Oktobercolumn uit De Riepe, de straatkrant van Noord-Nederland

Ontsnappen

Vroeger moesten mannen met ploeg, spade en zeis het land bewerken. Als ze dat niet deden, gingen ze strijdend ten oorlog. Voor beide gold dat het extreme aanslagen waren op het lichamelijk en geestelijk welbevinden. Mannen waren echte mannen omdat ze van alles hadden doorstaan, samen hadden geleden en zo het nest hadden weten te beschermen tegen hongersnood en indringers. Allemaal voorlopig natuurlijk, want elk sterk verhaal over de goeie oude tijd was (en is) een sneer naar de deplorabele staat van de dan huidige.
Tegenwoordig gaan de nazaten van die echte mannen met een door moeder de vrouw samengesteld broodbakje naar het kantoor, alwaar ze de hele dag achter de computer zitten te typen en te patiencen. Maar mannen zijn genetisch zo geprogrammeerd dat ze fysiek moeten pieken. Het lichaam brult, zogezegd. Daarom stappen ze in het weekend massaal op de racefiets om pelotonnetje of ontsnappinkje te spelen. Alles op de duurste fietsen en in de belachelijkste kleren, compleet met driekwart racebroek, afneembare armbeschermers en een enorme batterij gps-meters. Mannen vervelen zich, kortom. Ze weten niet waar ze het moeten zoeken en verleggen de grenzen van hun saaie bestaan door, gespeend van enig talent, de zwaarste aller sporten te beoefenen. Om hun frustratie over hun falen te verbergen, gaan ze onder het mom ‘ik doe iets’ ook nog geregeld een Alpenberg beklimmen, want goed doen loont het bezwaarde gemoed.
Ik beken u: ik hoor hier bij. Weliswaar beklim ik geen bergen voor het goede doel, maar ik maak geregeld deel uit van een peloton veertigplussers. Ja, ik probeer wel eens te ontsnappen; inderdaad, ik draag een spacy zonnebril en gooi mijn bidon vaak weg als ik ga sprinten.
Soms ga ik alleen op pad, omdat solo rijden ook een specialiteit is. Laatst werd ik ingehaald door een oud stel – hij het type verzetsheld, zij het type koerierster – op hun elektrische fiets. Ik hield hun tempo niet meer bij, moest ze laten gaan en fantaseerde maar dat de één het camerateam was en de ander de motor met het omhoog geheven tijdsbord. Ik had een enorme voorsprong en was definitief ontsnapt, zo bleek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *