Aprilcolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Groundcontrol

Omdat ik niet vaak het vliegtuig neem – ongeveer één keer in de drie jaar – is het voor mij altijd een spannend feestje. Afgelopen januari was weer het zover. Ik ging dan ook extra vroeg met de trein naar Schiphol.

Eigenlijk betreft dat feestje vooral het grondgebeuren, beken ik u. Ik heb nou eenmaal een  enorme passie voor paspoortcontroles, inchecken, boarden en tussendoor een kop koffie drinken bij een gemiddeld bezet koffiepunt.

Het begint dus al als ik met de roltrap omhoog ga en in de vertrekhal speur welke gate ik moet hebben. Als ik ga inchecken kies ik altijd voor de langste rij, om de voorpret vast te houden. Eenmaal voor de balie word ik meestal erg zenuwachtig en geef ik mezelf even over aan diepzinnige twijfel. Gaat het allemaal lukken? En zit mijn haar wel goed?

Tussendoor: u begrijpt wellicht dat ik inchecken met de automaat of via het internet helemaal niks vind. Vliegen doe je met een speciaal aan jou overhandigde ticket (10x20cm), dat is ingepakt in een bijbehorend mapje.

Ook het ontkleden en fouilleren bij de bagagecontrole kan me niet lang genoeg duren. Misschien vindt u het wel pervers, maar het windt mij gewoon ontzettend op als ik van de strenge veiligheidsmedewerkers mijn schoenen moet uittrekken of mijn tas moet openritsen voor een nadere inspectie. En dan die handen over mijn gespannen en hongerige lichaam!

Als al deze zaligheden achter de rug zijn, weet ik dat het mooiste nog moet komen: de slurf. Laat ik in de wachtruimte de spanning voorzichtig oplopen, als ik na de laatste controle de hellende gang betreed, de kou op mijn borst voel slaan en de deur van het vliegtuig nader…  eh… nou, dan kom ik gewoon klaar. Heb ik de tijd – en die heb ik – dan loop ik weer terug en ga ik nog een keer.

Helaas is er niet altijd een slurf. Toen ik in januari vloog, moest ik via een roltrap naar buiten, waar een bus op mij wachtte – een stadsbus nog wel.

Ik hou er niet van om in de bus naar het vliegtuig te tuffen. Drie, vier jaar voorpret voor niks, dat  voelt toch als een anticlimax. De hele vlucht heb ik dan ook zitten mokken.

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *