kantoor of bedrijfsverzamelgebouw. Als iemand met een keycord voor de mensen gaat staan en bijvoorbeeld zegt: ‘Als je kijkt waar we vandaan komen en waar we nu staan’, wordt zo iemand onmiddellijk geloofd.

Het tweede model is meer geschikt voor de meer ad-hocgebeurtenissen, vaak met grote impact. Eigenlijk past dit model mij het beste.

Zo lijkt het mij wel iets om bij betaalde voetbalclubs te fungeren als vaste bankzitter – bijvoorbeeld bij Barcelona, Roma of Chelsea. Uiteraard gaat hij mij niet om het geld, een bescheiden vergoeding van 1.500 euro per maand volstaat. Nee, het is mij erom te doen dat ik bij finales met zo’n grote pas om mijn nek mag lopen, waarop fotofoto, geboortedatum en functie vermeld staan. Ik juich niet echt, maar loop van de spelersbus naar het stadion en van de kleedkamer naar de bank.

Ook bij de Tour de France zou ik graag aan het werk willen, bijvoorbeeld als dranghekteller. Zowel bij de start als de finish begeef ik me tussen de mensen, de foto op de sleutelhanger laat zien dat ik het echt ben. Mensen met verstand van dranghekken kijken mij hoofdschuddend aan, maar gelukkig zijn dat er niet veel.

Een functie in de film- of theaterwereld spreekt me trouwens ook wel aan, het liefst op een groot en internationaal festival, waar het gonst het van de geruchten. Als arbospecialist voor de kaartjeknippers roep ik met mijn imposante werkpas toch wel afstand op. Gelukkig deel ik af en toe een handtekening uit.

Eigenlijk is het dragen van een keycord niet een accent, maar gewoon een enorme prestatie. Je loopt ermee rond, zonder dat je iets te doen hebt.