Koart ferhaal Friesch Dagblad, 24-12-2015

Lucht

Hy stie op it balkon, smookte in sigaretsje en seach nei de rûnwei. Hy seach al fjirtich jier nei de rûnwei, in slang fan auto’s dy’t mei de jierren langer en beweegliker waard. Syn frou sette kofje yn de keuken, sa’t se dat al mear as fjirtich jier die: mei in filter, hyt wetter en in opjitkanne.
Dizze wike hie er it yn de krante lêzen, ek dêrom stie er no op it balkon. De reek fan de farske kofje kaam troch it bopperútsje hinne. Syn frou hie noait oan de masine wold en hy wie it mei har iens. Mei in kop opjitkofje op de bank of yn ’e stoel wie it libben in stik draagliker.
Foaral ek om’t de rûnwei sa’n leven makke. Doe’t se hjir kamen te wenjen, wie it nachts gewoan stil. Om seis oere hinne kamen de auto’s de dyk op. No murken se dei en nacht de gefolchen fan de sa bejubelde fjouwerentweintichoers ekonomy. Foaral frachtauto’s koene der wat fan. As de wyn súdlik stie, koe er de diesel op it balkon rûke – hoewol’t de keuken fan de Marokkaanske buorlju der ek wat fan koe.
Mar dat hie der dus stien yn de krante. Minsken dy’t oan rûnwegen wennen, libben gemiddeld trije wike koarter. De dieselreek die him altyd oan fakânsjes tinken, om’t fearboaten der ek altyd nei rûkten. As de boat gong makke, giene se fuorten wie it echt.
Hy dôve it sigaretsje mei de foet en smiet it peukje yn it lege blommepotsje. De pot wie hast fol, in nuvere miks fan tabak, jiske, floeipapier en reinwetter – dat rûkte grif net lekker. Syn frou seach troch it rút nei him. Wêr bliuwst no? woe se freegje. Kom!
Mar hy hie noch net safolle nocht om yn ’e hûs te kommen en leunde mei de rêch tsjin de balustrade fan it balkon. De oranje gerdinen mei it brúne blommemotyf wiene yn de rin fan ’e jierren mar in bytsje faal wurden. Allinnich it bêd wie nij, trije jier lyn hiene se it kocht, ynklusyf in oar matras. De hiele sliepkeamer rûkte as nij, as wiene se krekt yn ’e flat kommen te wenjen. Op it oertrek lei de laptop.
Trije wike. It wie mar in skytstikje op dy mear as fjirtich jier, mar dochs. Achter him hearde er de file foar it stopljocht oplûken. Foar it rút fan de keamerdoar stie syn frou mei in kop yn ’e hân. Wêr’t er no bleau?
Hy iepene de sliepkeamersdoar, krige de laptop fan it bêd en gie de keamer yn.
‘‘Wat dochst?’’ sei syn frou ûnder it kofjejitten.
‘‘Ik doch de kompûter oan en dêrnei meisto it sizze.’’
‘‘It sizze? Wat?’’
‘‘Wêr’t wy hinne gean.’’
‘‘Nei myn suster, fannemiddei. Jierdei, witst noch?’’
‘‘As wy thús binne, gean wy wer fuort.’’
‘‘Dochs net nei dyn broer wol?’’
‘‘Nee, wy gean net nei myn broer. Wy gean nei Rome.’’
‘‘Rome?’’
Fol skrik seach se him oan.
‘‘Ja. Rome.’’
It earke fan har kofjekopke glide stadich in bytsje nei ûnderen. De earste drippen op har broek makken har wekker.
‘‘Wêrom gean wy nei Rome?’’ frege se sêft.
‘‘Of Peking.’’
‘‘Hoe wolst d…’’
‘‘Of nee, New York. Ja! De lêste echter diners gean ticht, dat stie yn ’e krante. Tiid om dêr wat te iten. Pancakes, in cheeseburger, kofje. Twadde kopke fergees.’’
‘‘Mar hoe wolst dat betelje?’’
‘‘Wat noch better is: Rome, Peking én New York.’’
‘‘Watblief?’’
‘‘Trije wike.’’
‘‘Wy kinne de boel hjir dochs net samar achterlitte? De planten moatte wetter ha.’’
Hy sloarpe fan syn kofje en tocht oan fleantúgen.
‘‘Ik moat derút,’’ sei er tsjin har. ‘‘Do hâldst my net tsjin en ik nim dy mei.’’
De fleantúgen giene al omheech. Se hie noch gjin wjerwurd. Noch net yn elts gefal. Miskien begriep se him wol en preau se syn need. Dêrom wie er ek syn frou. It wie no of noait. Hy iepene de laptop en skakele nei it ynternet.
‘‘Sis it mar.’’
De kanne gie iepen en de kofje glide de kopkes yn. Hy hearde net dat de kanne op tafel set waard, mar wist it wol.
‘‘Marrakech,’’ hearde er nei in skoftke.
In namme mei lucht, in ûnwêzenlik paradys – in fata morgana op twa heech. Hy toetste de letters yn en lies de bedragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *